Big Country - The Crossing (1983)

Ik vroeg het me af, omdat ik zelden een debuutalbum het sterkst vind. Meestal zijn er enkele (zeg 2 tot 4) albums nodig om tot volle wasdom te komen. Big Country is een uitzondering op de regel. Mijn primaire voorkeuren liggen echter in een wat ander tijdsgewricht, vandaar dat ik het me afvroeg.

De eerste kennismaking (los van of die contemporain is of niet), herken ik ook wel als vaak degene die altijd de hoogstgewaardeerde blijft (al was dat bij Big Country dan weer The Buffalo Skinners...). En het belang van fora als dit en andere communities lijkt me evident, maar als ik verhalen hoor over elpeeluisteravonden van weleer (of toepmiddagen in de Domstad met en passant bespreking van de nieuwste muzikale ontdekkingen), krijg ik toch de indruk dat een forum bepaalde dingen nooit helemaal vervangen kan.

Mooie plaat met, zoals al eerder gezegd, geweldig drumwerk van Mark Brzezicki.

Schotse mannen hebben vaak een stoerdere uitstraling.
Bon Scott (AC/DC), Gordon Ramsey, Sean Connery en Ewan McGregor.
Afstammelingen van William Wallace
Bekend als de oer Schot Braveheart.

Trommels en Highland pipes.
Strijdend tegen de Britten.
Met opgestroopte mouwen.
Schotse Hooglanden passerend.
In A Big Country.
Fields Of Fire als noodlottig vervolg.

Het uitzichtloze bestaan van fabrieksarbeider.
Generatie op generatie.
Vader die zoon laat kennis maken met het toekomstperspectief.
Zichzelf vernederd voelend.
Willen verschuilen achter de ruiten van de kilt.
Strijdvolk veranderd in volgelingen.
Change.

Woeste zoetwatermeren.
Lochs vol met geheimen.
Omgeven door rotsachtig gebergte.
Waardoor het onweer niet weg kan.
Vissers die de regen voor willen zijn.
Thuishaven al in zicht.

The Storm is tevens verantwoording.
Geschiedenisboeken herschrijven.
Veldslagen en plundering proberen goed te praten.

Porroh Man is bijna traditioneel.
Struikrovers die hun prooi op wachten.
Ergens verscholen in de bossen.
De serie Dick Turpin.
Gestopt in een lied.
Richard O'Sullivan als de Porrohman.

Tijdsgenoten van U2.
The Edge liet in zijn gitaarspel Ierland horen.
Stuart Adamson doet hetzelfde met Schotland.
Je hoort de doedelzak er in terug.
Ruig en melodieus.

Wat met Skids niet lukte wordt hier wel bereikt.
Gelijk al de aansluiting met het grote publiek.
Al zal Big Country altijd de underdog blijven.
Net als The Alarm in de schaduw staan van Simple Minds en U2.

Wederom complimenten deric raven.
Goed verwoord.

Angle Park (radio one session)... nummer dat duidelijk door Joy Division is geïnspireerd. Gitaarlijntje speelt op een gegeven moment ook iets wat sterk klinkt als Love Will tear Us Apart.

Vanavond The Crossing maar weer eens herbeluisterd en heeft mij doen besluiten om het Big Country repertoire maar weer eens in zijn geheel door te nemen.
Dit fantastische debuut is overigens niet meer overtroffen , ik heb begrepen dat de zanger van The Alarm de plaats van Stuart Adamson gaat innemen en dat hiermee de band weer nieuw leven ingeblazen is.
Dit album is toch wel een van mijn favoriete jaren 80 platen,vooral het afsluitende duo Fields Of Fire/Porrohman blijf ik grandioos vinden.
Naast het prachtige E-bow geluid van het tweetal Adamson/Watson zijn de geweldige drumpartijen van Mark Brzezicki absoluut het vermelden waard.

Berichten over vergelijk met U2 verplaatst naar Big Country

Net ook nog een stukje gedraaid, iedere keer weet Porroh Man vanaf het begin - gitaar, bekken; dan valt de pompende bas en de drum in - me weer te raken; prachtsong goed opbebouwd, met een mooie spanningsboog; da's het leuke van discussies: je gaat dingen weer draaien, voor de contra-expertise. Welnu: test safe doorstaan.

Schitterend debuut! Big Country kwam met een heel eigen geluid en wist zich echt te onderscheiden destijds. Dit debuut behoort tot hun beste albums wat mij betreft.

Donderdag in London kijken en vooral horen hoe het klinkt met Mike Peters als zanger. Ben benieuwd. Blijft een heerlijke plaat...
Lost patrol, Porrohman, the Storm en Chance blijven de favoriete nummers.
Vind zelf de studio versie van In A big Country wat gedateerd klinken, was live altijd veel beter.

Laat maar weten hoe het was! Ik denk dat ze met Mike Peters een geschikte zanger hebben gevonden. Stuart is niet te vervangen of te immiteren maar Peters past qua stem, achtergrond en podiumpresentatie denk ik wel bij de band en z'n muziek.

