Big Country - The Crossing (1983)

Dank voor je vraag, wel interessant om mezelf eens af te vragen.
Het is denk ik vooral de drums, en dan vooral de snaredrum, die naar mijn smaak te hard in de mix staat. Dat is het eerste dat ik denk bij de opener "In a Big Country". Je kent vast ook het mini album waar me dat nog iets meer opviel bij "Wonderland". Alsof deze plaat voor de dansvloer is gemaakt (waar een harde snare wel een pre is.

Dat euvel (althans, zo ervaar ik het) hebben trouwens veel jaren 80 bands. Simple minds bijvoorbeeld (vooral bv Sparkle in the Rain), of the Call, iets minder bekend. Een band als u2, in die tijd vaak in een adem genoemd met Simple Minds, had dat weer niet, die klinkt in die jaren heel natuurlijk. Het was toen denk ik in de mode de snaredrum keihard erdoorheen te mixen. En dan vaak ook met een wat kille klank, die bijna als drummachine klinkt.

Dat hoor ik bij deze plaat ook. Bij een nummer als The Storm is deze dominantie afwezig, daarom vind ik dit extra mooi, naast de song op zich.

Kun je iets met dit antwoord op je vraag? Herken je er iets van? Vraag gerust door.

Ah, het Steve Lillywhite syndroom...

Ik kan me er op zich wel iets bij voorstellen, maar met een drummert als Mark Brzezicki, mogen de drums van mij dan wel weer op de voorgrond.

Ik zie net dat Steve zowel deze plaat geproduceerd heeft als de plaat die ik ter vergelijking van de snare-dominantie noem, Sparkle In The Rain van Simple Minds. Maar U2 albums uit die tijd, waar ik het niet bij hoor, Boy, October en War, zijn OOK door hem geproduceerd!

Steve heeft best gevarieerde dingen gedaan (zelfs bv soloplaat van Frida van Abba). Wellicht was een harde snare geen vanzelfsprekendheid voor hem, maar wel iets dat ie regelmatig toepaste.

En ik ben me ervan bewust dat het een kwestie van smaak is. En Casartelli, inderdaad als het een goede drummer is, maakt het het nog weer wat anders.

Niks mis met het productiewerk van Steve.

Sparkle in the Rain is hier echt niet onbevlekt ontvangen

Hier wel..

Al een nieuwe stereo (dat was toch het plan) of ga je eerst bij Schoonenberg langs?

Misschien heeft het met het productiejaar te maken. War is geproduceerd en gemixt in 1982, Sparkle in the Rain en The Crossing in 1983. Misschien meppen Mark en Mel ook harder dan Larry

Hee Chameleon Day en Mjuman,

Zijn jullie van de welles nietes? PVV stemmers zeker?

Ik hoop dat het duidelijk is dat ik genuanceerd ben, zowel over deze Big Country plaat als 'Sparkle' van SimpleMinds. Van Sparkle bruist de energie af, meer dan bij elk ander SM album, o.a. door Jim's vocalen maar wellicht ook door Steve's productie. En deze BC plaat komt ook uiterst energiek over.

Voor beide albums geldt dat ik een stuk of 3 nummers achter elkaar luisteren heerlijk vind, maar een heel album ineens is teveel, maakt me nerveus. Terwijl ik SM's album New Gold Dream bv makkelijk ineens afluister.

Dat is geen kritiek op SM, BC of Steve hoor. Ik meer uitleg hoe het bij mij werkt. Als ik naar een popfestival ga waar 10 bands spelen, kom ik meestal halverwege omdat ik anders de hoofdacts niet haal, na zoveel muziek. Zal wel persoonlijk iets zijn, met dosering.

Geen politiek luidt het adagio hier op MuMe - CD en ik zouden best kunnen stemmen op de PVVD ( de partij voor de vrijheid van dieren).

Ik heb bij SM - Sparkle uitgelegd waarom ik dat gewoon k* vind klinken - dus lees het aldaar. Het productie-effect kan wellicht verstrekt worden door het feit dat mijn lp van het type DMM (direct metal mastering) - geen tussenmatrijs bij de productie is; zo'n proces versterkt m.n. hoge en middentonen. Ondanks het feit dat Mark Brezynski een redelijke powerdrummer is (maar wel met een behoorlijk andere kit dan Mel Gaynor - bijv geen dubbele bass drum en minder bekkens) klinkt deze The Crossing puik en die kan ik gerust achtereen draaien.

