Eagles - Hotel California (1976)

Wat off topic berichten gebezemd hier.

Ik heb al moeite met de F# , A,E,G,D,E,F# akkoorden van Hotel California .
HC voor veel beginners het nummer om te leren spelen en dus vaak gedraaid .

Die 13e maand kan ik wel vergeten .

Dan vergeet je nog Bm, Bm7 en Em.

Het album Hotel California van Eagles heb ik altijd wel gewaardeerd, maar ik heb er nooit echt van genoten, of enigszins vaak gedraaid. Toen ik 'm laatst nog eens opzette kon ik er echt niet om heen: ja het zijn kwalitatief goede songs, maar die *excuse my french* zeikerige stemmen en het slappe spel maken het gewoon heel lastig om er naar te luisteren. Als het met wat meer power gespeeld werd, en als ze één wat betere zanger ertussen hadden had het zo een topper kunnen worden, want nogmaals, de nummers vind ik echt goed. Helaas, the Eagles zijn niet aan mij besteed.

Ps. ik kan het ook nooit meer loskoppelen van die fantastische scène in The Big Lebowski met The Dude achter in een taxi: "I had a rough night and I hate the fuckin' Eagles!"

Zeikerige stemmen
Het is jouw luisterervaring natuurlijk Elvis, maar persoonlijk vind ik het een vrij kansloze opmerking dat je geen van de 4 zangers de moeite waard vindt, dat heb ik nog niet eerder van een muziekliefhebber vernomen.
Omdat je de nummers wel goed vindt is jouw 3 sterren in ieder geval wel te verklaren.
Mogelijk zou jij voor de instrumentale versie van dit album wel de volle mep geven

Ik heb dit album net nog even in zijn geheel beluisterd en 4 songs dragen dit album nl. Hotel California , New Kid In Town , Wasted Time en The Last Resort .
De andere songs vind ik vrij matig en vind een waardering van 4 sterren eigenlijk ruim voldoende .

Daar wil ik Victim Of Love toch nog zeker aan toevoegen als dragende song.

Ik ben de laatste tijd verslaafd aan Victim of Love, gisteren ook weer, 1x gehoord nummer bleef een hele dag in me hoofd hangen tijdens het werk. Goeie cd verder!

4*

Ben het eens met rudiger.
4 sterren en niet meer!

Ben het wel met AddictedToElvis eens dat de nummers wat krachteloos klinken . Had wat beter gekund , maar ok. een plaat uit 1976 ? Ik vind het ook niet de sterkste produktie van The Eagles . Desperado klinkt veel dieper in het totaalgeluid .

Maar die stemmen zijn uniek . Op een topavond zijn die stemmen geweldig live en ook op de albums prima . Ik ben een fan van harmoniezang . En of je er van houd of niet , The Eagles beheersen dat perfect .

Een onaangenaam saaie plaat: doordrenkt van de zweetlucht, hoewel het titelnummer nog steeds prachtig is. Wat dit album inderdaad mist is pit. Maar ook een zeker hang naar gevaar. Dit is allemaal wel erg veilig en middle of the road.

Ik heb hem de laatste tijd weer vaak op staan. Met dit weer klink hij weer net een beetje beter. Normaal hoor je het titelnummer alleen eind december. Totaal misplaatst, alleen de reden waarom is dan wel weer volkomen terecht. Met New Kid In Town en The Last Resort staan er nog 2 regelrechte klassiekers op. Dan heb je met Wasted time, Life in the fast lane en Try and love again nog 3 prima songs die 5 sterren meer dan terecht maken. Die heb ik er ook lange tijd aan gehangen. Het trio Wasted time (reprise), Victim of love again en Pretty maids in all row is echter dusdanig zwak dat ik er een halfje af moet halen. Eigenlijk zou dit een volle ster moeten zijn, maar de kwaliteit van eerder genoemde klassiekers rechtvaardigt 4,5 ster. Als je dit niet de beste Eagles CD vind dan kan ik dat begrijpen. Desperado is ook heel erg goed (of beter). Maar de term veilig die hier te pas en te onpas gebruikt wordt gaat helemaal nergens over. Die is alleen gebaseerd op de nummer 1 notering in de top 2000 die velen een doorn in het oog is.

Dat nummer is anders wel heel veilig en stijf. Destijds was het vast en zeker geniaal, nu is het een stoffig oud koekje.

Ik kan het mis hebben, maar je spreekt je zelf in 1 zin behoorlijk tegen.

Edit, hopelijk snap je het nu.

