Eagles - Hotel California (1976)

En dat is dus het grote verschil tussen The Eagles en een echte artiest als Neil Young, aan wie ze ooit adviseerden (ca. 73-74) om de fans te geven wat ze wilden (de hits van Harvest) in plaats van Time Fades Away/Tonights the Night/On the Beach materiaal. Waar de Eagles stuk gingen putte Neil juist kracht uit deze periode, want na die drie eerder genoemde albums, die al van buitencategorie waren ging hij vrolijk door met albums als Zuma, Comes a Time en Rust Never Sleeps, om maar te zwijgen van alle niet uitgebrachte nummers uit 75-77. Ironisch genoeg zei Rick Danko juist tegen Young dat hij niet Homegrown (de 'opvolger' van Harvest) maar Tonight's the Night moest uitbrengen ('go with the dark one'). En the Band had ik altijd al hoger zitten dan The Eagles.

The Eagles zijn een beetje als CSN, 'capsized in excess', zoals Neil bezong in Hippie Dream. Ze konden hun succes niet loslaten, wilden het steeds maar herhalen en zo ebde de vernieuwingsdrang die Neil Young zelf wel had langzaam weg. Na een halfslachtige opvolger en een 'live' album was het dan ook afgelopen. Uiteindelijk kwamen ze wel weer samen in 94 (voor het geld) en maakten ze in 2007 een come-back album wat klonk alsof het in de jaren 70 was gemaakt, maar The Eagles, das toch echt vergane glorie en daar is dit album al het eerste symptoom van, en niet een culminatie van hun talent. Dat er van de heren solo later ook niks van betekenis meer is uitgekomen (zoals bij CSN ook het geval was sinds de jaren 80) is ook niet meer dan logisch.

Neil Young staat veel meer op zich zelf . Een groot artiest met onvergetelijk werk , maar ook Young heeft platen gemaakt die de moeite niet echt waard zijn . Niet zozeer zijn 70's werk , maar wel een aantal albums uit de jaren 80 en 90 .
Neil Young en The Eagles zijn wat moeilijk vergelijkbaar . The Eagles maakten uiteindelijk niet veel albums en ging kopje onder aan hun eigen roem .
Die druk was typisch iets uit de jaren 70 . Als een band op stoom was dan bestond een jaartje vrijaf niet . Daarom gingen er veel rocksterren naar de kloten .
Ikzelf ben ook meer een liefhebber van The Band , mede omdat ik hun sound geweldig vind en wat meer emotie en oprechtheid hoor .
The Eagles vergane glorie ? De wereld is ze nog niet vergeten in ieder geval . Live staan ze nog hun mannetje en het album uit 2007 vind ik geen slechte plaat . Nieuwe ontwikkelingen zijn er duidelijk niet , dat is waar .
Wel is het zo dat de heren er nog graag en dik aan verdienen , en dat strookt niet heel erg met uitspraken van de heer Henley . Die het regelmatig publiekelijk opnam voor de armeren .
Maar wel astronomische bedragen laat betalen voor een avondje Eagles .

Al is het twijfelachtig of hij daadwerkelijk commercieel succes heeft geprobeerd te halen met die albums, en dat is het grote verschil met de Eagles. Dat Trans niet commercieel zou aanslaan wist hij zelf ook wel. Landing on Water heeft dan wel de populaire synths van die tijd, maar is qua songmateriaal toch niet echt een mainstream massaplaat. Een plaat opnemen met het, zeker op dat moment, wereldberoemde Pearl Jam zou gezien kunnen worden als een commercieel aantrekkelijke zet, maar aan de andere kant geloof ik wel dat Neil veel waardering heeft voor hen (dat heeft hij tot vandaag de dag ook vaak genoeg laten merken). Pearl Jam is ook min of meer een gevolg van wat Neil in 1979 deed. Ook het songmateriaal wijkt toch behoorlijk af van de compacte populaire grunge.

Als het al mogelijk is dat Neil incidenteel zo te werk gaat ligt het er in ieder geval niet zo dik bovenop.

Het is niet altijd even makkelijk te constateren of Young een commercieel idee achter bepaalde albums heeft . Het boeit mij ook niet zo eerlijk gezegd .
Een commercieel gericht album hoeft niet per defintitie slecht te zijn natuurlijk .
Maar de jaren 80 bracht veel gelegenheid om nieuwe experimenten uit te proberen ( door nieuwe ontwikkelingen .) Nu klinkt het vaak lachwekkend slecht .

Maar we dwalen af , het gaat niet echt meer om Hotel California .

Wat Hotel California betreft: ik had The Eagles niet zo'n ommezwaai zien maken (hebben ze ook niet gedaan) als Neil Young deed na Harvest.

