Led Zeppelin - Physical Graffiti (1975)

Hmm, ik denk dat ik het wel min of meer met je eens ben wat betreft Houses of the Holy en Led Zep 2.

Eerder was 4 mijn favoriet, maar daar ben ik toch ruimschoots van terug gekomen.

IV is voor de meesten favoriet vanwege Stairway To Heaven denk ik. Ik zal weleens gezien willen hebben of dat album zonder dat nummer ook zo hoog beoordeeld zou worden.

II is het meest stevige Led Zep album, en rockt van begin tot eind lekker weg. En wat variatie betreft vind ik deze toch echt de beste, alleen het nadeel is dat het 2 schijfjes zijn, en je vaak maar 1 van de 2 afspeelt. Dat voordeel heeft Houses Of The Holy dan weer wel, mijn favo Led Zep album. Al denk ik wel dat deze hun beste is.

Voor 67% ook de mijne.

Heerlijke riff bij In the Light
Verder vind ik het een niet heel speciaal album, maar degelijk met een paar uitschieters zoals Kashmir en In the Light.
Het is hier en daar wat langdradig en vind kant 2 stiekem toch beter ondanks de 'bekendere' nummers op kant 1.

Weet ik niet, ik heb echt een periode gehad dat ik helemaal verslingerd was aan die sfeer van 4.
Slechts het nummer 4 sticks kon me toen iets minder bekoren.

Ik heb ongeveer hetzelfde, nog steeds eigenlijk, IV is gewoon geniaal. Ik heb echt op een gegeven moment zoveel geluisterd dat het bijna een routine werd, nu valt het wel mee waardoor ik nog meer van geniet als ik het luister.
En tja, als je Stairway wegneemt, wat komt er dan terug, want het inderdaad (voor mij dan in der geval) een van de beste nummer ooit. Stel er komt iets terug van de kwaliteit When The Levee Breaks, dan weet ik zeker dat het heel hoog gewaardeerd zou worden. Misschien niet zo hoog, want Staiway kan je eigenlijk niet echt vervangen.

Bijna vergeten, dit is de topic van Physcial Graffiti..
Tja, simpelweg geniaal, minder dan IV, maar dat komt denk ik wel door de 2e helft, de 1e helft is nagenoeg perfect, al doet mij Custard Pie niet zoveel. Ik hoor iedereen over vooral Kashmir, maar voor mij is The Rover toch echt het meest briljante en toffe nummer van het album en een echte Led Zeppelin klassieker. Niks tegen Kashmir, dat zit er voor mij net onder, samen met In The Light, Houses Of The Holy, Ten Years Gone, Trampled Underfoot en In My Time of Dying wat ook echt pure parels zijn. Ook de andere nummers zijn goed tot geweldig, maar ik heb net wat te vaak dat ik denk dat het album wat te lang doorgaat, ook al is er voor mij niet zomaar een (groep) nummer(s) uit te kiezen wat dat veroorzaakt, wat dit album voor mij een 4,5 * maakt.

Custard Pie is geweldig, hoorde een jaar geleden de coverband ''Led Zep too'' dat nummer live spelen en damn wat een moddervette riff zit daar in zeg.
Een kerel die helemaal vooraan in Zeppelin shirt gehuld stond schreeuwde luidkeels: ''Dit is een riff!'' (hij had het nummer aangevraagd), memorabel moment haha.
Het nummer gaat overigens over filthy sex en niet over taart, zo zeiden de bandleden...

Down by the Seaside!

Ik had nooit verwacht dat ik deze plaat zo goed al ging vinden na 4 keer luisteren of zo.

noot aan mezelf: meer led zeppelin luisteren

Goed plan!

Prima dubbelaar van Zep. Als ik de opnamedata bekijk lijkt het wel album gevuld met prima left-overs. The Stones hebben Exile, The Beatles hun witte plaat en Zep heeft Physical Graffiti.