Ja, even snel de tekst veranderen, grapjas. Nog altijd een rare zin, maar goed. Als je het nummer ruk vindt dan mag dat. Het is echter een feit dat ervoor en erna nauwelijks nummers zijn die qua sound in de buurt komen van dit nummer. In die zin is het gewoon erg gewaagd geweest en is de term veilig totaal, maar dan ook totaal misplaatst. De overige nummers zijn iets meer main stream en nummers als Victim of love en Pretty maids mogen de term veilig wat mij betreft wel dragen.

Tsja het spreken in cliché's als veilig of het kleuren binnen de lijnen is natuurlijk erg makkelijk om je gevoelens over een plaat te verwoorden. Feitelijk vind ik dat de nummers wat voorspelbaar zijn. Het zijn allemaal mooie, in de zin van foutloze, rock en rollcomposties. Perfect samenspel met zuivere samenzang. Muziek die eigenlijk iedereen wel goed in het oor valt. Maar nu ik vaker muziek luister wil ik wat meer. Ik wil wat dissonanten en vooral wat spanning. Juist die voorspelbaarheid en de perfect uitgedachte composities laten mijn hunkeren naar een gitaarmoment die net even tegen het valse aan zit of een onverwachte inval van een instrument.

Het irriteert me niet bij elke plaat hoor. Zo is een album als rumours van Fleetwood mac of een brothers in arms van Dire Strait ook veiliger dan een babystoeltje.

Veiliger dan een babystoeltje?

Je kunt van Rumours niet zeggen dat er geen spanning en sensatie inzit of dat het een en al voorspelbaarheid en perfect uitgedachte composities bezit. Wie de geschiedenis van het album kent, hoe het is opgenomen, onder welke omstandigheden en wie waarom wel met wie (of juist niet) met elkaar in de studio zat, zal begrijpen dat er nooit uitvoerig overlegd kan zijn over perfect uitgedachte composities. Al was het alleen al omdat elk onderling overleg zou kunnen eindigen in moord- en doodslag.

Ik zou er mijn kinderen niet aan durven toevertrouwen. De wijsheden die daar werden gedebiteerd waren niet echt bestemd voor kinderoortjes....

Tsja en toch vind ik het allemaal wat veilig voorspelbaar op de melodieuze toer. Niet verkeerd overigens want ik zit bij dat album te twijfelen tussen 4 en 4.5*. Daar valt het allemaal mooi op zijn plaats. Maar goed dit album gaat daar nog wel een stapje(eufonisme) verder in. Op het titelnummer na zit er geen vleugje spanning of geldingsdrang in dit album. Tekstueel is ook the last resort nog erg sterk, maar dit album weet niet mijn aandacht vast te houden of me ook maar te ontroeren.

Grappig toch hoe smaken verschillen, zowel bij dit album als bij Rumours zit ik al ruim 30 jaar op het puntje van mijn stoel en kan ik er niks veiligs of voorspelbaars in ontdekken.
In mijn toch redelijk ruime platenkast switch ik van Rock naar Reggae en van West Coast naar New Wave of Americana en daarbij staat 1 ding voor mij al heel lang vast : Hotel California is voor mij al die jaren al de ultieme popplaat.

Gewoon Hell Freezes Over nemen Misterfool, want daar staan de beste nummers van dit album op een nog veel betere vorm op.

Hendrik, dit was al wat ik in eerste instantie bedoelde, alleen was het voor jou niet duidelijk.

Zodra maar vaak genoeg getracht wordt het geluid van dit soort klassiekers na te bootsen, wordt iets al gauw veilig en middle of the road. Ondanks dat er zelden in geslaagd wordt, krijgt men op de een of andere manier langzaam maar zeker een afkeer tegen het hele genre. Waardoor albums als deze ook gedevauleerd worden.

Nou nee: eigenlijk sla je daar in mijn geval totaal de plank mis. Ik heb absoluut geen haat tegen rock en roll en al helemaal niet met goed gecomponeerde popmuziek. In countryrock vind ik een byrds bijvoorbeeld vele male beter. Echter ik vind dat deze plaat te opzichtig enige rauwheid uit de weg gaat. Oma zou dit ook nog goed smaken. Ik mis spanning en geldingsdrang. De groep neemt maar weinig kansen en kabbelt er maar op los. Als er dan eens eens gerockt mag worden zit er geen pit of diepte in. Ik wordt niet meegesleept en de muziek gaat het ene oor in en het andere oor weer uit.