Wat Neil Young betreft: ik had hem graag eens één van de gitaarsolo's van Hotel California willen horen spelen. Moet hilarisch zijn.

Geen idee wat je daarmee bedoelt, maar het is nu ook weer niet zo dat de eindsolo van het titelnummer nou zo enorm complex is, telkens een paar akkoorden herhalen. In de paar akkoorden van nummers als Down by the River en Cowgirl in the Sand zit veel meer passie en beleving dan in heel HC bij elkaar.

Kijk heren zo lees ik ze graag, een uitgebreide discussie over een album en aanverwante artiesten..uitgevoerd met respect voor elkaars mening zonder menige modderklodders. Als dank daarvoor ga ik nu eens weer lekker de lp draaien met Henley en companen...us kijken of er nog iets is veranderd in Hotel California. By the Way Stijn, ik leerde Poco destijds kennen via Call it Love....later middels Rose of Cimmaron....idd. een ondergewaardeerde band i.v.t. het succes dat Eagles ten deel is gevallen.

Overdrijven is ook een kunst Harm. HC staat vol met passie, als jullie willen passie met een commercieel geluid, maar wel passie. Ik besef dat dit gezever is begonnen met mijn verhaal dat het alle sterren om geld te doen is en ik de euvele moed had Neil Young erbij te betrekken. Verschil met de mensen die hier gepikeerd over doen en mijzelf is dat ik het financiele gedeelte helemaal los zie van de artistieke prestaties. Alsof je als miljonair niet authentiek en oprecht zou kunnen zijn. Het is juist heel handig om binnen te zijn en vervolgens lekker te kunnen doen wat je wilt. En Neil Young is niet vies van geld hoor anders ga je geen samenwerking met Lanois aan. Dat ik dat helemaal niet erg vind heb ik bij Le Noise geschreven.

Terug naar HC dan maar. Ik roep een ieder op te schrijven wat hij of zij echt van de plaat vind en niet wat "cool" is om te schrijven. Alleen omdat de band de "pech" heeft een nummer 1 in de top 2000 te hebben. Als Neil Young volgend jaar de top 10 binnenstuitert is het toch ook niet ineens een populaire lul?

Het was als geintje bedoeld, refererend aan het belabberde gitaarspel van Neil Young en het verfijnde spel van Walsh en Felder...

Dat vind ik wel een beetje een flauwe reactie. Geen idee of het cool is om de Eagles af te kraken, maar dat het mij daar niet om te doen is blijkt wel uit mijn beoordelingen bij andere cd's van de Eagles. Die had ik anders ook wel 2,5* gegeven.

Het is cool om The Eagles af te kraken sinds The Dude het deed

Ah, zit dat zo, dus iedereen die < 3 sterren geeft heeft die film gezien

Neil Young's motief om met Lanois te werken had helemaal niets met geld te maken, net als dat Harvest in 1972 niet bewust commercieel is gemaakt, al betichtten mensen hem daar wel van. Iedereen die zich ook maar een beetje in de man heeft verdiept kan dat beamen. Zijn Archives projecten zijn ook niet bepaald commerciële successen, daar moet volgens mij geld bij (en dat is niet de eerste keer in zijn carrière). Dat zie ik The Eagles niet gauw doen.

Vergis je niet, ze hebben een paar leuke platen gemaakt hoor, maar op elk album staat wel een nummer dat niet te pruimen is, of meerdere nummers die hooguit matig zijn. Zo ook Pretty Maids All in a Row op dit album. Dat is het euvel van de Single. Je kent bepaalde nummers zo goed, dat de andere nummers bijna niet om door te komen zijn, waardoor het album nooit een geheel wordt. Niet voor niks hebben bands als Led Zeppelin nooit singles uitgebracht en Neil Young ook maar sporadisch, maakt het makkelijker een album als geheel te waarderen. Om The Eagles kun je haast niet heen, want alle singles waren hits en worden nog steeds veelvuldig gedraaid. Typisch een Greatest Hits band en geen album-band.

Neil heeft 65 miljoen op zijn bankrekening staan dus ga nu niet doen alsof ome Neil geen dollartekens in zijn ogen heeft.

Dat hij geld heeft verdiend (wel 65 miljoen!, dat is wel een stuk minder als dat miljard+ van McCartney, om maar wat te noemen) met zijn muziek, maakt hem nog geen geldwolf. Het is ook geen filantroop, maar door geld of commercie heeft hij zich nooit laten leiden. Geen enkel nummer van hem is ooit voor een commercial gebruikt en hij heeft zich nog nooit laten sponsoren. Bovendien heeft hij de MusiCares award gewonnen vorig jaar, en dat is niet voor niks.

