Joanna Newsom - Have One on Me (2010)

Joanna Newsom :: Have One On Me - goddeau.com :: magazine over muziek en andere

prachtige review van een prachtige plaat op het zonder twijfel beste muzikale e-zine van het nederlandsche taalgebied...

Ik mag hopen dat het niet is omdat je het zo met de recensie eens bent

Vlotjes geschreven maar inhoudelijk behoorlijk zwak. Leest als een Humo-recensie met die inflatie aan superlatieven. Beetje bedwelmd door het mooie snoetje van vrouwe Newsom vrees ik.

Even een beetje schaamteloos reclame voor mezelf maken:
Sinds kort heb ik een rubriek op de lokale radiozender AmsterdamFM, genaamd 'De Keuze van Kas', waarin ik elke week een nieuwe plaat bespreek. Vorige week was dat Owen Pallett's Heartland en deze week Joanna Newsom's Have One On Me.
De rubriek is een onderdeel van het programma van het Amsterdam Songwriters Guild - met voor de rest live-muziek en interviews - dat elke donderdag tussen 16 en 17u wordt opgenomen in de Openbare Bibliotheek van Amsterdam (de 4e verdieping, publiek is altijd welkom!). De uitzendingen zijn hier: Amsterdam FM - amsterdamfm.nl terug te luisteren (zowel live, als de afgelopen twee maanden).

tja over smaak valt wel te twisten, heb 't toch meerdere draaibeurten geprobeerd, not my cup of thee. geef mij maar de jaren 60 lp lengtes van 30 minuten waar geen noot teveel opstaat... na 2 uur ben ik er klaar mee

Als je er na 2 uur klaar mee bent, heb je nog maar 4 minuten en 2 seconden te gaan. Jammer dus dat je die moet missen, want het einde van Does Not Suffice is toch wel adembenemend.
Overigens bestaat dit album gewoon uit 3 LP's met de gemiddelde speelduur van die uit de sixties (eerder 40 dan 30 minuten) en dient ook op deze wijze geconsumeerd te worden. Als je ze alledrie achter elkaar draait kan ik me voorstellen dat het je teveel van het goede wordt, maar deze machtige maaltijd is natuurlijk niet voor niets in drie gangen opgedeeld.

Verlaagd naar 3,5*, het is best wel goed, maar alleen CD 1 is echt heel goed. Sommige dingen zijn te rustig voor mij en te lang en af en toe gaat de stem irriteren. Ik ben nu Ys aan het luisteren, en daar vind ik haar stem veel beter.

Gedurfd project, deze plaat. 2 uur is wel heel lang, en de kans dat de aandacht afdwaalt, is daardoor een stuk groter. CD 1 is in elk geval al heel erg sterk, vooral 'Good Intentions Paving Company'. Als die andere twee van hetzelfde niveau zijn, dan mogen we hier wel spreken over een enorme prestatie.

Inderdaad. Sowieso vind ik de derde CD het meest de moeite waard. Niet alleen door de dit slotnummer en het veelvuldig genoemde Kingfisher, ik vind Esme ook heel fraai.

gisteren zat ik een concert van haar te bekijken ("joanna newsom live at the first unitarian church sanctuary in philadelphia" dat dateert van november 2006) waar ze vier nummers van the milk-eyed mender speelde en het volledige ys album... wat ik toen zag en hoorde deed me zoveel meer dan dit album... ik ben er eindelijk uit wat er nu echt scheelt met have one on me... dit album kent bitter weinig kippenvelmomenten, terwijl haar vorige albums er bol van stonden...

eindoordeel: 3

Een paar aardige nummers, met name op de eerste cd. Meer niet: ze had hier één goede cd van kunnen maken, maar dat heeft ze niet gedaan. Ik vind het leuk voor anderen dat ze dit 3 cd's lang volhouden, maar voor mij gaat toch dit op: (bij vlagen echt saai en slaapverwekkend).

Fantastisch toch deze release. Torent zo hoog boven veel andere muziek uit. Ik zit nog maar aan nummer 6 en ik vermoed dat de kans groot is dat dit een meesterwerkje is of plaat van het jaar wordt..

Ik snap trouwens niet waarom mensen vallen over haar stem. Die is toch echt niet extreem? Ze klinkt veeleer als een engel:)

Ik ben ook nog steeds helemaal blij met deze CD. Ik heb de afgelopen week elke dag een ander schijfje gepakt van deze plaat en ik vind het allemaal nog steeds prachtig; en voor het slapen gaan werkt het af en toe een beetje als de stem van Bob Ross. Wat een plaat!

Alleen om naar te kijken al een uitermate mooie box.
1 1/2cm dikke doos met daar in 3 schijven zwart goed omhult door zwarte hoezen met schitterende foto's van de dame in kwestie en een boekwerk met een even zo mooie voorkant met daarin de teksten geschreven.

Ja, morgen na het werk eens ff rustig voor gaan zitten.