Niks van wat je nu zegt, is een excuus om dit veilig en middle of the road te noemen. Er zijn tal van bands die bij mij het ene oor in gaan en het andere oor uit, een aantal voorbeelden: Velvet Underground, OMD en Bob Dylan. Ook zijn er tal van bands waar ik vind dat er spanning mist of waar geen diepte in zit, maar daarom is iets nog niet gelijk veilig.

Nu geloof ik sowieso niet in veilige muziek. Als zoiets zou bestaan, zou ieder nummer een hit worden en volgens mij worden er nog altijd flops gemaakt.

Ik heb 'm toevallig met dit saaie, warme weer waarin niets gebeurd weer eens opgezet. Vond dat wel toepasselijk bij deze plaat.

Helaas wordt 'ie er niet beter van. Ik draai de elpee ook eigenlijk nooit, alleen op de achtergrond als ik nauwelijks oplet is 'ie wel aardig. Als ik 'm niet gekregen had zou ik 'm niet eens in de collectie hebben, en daar had ik dan ook geen enkel probleem mee gehad.

Het is technisch (nagenoeg) perfect, maar dat vind ik niet gelijk staan aan veilig. De sound van de Eagles staat je gewoon niet aan en hun muziek kun je niet mooi vinden, allemaal mogelijk, maar ik zie gewoon niet in hoe hun muziek veilig is. Hotel California is een vrij diverse plaat met gevoelige pianonummers, maar ook stevige (kun je over twisten) rock. De overproductie kan je niet aanstaan, maar is voor mij geen excuus om het dan maar gelijk af te doen als veilig.

Edit: Verwijder maar snel je bericht, ja!

I rest my case...

Maar niet voordat ik deze prachtige woorden quote:
When bands become famous the recording studios will indulge them in lengthy recording sessions. There is a risk that the resulting albums will have the life squeezed out of them through over production. Some people cite Hotel California as an example of this. Some people also unfairly dismiss the Eagles and this album simply because they have been so hugely successful.

Sometimes you have to give credit to fine craftsmanship. Every track on Hotel California is a gem that has just the right amount of polishing. Ironically the album is an excellent product of the decadent environment that it attacks.
Bron: Eagles, Hotel California Album Review - apex.net.au

en

The album, which stands as the Eagles' überstatement, belongs to a long line of conceptual works about the perils and perks of rock stardom. Though others are more intense (see Pink Floyd's Wish You Were Here), few have offered such detailed portraits of dissipation in progress, right down to the pink champagne on ice. Being entertainers, the Eagles offset these caustic observations with more accessible mterial -- the gently sung ballad "New Kid in Town," the retro "Victim of Love," and a plaintive country-rock ode that's the album's often-neglected masterstroke, "Try and Love Again."

- Tom Moon, 1,000 Recordings To Hear Before You Die, 2008.

Dat jij wil gaan mierenneuken over een woordje vind ik best, maar wat concreet mijn probleem bij dit album is, is dat er geen enkele vorm van spanning in zit. Het kabbelt als de pest en de paar rocknummers die er opstaan hebben geen enkele pit. Tekstueel wil het album nog wel eens aardig uit de hoek komen. Instrumentaal is het echter allemaal zo gebruikelijk. Er wordt voortgeborduurd op country-rock clichés en er wordt haast wel doelbewust uitgekeken om niemand met het geluid te irriteren. Zoals ik al zei: een oma van 90 kan dit ook nog beluisteren. Er zit geen greintje originaliteit in. Het album is geen karakterkop, maar een verkoper met een prodentlach. Wit en kaarsrecht, maar totaal onnatuurlijk. Ik vat dit allemaal samen onder het kopje veilig. Dat jij deze term niet wil bezigen, vind ik het probleem niet, zolang men maar snapt wat ik niet goed vind aan dit album.



jij veranderde snel jouw bericht waardoor mijn bericht niet meer mooi aansloot. Ik heb dus opnieuw op jouw bericht gereageerd. En ja dat berichtje van 1000 recordings. Ik heb liever mijn mening dan dat ik maar klakeloos de mening van andere mensen overneem. Ik wil meer dan alleen craftmanschip(mooie Engelse term by the way). Ik wil een plaat die durft clichés te doorbreken en een eigen gezicht heeft.

Als ik teruglees bemerk ik dat dit bericht van Oldfart precies mijn mening over deze plaat samenvat.

Lijkt me een mooi punt om deze discussie af te sluiten.

Is dit het enige album dat je kent van hun? Dit is juist de plaat die afstapte van de echte Eagles-sound. Ik weet ook niet over welke clichés je het hebt, maar als die er al zijn, zijn die grotendeels op de Eagles gebaseerd. Of kan jij mij bands noemen die voor de Eagles al deze sound hadden?