Ik vind het altijd vrij droevig om hier, of op bol.com te moeten lezen dat Neil een zakkenvuller is omdat hij ons meerdere keren laat betalen voor hetzelfde materiaal (dat Massey Hall/Fillmore East verhaal) of dat die Archives Blu-Ray/DVD te duur was. Het is niet alsof hij elke 5 jaar al zijn albums remastert en dan voor de volle mep in de winkel legt. Ja, zijn concertkaarten zijn duur, maar dat is omdat het kleine zalen zijn, voor grote zalen als Ahoy is de prijs al een stuk lager. Dit terwijl The Eagles ook bij stadion-concerten 150 dollar per kaartje vragen (en zij zijn niet de enigen). Dat staat wel in schril contrast met de boodschap die dit album zou moeten uitdragen, met name het titelnummer.

Heb je eigenlijk de berichten die Harm en ik hierboven schreven wel gelezen? Of moeten we opnieuw hetzelfde betoog houden? Ik pas daar in ieder geval voor.

Kom, elke beroepsmuzikant wil zijn brood verdienen. Natuurlijk is Hotel California commercieel in die zin dat het goed verkocht maar het is zeker niet gemaakt om met zo weinig mogelijk moeite en kwaliteit zoveel mogelijk te verdienen (ik denk dan eerder aan de fabriekspop). Hotel California is artistiek wel degelijk een staaltje van vakmanschap dat tevens goed verkocht. Datzelfde geldt voor After the Gold Rush en Harvest van Neil Young.

Ja, maar Neil Young is daar niet wanhopig op gaan voortborduren. Hij is nooit op zoek geweest naar de volgende hit, hij liet zich leiden door de muze. Afgaande op de thematiek van dit album en dan met name de titelsong kun je eigenlijk niet anders dan concluderen dat The Eagles behoorlijk hypocriet zijn, gezien de recente geschiedenis. Daarbij is op de singles na dit album veel te wisselvallig om mij echt te raken. Degelijke achtergrond muziek, doet het altijd goed op feestjes (want easy listening), maar ik ga er niet voor zitten.

The Eagles zijn geen hitgroep (of hitparadepop) maar brengen een single uit ter promotie van hun album (zoals de meeste bands). En Hotel California verkocht als een trein mede vanwege de titelsong. Hun laatste album Long Road Out of Eden vind ik ook wisselvallig en leek mij ook vooral om het geld te doen, al heeft die zijn momenten.

Neil Young is zeker in de jaren '70 inderdaad altijd zichzelf gebleven en zijn albums verkochten ook behoorlijk. In de jaren '80 probeerde hij zich aan te sluiten met de trends van toen (synthipop in Trans en Landing on Water) wat hem door zijn fans niet in dank werd afgenomen met lage verkoopcijfers tot gevolg.

Is natuurlijk ook een kwestie van smaak . Young koos voor een andere invalshoek, en het zal met zijn eigenzinnigheid te maken hebben dat hij daar bewust voor koos . Young doet voornamelijk wat hij zelf leuk vindt .
The Eagles kozen een weg die misschien makkelijker was , maar ook dan moet je wel de juiste liedjes schrijven .
Ze zijn met Hotel California duidelijk niet over 1 nacht ijs gegaan en het is een verzorgd produkt met een aantal sterke troeven : titelsong , New Kid In Town , Wasted Time , Victim Of Love en het al eerder genoemde The Last Resort , die het album wel behoorlijk opkrikt trouwens .
The Eagles hebben het voordeel gehad dat ze herkenbaar waren en dat viel op . Zonder te willen stellen dat ze pioniers zijn op het gebied van de Countryrock , waren ze wel in het voordeel dat hun sound klopte en eerlijk is eerlijk ; ze hebben uitstekende nummers geschreven . Ik beschouw hun meeste albums dan ook niet als meesterwerken .
Desperado is hun finest moment .

Neil Young's motivatie om die albums te maken was nooit om 'erbij te horen', maar omdat geïntrigeerd raakte door de technische mogelijkheden van vocoders, synclaviers en digitale opnametechnieken. Trans vind ik daarin erg geslaagd, een frisse combi van new wave met folk rock elementen. Ik ben hier niet de enige in. Ik denk dat alleen Landing on Water en Everybody's Rocking als album echt worden afgeserveerd, maar live was Neil Young ook in de jaren 80 niet uit het veld te slaan. Een album als A Treasure dat later dit jaar uit gaat komen is al 100 keer beter dan Eagles Live uit 1980.