Ik vind dat die Baby Birch wel iets te langzaam opbouwt.:)

vandaag inderdaad geluisterd, maar niet op vinyl maar in mp3 tijdens het werk.
Mooi album hoor, maar word er wel een beetje verdrietig door.

Kijk, daar hou ik nou van.
Artiesten die tenminste iets speciaals maken van een cd. Grote kans dat ik deze nu ga kopen. Nu alleen nog de vraag: lp of cd?

LP

Hier hoor ik veel over! Toch maar eens achteraan gaan.

Het is ongelofelijk. Ik heb deze gekocht de dag dat hij uitkwam, ik had veel zin om hem te gaan luisteren, ik zette de 1e CD op, luisterde het 1e nummer, vond het fantastisch, heb hem uitgezet na het 1e nummer, en gewoon niet meer de behoefte gehad hem op te zetten! Hoe kan dit? Misschien omdat het zo veel is, of omdat ik het druk heb, of? Hoop dat ik snel een rustig moment kan vinden.

Heb nog nooit cd's gezien van zwart goud

Na de uiterst positieve recensies toch maar eens opgezet, en ik moet zeggen dat het me wel bevalt. Haar stem is er zeer waarschijnlijk ééntje van voor- en tegenstanders, maar ik ben voor!

Rest van de plaat beluisterd, en naast het al eerder genoemde 'Good Intentions Paving Company' zet ik nu ook 'You And Me, Bess'; 'Soft As Chalk'; 'Jackrabbits'; 'Esme' en 'Kingfisher' in het lijstje van parels. Er staat ook geen enkel zwak nummer op, alleen irriteert Joanna's stem me soms een beetje, maar niet zo dat het echt storend wordt en het niveau van de plaat drastisch omlaag haalt.

4 sterren

Soft as Chalk - Live @ Jimm...

Geweldige uitvoering!
Nummer leent zich ook heel erg voor een mooie clip, gezien het leuke verhaal dat ze erin verteld. Maar then again, Joanna maakt bijna geen video's:(

Ik heb ondanks Ys en danzkij een aantal berichten alhier me gewaagd aan een beluistering van deze Have One on Me. Positief verrast door het naar mijn smaak wat prettigere gebruik van de stem. Geen associaties meer met nagels over schoolborden en ook het emotionele effect vergelijkbaar met het gevoel dat een ouder heeft bij het geluid van een midden in de nacht wakker wordend huilend kind, blijft dit keer achterwege. Mensen met veel kinderen weten wat ik bedoel. En ik gok dat er van die categorie niet veel zijn die hier in het rijtje bewonderaars staan. Mijn volstrekt niet getoetste vooroordeel is namelijk dat dit typisch muziek is die heel erg mooi en ontroerend gevonden wordt door alleenstaanden of samenwonenden met een wankele liefdesbasis.

Ik verklaar mij nader. Alleenstaande mannen zullen met het koptelefoontje op zwijmelen bij de gedachte dat al die breekbare maar veelal best slaapverwekkende liedjes voor hem gezongen worden terwijl hij op een luipaardkleed liggend vol bewondering kijkt hoe mooie Joanna haar harp bespeeld. In zijn dromen dan. En de dames onder de bewonderaars zouden natuurlijk veel liever Joanna geweest zijn dan wie ze nu zijn. En mooi, en een mooie harp en een heel mooi doosje gemaakt waar drie schijfjes in zitten met heel veel te veel liedjes.

Als vanzelf zoek ik een stijlvormpje om mijn ongenoegen over dit product een uitlaatklep te geven maar het komt er kort gezegd op neer dat Joanna best soort van mooi zingt dit keer maar tussen een aantal fraaie composities door net even iets te vaak met tamelijk pretentieus maar uiteindelijk weinig sprekend open haard geneuzel aan komt zetten. Niks eigenzinnigs aan. En dan gaat die stem, die in de fraaiere liedjes wel werkt, op mijn mogelijkerwijs al te licht geraakte zenuwen werken.

Het feit dat de mooie nummers bij elkaar opgeteld toch een aardige zij het niet al te lange enkele cd zou opleveren, levert voor nu de somma van 3 sterretjes op. Over een half jaar probeer ik het nog eens om te zien of ik mijn mening bij mag stellen.

En nee ik weet ook wel dat de vergelijkingen nergens op slaan

_O^



Maar ik heb wel erg moeten lachen!

Nou, ik ook.

Echt heel leuk. En helemaal raak. Knap hoor.

Je hebt helemaal gelijk

Volgens mij hunker je terug naar je eigen jeugd Rob.
Je was toen jong en onbezonnen, alles was mooi en opwindend.
Je omarmde alle postpunkbandjes en droomde soms van Kate Bush. Nu ben je een wat cynische vijftiger die alles wel heeft gezien en gehoord. Eigenlijk verlang je weer terug naar dat luipaardkleed en de verleidelijke blik van Joanna die je liefdevol toezingt.