Big Country - The Crossing (1983)

Toen ik deze plaat voor het eerst hoorde viel het geweldige drumwerk van Mark Brzezicki op. Misschien wel de beste drummer na John Bonham.

Zeker. 5 sterren hiervoor. Misschien wel de beste Big Country plaat.

Volgens mij heeft die knakker ook het onvolprezen Love van The Cult volgedrumd. Die kan gerust terugkijken op een fijne bijdrage aan mijn muzikale levensgeluk

Dat is juist. Idd een goede drummer.

Dit is wel de plaat waarop de E-Bow het meest duidelijk gebruikt wordt. Een E-Bow creëert een soort constant magnetisch veld zodat de snaar aanzwengelt zodra je de E-Bow op de snaar zet en een constante toon blijft geven.

Ik heb er hier eentje liggen. In combinatie met bijvoorbeeld een Reverb of Echo kun je prachtige geluidslandschappen creëren.

Op de volgende plaat, Steeltown, wordt de E-Bow ook nog gebruikt maar wel duidelijk minder.

Ik wil er ook wel een. Hoeveel kost zo'n ding?

Ebow Ebow plus | Feedback Muziek

Ik heb een zwarte en wil een zilveren

Gisteren nog eens gedraaid.
Wat een pathos, wat een zwier en wat een virtuositeit.

Klassedrummer, uitmuntende muzikanten
en met Steve Lillywhite ook de perfecte producer.

Stuart Adamson mocht blij zijn dat hij met zo'n kleppers kon werken.

Even mijn eigen deluxe editie gefabriceerd
met de volgende bonustracks op een 2de schijfje.

01. Harvest Home (7" recording)
02. Balcony
03. Flag of Nations
04. Fields of Fire (alternative mix)
05. Angle Park
06. In a Big Country (7" mix)
07. All of Us
08. In a Big Country (pure mix)
09. Heart and Soul
10. Chance (7" mix)
11. The Crossing
12. The Tracks of My Tears (live)

De opvolger Steeltown vind ik minder indrukwekkend,
maar compositorisch en qua arrangementen minstens zo sterk.

Prachtig album.

Wat mij betreft een van dé 80's albums, naast The Sound - From the Lion's Mouth.

Het volgende album dat aan de beurt is, is het magnum opus van The Waterboys.

Iemand nog vergelijkbare artiesten om aan te raden?

October van U2.

"Love" van The Cult

"Script of the Bridge" van The Chameleons

Ik ga Love van the Cult proberen. Misschien ligt er nog wat moois op zolder, aangezien mijn vader vroeger een groot fan was.

Wat de andere twee betreft: Ik heb October op Lp. Ik houd van de scherpe nerveuze u2 van die tijd. Geweldig.

En the Chameleons ken ik nog niet zo goed, maar het klinkt alsof die hoog bij mij gaat scoren. Ik ken namelijk alleen Strange Times van een snelle luisterbeurt in de platenzaak. Ik laat het weten op de desbetreffende topics, want ik ga nogal offtopic merk ik

Afijn, big country. Geweldig drumwerk. Ik word er helemaal blij van deze op lp te hebben.

Mark Brzezicki neemt "Love" van The Cult (bijna) al het drumwerk voor rekening.

Dat maakt het nog niet tot een klassiek wave-album (imo) , ondanks de relatieve populariteit alhier. Chameleons zijn dat wel.

Gang of Four idem - en verder zie de div. wave-topics. Je kunt vanuit Big Country ook terugrollen naar Skids of zijwaarts naar Armoury Show (met John McGeogh in de gelederen).

Beluister gewoon Steeltown, het tweede album van Big Country.
Bijna even goed als The Crossing ... minder doedelzaksound,
maar gitaren en drums sprankelen van virtuoos spelplezier.

Imo is Steeltown meer rock, maar as such goed te verteren, beter dan die macho-brallerij van The Cult.

Mwah, vind ik wel meevallen. Niet meer of minder rock dan The Crossing. Steeltown bevat zeker ook wave-invloeden. Luister nog maar eens naar 'Flame of the West' en 'Tall Ships Go'.

Steeltown is mss wel beter dan The Crossing, maar de verrassing wat betreft een nieuw geluid was er wel vanaf.

toch ben ik van mening dat het afstappen van hun unieke sound meteen het begin van het einde was en ze daarna helaas in een grote brei met vergelijkbare bands terecht kwamen. Jammer.

Steeltown doet niet onder voor The Crossing.

Let's agree to disagree - imo is deze verfrissender, authentieker, meer doorvoeld en bevat Steeltown een fikse scheut neo-romantiek, gebaseerd op een soort geconstrueerd arbeidsethos dat ik niet kan plaatsen - niet in de context van Big Country (en hun roots in Dunfermline, aan de overzijde van de baai waaraan ook Edinburgh ligt - fishermen's country eerder) - maar goed datzelfde heb ik ook met Construction Time Again (use of borrowed imagery).