Pff, ik heb de cd in de digitally remastered versie gekocht omdat de elpee nogal dichtgesmeerd klonk. Maar ook op cd valt me op dat dit album niet echt lekker helder is geproduceerd.
Klassedrummer OK, uitmuntende muzikanten ook OK. Maar Lillywhite de perfecte producer? Dat was de man die meer jaren 80 albums stukmaakte met zijn Wall of Sound-achtige productie. Ook het door hem geproduceerde Sparkle in the Rain van Simple Minds is gewoon vermoeiend om naar te luisteren. En dat geldt dus ook voor The Crossing, helaas. Wat zou dit album nog veel winnen bij een heldere productie. Ze hadden toen beter Trevor Horn kunnen vragen. Of eigenlijk om het even wie.

Nou ja, ieder zijn ding.

War van U2, Black Sea van XTC ... allemaal Lillywhite en ik hou er dus wel van.

Dat ie de atmosferische component van Simple Minds stukproducete, kan ik me wel voorstellen.
Maar op de twee eerste Big Country albums vind ik hem echt wel okee.

Op vinyl klinkt dit gewoon goed. En als Jan dat wil horen, moet ie maar een fles Schots spul meenemen en kan ie dat hier verifiëren. Veel remasters zijn gewoon totally fucked-up, vanwege te veel gain (ook Chameleons) of gebruik van inferieur materiaal (New Order).

Gewoon goed? Op vinyl klinkt ie ontzettend strak en episch!

Wat weet jij daar nou van hoe het hier klinkt?

En in mijn ogen is episch min of meer een contradictio in terminalis in relatie tot strak - Decamerone en Canterbury Tales, Ferdinand Huyck zijn duidelijke voorbeelden van epiek; edoch niet echt strak. Deze schijf kent motieven van folklore en Schotse romantiek (Sir Walter Scott - qua beeldtaal, Robert Burns - if you will)

Hoe klinkt lyrisch dan wel? Als een natte scheet die onder een broekloze kilt doorfizzelt, flatulerend en al?

Overigens heeft de andere ex-Skid, Jobbo, wel degelijk poëzie op plaat gezet, dat is dan zeker lyrisch en niet strak

Van dit album dat ik al 27 jaar in de kast heb staan was ik aanvankelijk erg weg, maar nu anno 2011 ben ik er niet meer zo van onder de indruk. OK, The Crossing is nog steeds een prima album maar de muziek laat me nu toch vrij onberoerd, dit itt "Script of the Bridge" van de Chamelons die ik in datzelfde jaar heb aangeschaft en die ik nu na 27 jaar zelfs nog beter vind. Tja, het kan verkeren.

3,5*

Vorige week zat ik op Hawaii en kwam daar van het hotel op weg naar de North Shore enkele keren langs het Best Western Plaza Hotel waar Stuart een einde aan zijn leven maakte. Bizar gevoel gaf dat en ik heb die week op de iPod veel Big Country gedraaid en dan met name de 8 Rarities CD's en deze plaat.

Stuk voor stuk majesteuze nummers van een uniek talent in een unieke band. Favoriet en dan zeker live blijft misschien wel Lost Patrol. Ik kan iedereen overigens de versie met extra nummers van deze plaat aanraden waaronder The Crossing (het titelnummer dat merkwaardig genoeg niet op de oorspronkelijke uitgave staat).

May he rest in peace !

Inderdaad, geweldig nummer en onbegrijpelijk dat dit het album niet heeft gehaald.

Iets wat ze later overigens nog eens deden met het titelnummer van The Buffalo Skinners

The Crossing verscheen ook nog eens op dit minialbum, als overgang naar het album Steeltown.
Hierop staat ook het geweldige Wonderland (weliswaar de 12" versie), wat ook niet op een regulier album is terug te vinden.

Ja, lekker hoor. Heb (ook) de vinyl uitgave. Heerlijk jeugdsentiment.

Wel op de heruitgave van Steeltown maar dat is natuurlijk weer niet de reguliere uitgave.

Sorry, misschien late reactie want het is alweer zo'n 5/6 weken geleden. Maar het was werkelijk een fantastisch lekker concert. Heel anders dan de concerten die ze 3/4 jaar geleden gaven, waarbij Tony de vocals deed. Bruce z'n zoon Jamie speelt ook mee op gitaar, dus weer 2 gitaristen (soms 3 als Mike Peters nog wat akoestisch meespeelt)
En tuurlijk is Mike Peters geen Stuart... maar er werd wel met zoveel oprechte passie en plezier gespeeld door de heren. Kijk maar op YouTube naar alle filmpjes die je ziet bij Big Country 2011 live, verschillende beelden van de 6 of 7 gigs die ze speelden in de UK. Vooral Porrohman als Mike stiekem via de zijkant opeens in de pit voor het podium opduikt. Had het eerst niet eens door dat ie schuin achter me stond , terwijl die net met de eerste regel begon.
"Night hangs on a city like a blanket on a cage". Geweldig.
En natuurlijk veel Crossing, maar ook een Restless Natives, Driving to Damascus, Teacher, Steeltown, East of Eden etc...
In April gaan ze weer spelen, in ieder geval in London - Shepherds Bush... maar nog meer dates.
als je tijd en geld hebt, maak het nog een keer mee. Je zult absoluut een topavond hebben.