Je klacht over geluid bij concerten herken ik wel: geluidsmensen hebben en/of een gehoorafwijking en/of blijven constant het geluid tweaken en/of solo's naar voren schuiven. Daarnaast hebben zalen soms een limiter op de PA, zodat men dat meent te moeten compenseren door veel hoog (en soms laag). Uitermate irritant en zalen moeten dan oordopjes verkopen.

Ha Mjuman, heldere uitleg
Ik heb trouwens dezelfde DMM-LP waar jij het over heeft, misschien geen toeval dat wij beiden wat kanttekeningen hebben bij de productie...

Ik herken sterk je klacht over geluidsmensen bij concerten. ik spreek ze er wel eens op aan, maar daar lijken ze zelden voor open te staan. Zij zijn immers --halfdoof--, de experts, zij weten wat de meerderheid wil horen. Ondanks de regel 'geen politiek op MuMe': ik hoop dat er wetten komen (en worden gehandhaafd) die het geluidsniveau beperken tot een niveau wat geen gehoorbeschadiging geeft. En ik weet waar ik het over heb, hoor continu een zachte piep, heb een hoortest laten doen (inderdaad bij Schoonenberg) en daar blijkt mijn gehoorcurve een typische 'concert/dance-afwijking' te vertonen, aldus het personeel daar. Onherstelbaar.

Lekker. dank jewel geluidsmensen.

Nou, volgens mij heb ik enige discussie losgemaakt, ha, ha, maar daar is deze site dan ook o.a. voor

En ja, ik zie wat je schrijft, ik begrijp wat je bedoelt te zeggen, maar zie daar zelf niet zo het probleem van in.
De kracht van Big Country zat niet alleen in het geweldige gitaarwerk van Stuart Adamson & Bruce Watson, maar vooral ook in een van de meest ondergewaardeerde rhythmsections in muziekland, Mark Brezicki & Tony Butler, en als je zo fantastisch kunt drummen als Mark, mag dat van mij persoonlijk best iets meer op de voorgrond.

Juist die aanwezige stuwende drums vind ik vooral bij de powernummers geweldig tot hun recht komen, ook bij het door jou genoemde Wonderland, maar ook bv. bij All fall together van hetzelfde mini album, voor mij kan het niet genoeg zijn, maar zoals eerder gezegd: gelukkig maar dat smaken verschillen!!

M.b.t. de veel geplaagde en verguisde Steve Lillywhite heb ik persoonlijk bij The Crossing geen klagen, bij Steeltown stoorde ik me meer aan de Wall of Sound welke hij probeerde op te trekken, maar dat is een ander verhaal...

Berichten verplaatst naar Big Country

Overigens graag wel ontopic blijven en niet over totaal andere dingen als gehoorbeschadiging door popconcerten gaan praten aub.
Dat mag in andere topics, maar als ik nu ga verplaatsen, worden er dingen uit z'n verband gerukt...

Ik vind met name op het album War de snare drum ook behoorlijk voor in de mix staan. En als ik heel eerlijk ben op Boy en October ook behoorlijk. Wat dat betreft kan ik aan The crossing, War en Sparkle in the rain wel horen dat het dezelfde producer is.

Leg ook maar naast Black Sea van XTC en If I Should Fall from Grace with God van The Pogues.

Dat is een bewering die zo 1-2-3 kan staven - verwerpen kan ik 'em empririsch ook niet zo 1-2-3, vandaar dat ik relatief skeptisch ben (al zegt me gevoel dat de vlieg niet geraakt wordt).

Dit album is qua geluid sowieso niet te vergelijken met Sparkle in the Rain - zeker niet met Boy; en over War wil ik nog wel eens een licht opsteken. Niet alleen bands evolueren (Boy - October - War; van fris via sober naar een punch) ook producers en Steve Lillywhite beoogde met Sparkle precies wat Simple Minds heeft gekregen: veel airplay en massa-succes. En dat heeft deze band nimmer gehad.