Daar ben ik het wel mee eens.
Wat ik probeerde te zeggen was dat ik het jammer vind dat ze omwille van de druk om een hitsingle te scoren langzamerhand zijn afgestapt van hun eigen sound en daardoor in de grijze massa verdwenen. Toen die hitsingle niet lukte (al waren ze dichtbij met Look Away) raakte Adamson aan de alcohol en in diverse depressies met het bekende resultaat. Stuart je wordt gemist !

En ik ben het eens met wat rkdev schrijft.
The Seer is hoorbaar geschreven voor een groter publiek.

Maar dat lukte niet zo heel erg.
Peace in Our Time klinkt zelfs alsof
het zich naar de Amerikaanse markt wil richten.

Voor mij zijn de drie eerste albums de beste.
Gradueel zelfs: The Crossing is top, Steeltown zeer goed
en The Seer is okee. Daarna ging het inderdaad eerder bergaf.
Dat eindeloze recyclen van oud werk in live versies is ook vermoeiend.

Over de dalende lijn lijkt wel een redelijke consensus te bestaan. Vorig weekend kocht ik echter No Place Like Home om daarmee de eerste zes compleet te hebben en daarover was ik toch wel positief verrast.

Mee eens.
Al ben ik ook erg gecharmeerd van The Buffalo Skinners en in iets mindere mate Why The Long Face. Maar dan klinken ze wel als een 'andere' band.

Ik vind inderdaad dat ze op dat album enigszins de draad weer oppakken.

Niet om te dimdammen, maar toen Steeltown in '84 uitkwam en door ons werd geëvalueerd tijdens de zaterdagmidagse toepsessies (in een café in de Domstad) was de conclusie unaniem dat het een relatieve tegenvaller was en dat kon ook haast niet anders na de knaller van het debuut.

Ik denk dat het sprake is van twee (samenwerkende en elkaar wederzijds versterkende) aspecten: zoals bij veel bands debuterend eind 70's, begin/mid 80's geldt ook hier: "nooit hun debuut overtroffen" - er is ook een speciaal topic met die titel (oid). Vreemd is dat niet: een band is vanuit een bepaalde invalshoek tot stand gekomen, er is materiaal verzameld en eindelijk komt dan dat eerste album (zeg maar de ejaculatio spiritualis/mentalis) - het functioneert als proeve van meesterschap en geldgenerator en het tweede, moeilijke album (kijk naar recensenten en hun inzicht op dat punt) kan volgen - er is meer geld,meer studiotijd, maar meer is niet altijd beter.

Er zijn volop bands die imo hun eerste album hebben overtroffen: Cocteau Twins, Cure, Joy Division, Comsat Angels, U2 - maar ook de nodige die dat niet hebben gedaan (zie het genoemde topic).

Een tweede punt is dat het - opnieuw imo - wel degelijk uitmaakt wanneer je instapt (bij release van het album, in de contemporaine receptiecontext) of later (een of meerdere jaren) en bij welk album - het album dat je als eerste leert kennen wordt nl a.h.w. je maatstaf (je benchmark) waarlangs je andere legt. Kullekoek? I doubt it - van Coldplay leerde ik A Rush to the Head als eerste kennen; dat is altijd mijn referentiepunt geweest - al leerde ik Parachutes wel waarderen.

Mede vanwege het unieke gitaargeluid is de status van deze plaat voor mij 'undisputed' - ik blijf het jammer vinden dat Adamson na The Skids behalve goede musici nooit meer firm leadership naast zich heeft gehad; dan had er wellicht meer ingezeten. Richard Jobson zal best ten tijde van The Skids een arrogante vent geweest zijn, maar wel iemand die de band richting gaf en voor mij is het veelzeggend dat Big Country steeds populairder werd in kringen van (hard)rockers.

Hoewel je zelf met een aantal tegenvoorbeelden komt, geldt dit (wederom in jouw 'humble opinion') voor bands die in dit tijdperk debuteerden sterker dan in andere tijdperken?

Dat zijn geen tegenvoorbeelden; mijn bewering was niet dat in dit tijdperk regel was - mijn voorgevoel (zeg maar de aanzet tot een hypothese) is dat het in die tijd hoger zou kunnen liggen, maar met dat voorgevoel zou ik mis kunnen zitten.

Een verklaring zou kunnen zijn dat de opkomst van de indie labels ervoor hebben gezorgd dat er een klimaat van creativiteit ontstond waarin meer risico's werden genomen (aanvankelijk). Die attitude veranderde toen enerzijds het belang van een succesvolle tweede release werd ingezien en anderzijds door het naar de achtergrond schuiven van die indie label.

Zulks zou de moeite van het onderzoeken waard zijn, alsmede het gegeven wanneer iemand iets heeft opgepakt (op de tijdsas) en met welk album en de invloed daarvan op waardering - en wellicht ook (en da''s een bijkomende variabele) het belang van medewaardeerders (maten, kenissen); het lijkt me niet nodig om voor bijv. de laatste 5 - 7 jaar te wijzen op het belang van communities en vortals.