Zelfs als ik al hun beste nummers op één cd brand kom ik niet tot een meesterwerk. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat dit los van het songmateriaal staat, en volledig door de productie komt (ik heb het graag wat rauwer), want qua songmateriaal an sich zijn hun eerste drie platen behoorlijk sterk. Desperado staat bij mij net niet op 4*, want ik vind op elk van die Eagles album wel iets van twee à drie mindere nummers (normaliter is dat voldoende voor 4*, maar de productie kost ze een extra halfje).

Desperado vind ik een zeer coherent geheel , iets wat ik op de latere albums vaak mis . Ook de produktie op die plaat vind ik nog niet echt glad of gepoleist , rauw is het ook niet , maar daar zijn The Eagles de band ook niet echt naar .
Pas op On The Border gaan The Eagles voor een wat grotere sound en wijken langzaam maar zeker van de Countryrock alleen af . Het is zeker geen stijlbreuk , want de elementen blijven er wel licht in verwerkt , maar op ten duur stoeit de groep met soul en een wat grootser uitgewerkt rockgeluid .

Tsja en dan heb ik ook nog een appeltje te schillen met user Running on Empty(elstars zijn prima). Jij stelt dat we deze plaat in zijn tijd moeten beluisteren( ) omdat deze plaat bij uitkomst een sensatie was en volledig in overeenstemming met het tijdsbeeld. Mag ik als mede-user op de site deze vreselijke gedachten vetoën danwel een motie van wantrouwen indienen. Kijk beste Running on nothing het zit zo: bepaalde dingen hoor je in de tijd te zien. Je gaat niet de jaren 50 bekritiseren om zijn slechte producties of het gebrek aan pit, want dat was er toenterijd niet. Je geeft een plaat dan wel een zeer gemene achterstand. Echter eerlijke muziek is van alle tijden. Natuurlijk gaat men in beginsel voor een goed inkomen(er moet brood op de plank komen), maar muzikaal jezelf verlagen voor het grote geld is onnodig. Neil young wordt hierboven al mooi aangehaald als een mooi alternatief: wel een eerlijk muzikant als ik het zo mag zeggen. Ik hoop dat deze motie door de rest van de mumedenaren aanvaard wordt.

Beste Misterfool,

Is er een reden dat je zo flauw gaat doen over een username? Heb ik je iets misdaan? Het wordt een vervelend forum als mensen zo te keer gaan.

Lees nou eens goed. Er staat dat je de plaat KUNT beoordelen naar het moment dat deze werd gereleased en niet dat dat MOET. Dat zal per muziekgeneratie verschillend zijn en ik zit daar niet mee. Ik heb de plaat gewoon heel anders meegemaakt dan de huidige jongere muziekgeneratie en daarom heb ik er gewoon een andere mening over. Dus een beetje dimmen graag met dat belerende toontje.

Beste running on everything mijn bericht was, zoals u wellicht al bemerkt hebt, helemaal niet zo vervelend bedoeld. Zoals wel vaker dik ik mijn mening wat aan, maar probeer voldoende ironie toe te voegen zodat u kan begrijpen dat ik het niet geheel serieus bedoel. Wat mijn kleine ergenis was, excuseer, met uw bericht is dat u wellicht leek te zeggen dat het verschil in beoordeling mischien wel ligt aan het beoordelen naar het moment dat deze werd gereleased. Wat u, edelachtbare medeuser, wellicht per ongeluk is ontschoten is dat ik albums al in zijn tijd beoordeel. Alleen dan komt deze plaat er nog slecht af. Tuurlijk dit album was toentertijd erg populair en de impact zal zeer zeker op u groot geweest zijn. Maar u zou toch niet durven te zeggen dat dit album in zijn tijd al spannende composities herbergde. Naar mijn idee zegt populariteit nog niks over de kwaliteit van het album. En zou ik, een jonge 60'er zijn dan nog zou ik dit een saai album vinden. Geloof me een typering als saai en veilig is zeker niet makkelijk: daar is over nagedacht.

Zeer vriendelijke groet meneer welgeborene Idioot

Maar je bent toch wel met mij eens dat je een andere benadering hebt bij een album dat je reeds 35 jaar beluistert ten opzichte van een album dat je net 1 jaar of zo kent?

Ik vind het eigenlijk ook wel een beetje wat zeggen dat dit album, één van de grootste klassiekers uit de popmuziek, bij lange na niet boven de 4* uitkomt. Dat toont toch wel aan dat deze plaat niet unaniem geaccepteerd wordt als een meesterwerk.

@running on empty
Zeker: zo heb ik een album van keane waar ik nu niet meer zoveel intresse voor zou hebben, ware het niet dat het een van mijn eerste albums was die ik kocht. Nog steeds vind ik het om die reden een geweldig album. Kan dat dus wel snappen.