En die doortrekkend voor U2; wat is dan de rol geweest van Eno (Unforgettable Fire)?

Stel dat Eno The Crossing had geproduceerd, hoe zou hij dan anders klinken?

De eerste interessante rerelease uit 2012.

The Crossing (2CD Deluxe Edition)

Tracklijst nog niet bekend.
Maar ik zat er al heel lang op te wachten.

Tracklijst (misschien nog voorlopig) gevonden.

CD1

ORIGINAL ALBUM

01. In a Big Country
02. Inwards
03. Chance
04. A Thousand Stars
05. The Storm
06. Harvest Home
07. Lost Patrol
08. Close Action
09. Fields of Fire
10. Porroh Man

B-SIDES

11. Balcony
12. Flag of Nation
13. Angle Park
14. All of Us
15. Heart and Soul
16. The Crossing
17. Tracks of My Tears (live)

CD2

DEMO'S

18. Angle Park
19. Harvest Home
20. We Could Laugh
21. In a Big Country
22. The Storm
23. Big City
24. Fields of Fire
25. Lost Patrol
26. Inwards
27. Thousand Stars
28. Close Action
29. Lost Patrol
30. Inwards
31. Fields of Fire
32. Ring Out
33. Thousand Stars
34. Chance

De meeste demo's verschenen al op de rarities boxen, maar niet allemaal.

+ alle b-kanten zitten in de deluxe editie
+ demo's kunnen interessant zijn

- te veel demo's ruikt naar overkill
- geen extended versies
- het ontbreken van de single versies

De single versie van Harvest Home uit 1982 verschilt grondig van de album versie.
De twee b-kanten van die single staan er dan wel weer op (tracks 11 en 12 met name).
De single versies van In a Big Country en Chance zijn op zich bijzonder genoeg, maar ontbreken.

Heejjj, dan kan leuk zijn.
Weet je of Steve Lillywhite ook betrokken was bij de demo's? Zoniet, dan ben ik extra benieuwd naar de demo's, omdat ik vermoed dat ze dan heel anders klinken en minder gedomineerd door drums (ondanks dat ik erken dat de drummer heel goed drumt).

Volgens mij staan er zeker voldoende demo's op zonder Lillywhite.
Meestal komt zo'n producer pas piepen als de groep voorbij de demo fase is.

http://www.bigcountry.co.uk/

En met Big City en Ring Out spot ik twee onbekende titels,
tenzij het om anders getitelde versies van bekende nummers gaat.

Dat doet ons weer de vraag stellen: wie heeft dan die demo opgenomen en wat is de kwaliteitsgarantie ervan?

Even ter aanvulling: er zijn gewoon 2 soorten demo's - de home-made (onderweg, in het hotel) en die kunnen vaak primitief zijn; en de demo's die in een studio zijn gemaakt o.l.v. een .... eh ... producer; die zijn vaak gemaakt om een platenmaatschappij te overtuigen. Daarnaast kunnen er nog kant-en-klare songs zijn die gewoon het album niet gehaald hebben, de zgn out-takes. Het komt regelmatig voor dat out-takes bij een later album worden gebruikt.

Een voorbeeld: de cd-versie van Pearls of Passion van Roxette bevat een aantal uiterst kale demo's die duidelijk zijn opgenomen op een 4-sporen recorder, maar wel in al hun kaalheid de compositielijnen weergevn.

En de enorme uitmelkerij van de Big Country catalogus gaat maar door. Ik heb al een stuk of 10 rarities CD's van Big Country in de kast staan en deze zal er wel naast komen te staan

Nuja, de 29th Anniversary Edition kun je natuurlijk niet missen nee...

Je kan natuurlijk de link volgen en lezen dat Chris Thomas een paar demo's producete.

Mijn commentaar was generiek - ik zit niet te wachten op deze re-release; er is immers no such thing as a second chance for a first impression. En die laatste is me dierbaar genoeg
produceerde wellicht?

Over naar Het grote taaltopic.

Zeer goede Cd van Big Country. Kende ze via 'Look Away'. Chance en Porrohman zijn wat mij betreft de toppers op dit prima album.

Nu met alle bonustracks van de nakende deluxe editie (groene hoes) release.

Ja ik heb hem nu in het blauw, het rood en het groen.