STAY ALIVE!!

Die Mini LP was niet echt een overgangsplaat richting Steeltown. Wonderland was net uit als single, maar de andere nummers zoals Angle park, the Crossing waren al eerder geschreven. Angle Park speelden ze ook tijdens Crossing Tour, zelfs daarvoor al.
All Fall Together (eigenlijk de vocale mix versie van Giant, het B-kantje van Wonderland) daar was ook al eerder aan gewerkt. Verder nog een 12" van In A Big Country.
Het was even tijd overbruggen met deels wat niet eerder uitgebracht werk.
Maar het was best leuk...

Het mini-album verscheen in de Benelux
omdat de groep hier pas met Chance doorbrak.

Het was een manier om nav de volgende non-album single
Wonderland wat moeilijker te verkrijgen werk te bundelen.

The Style Council - Introducing the Style Council (1983)

Hetzelfde gebeurde bijvoorbeeld met The Style Council
waarvan een min-album verscheen met de eerste singles
die nooit op album waren terecht gekomen.

Klinkt goed! Ik ga niet zover om naar Londen te gaan maar op bijv. Bospop passen ze perfect en zou ik ze graag willen zien!!

Als trotse bezitter van meer dan 50 Big Country CD’s kan ik me met recht een ware Big Country fan noemen en dít is het album waar het voor mij allemaal mee begon! Getriggerd door het unieke geluid en de prachtige “working class” lyrics van de single “Chance” (He came like a hero form the factory floor, with the sun and moon as gifts, but the only son you ever saw, were the two he left you with), heb ik in ’83 deze LP aangeschaft en voorgoed mijn hart aan één van de meest onderschatte bands ooit verpand.
Vanaf de eerste energieke drums van opener “In a big country” was ik er al van overtuigd dat ik iets unieks in handen had en dat gevoel heeft me nooit meer los gelaten: de formidabele rhythm section van Brezicki/Butler (alom gewaardeerd en geroemd door zowel recensenten als muzikanten) is ongekend sterk, het indertijd voor mij totaal nieuwe gitaargeluid van Watson en Adamson (al of niet met behulp van de e-bow) is werkelijk fantastisch, de lyrics, de songopbouw én melodielijnen zorgen samen voor de finishing touch van het naar mijn mening sterkste debuutalbum ooit. Absolute hoogtepunten zijn voor mij de eerder genoemde single “Chance”, het fenomenale “The storm” met het bekende e-bow geluid (zeg vooral niet bagpipe sound), het voor een Grammy Award genomineerde “Fields of fire” en de prachtige 7.45 min. durende afsluiter "Porroh man", maar er staat werkelijk geen enkel slecht nummer tussen en het album is dan ook een must voor iedere muziek/rock liefhebber!

By the way:
Persoonlijk vond ik het wel altijd jammer dat track “The crossing” ontbrak op een album dat “The crossing” heette, ook al stond dat op de EP, maar dat is nadien met de Digital Remaster CD in elk geval goedgemaakt…

Mee eens! Had datzelfde overigens ook bij Buffale Skinners. Ook dat nummer is geweldig.

Het grootste deel van deze plaat kan me niet boeien. Een hele plaat Big Country vind ik ook best veel, ik ervaar het als best drukke muziek. De enige nummers die me wel boeien na 4 luisterbeurten in 15 jaar tijd: Change, Lost Patrol, Porroh Man, en voor mij steekt met kop en schouder (en vleugels) er bovenuit: the Storm. Dat is een meesterwerkje.

Smaken verschillen en iedereen heeft gelukkig recht op z'n eigen mening, laat dat voorop staan, maar " Een hele plaat Big Country vind ik ook best veel" begrijp ik niet helemaal.

Doet me een beetje denken aan de film "Amadeus" waarin Keizer Joseph II na de premiere van Mozarts nieuwste opera tegen Mozart zegt: " there are simply too many notes, that's all. Just cut a few and it will be perfect", waarop Mozart beledigd antwoordt:
"Which few did you have in mind, Majesty".

"Best veel" lijkt me enigzins vergelijkbaar, geef maar eens aan wat er minder moet, zonder het origineel te verpesten. Voor mij is het in elk geval een perfect album (staat niet voor niets óp 2 in m'n top 10) met af en toe een mooi rustpuntje (Chance, Porrohman) tussen de energieke uptempo nummers. En ja, The storm is inderdaad een juweeltje, dat dan weer wel.

Enfin, maar goed dat we allemaal andere smaken en meningen hebben, anders zou er op MusicMeter weinig te discussiëren zijn ...