Zeg, hoe komt het dat die 'left-overs' precies zo goed zijn? Dit album heeft toch geen één slecht nummer volgens mij?
hebben ze die nummers dan bewust opzij gehouden om van dit hun beste album te maken of besef ik gewoon nog niet hoe goed het materiaal op hun vorige albums is?
Ik snap er alleszins niks van..

Noot aan de hele wereld: meer Led Zeppelin luisteren.

Dit album is de meest imposante blijk van de band haar fenomenale veelzijdigheid, met als prijsnummer Zeppelin's onbetwiste magnum opus Kashmir, Epic Zeppelin in optima forma.

1975 is het beste muziekjaar aller tijden, daar is geen twijfel over mogelijk.

Van dit album is het de eerste cd waar het voor mij om draait, ik beluister de tweede echt bijna nooit. Niet omdat hij niet goed is, maar meer omdat ik er nooit zin in heb om hem af te spelen, als ik cd 1 heb gehoord weet ik het wel weer allemaal. Misschien dat er ooit een tijd komt dat ik er meer zin krijg in de tweede cd.

En 1975 beste muziekjaar aller tijden noemen alleen vanwege A Night At The Opera en deze gaat mij wel wat te ver, daarvoor is er gewoon teveel goede en mooie muziek gemaakt.

Als er al een objectieve beste muziekjaar zou zijn, zou dat waarschijnlijk 1967 zijn, in dat jaar heeft de moderne popmuziek echt een enorme vlucht genomen naar mijn mening. Erg veel (debuut) albums van legendarische bands. Jimi Hendrix, Velvet Underground, Pink Floyd, St Peppers en The Doors. Allemaal trendzettend geweest voor de muziek van vandaag toe.

Al heeft 1975 inderdaad ook wel erg veel mooi muziek opgeleverd.

Excusez le mot? A Night at the Opera, Physical Graffiti, Wish You Were Here...het gebeurt niet elk jaar dat je 3 topfavoriete bands een meesterwerk uitbrengen. Om over minder met mijn smaak corresponderende, doch door velen bewierookte klassiekers als Blood on the Tracks en Born to Tun maar te zwijgen.



Rico bello!

Dat heb je wel vaker geloof ik. Volgens mij heb jij gewoon niks met dubbel albums of wel?

Heb het alleen maar met deze en The Wall van Pink Floyd. Als je toevallig net mijn berichten bij die 2 albums hebt gelezen lijkt dat inderdaad wel zo. Ik heb vrij veel live album dubbelaars en dat vind ik wel super. Ook vind ik The Human Equation van Ayreon een lekker 2 cd album, of b.v Quadrophenia van The Who is ook een studio dubbelaar die mij erg goed bevalt.

Ik vind de tweede cd ten opzichte van de eerste gewoon te tam klinken, je hebt dan wel weer veel variatie, maar na eerst cd nummer 1 gehoord te hebben, heb ik eigenlijk geen trek meer in cd 2.

Eigenlijk zou ik eerst cd 2 moeten afspelen, en daarna pas de eerste, kan maar zo zijn dat het dan wel werkt voor mij.

Ik wil ook nog zeggen dat ik de tweede cd niet helemaal niets waard vind, want ik geef dit complete album tenslotte toch 4*. Als ik cd 2 helemaal niets zou vinden, zou ik dit album niet meer geven dan een 2.5* of een 3*

Ricardo, heb precies hetzelfde. plaat 1 kan ik dromen, plaat 2 draai ik een stuk minder.

Nee, eerst tienmaal cd-2, opdat deze een warme plek in je hart verovert en het album mettertijd immer in z'n geheel de weg naar je cd-speler vindt. Idem inzake The Wall.

Dat had ik inderdaad en m'n opmerking was dan ook min of meer als een grapje bedoeld. Ik beleef beide albums (The wall en deze) toch heel anders. Ik kan van beide prima eerst de tweede en dan pas de eerste cd luisteren. Ik weet dat The wall een verhaal is maar neem je Hey you als begin, dan luistert het ook prima weg vind ik.

Voor mij ook. Ten Years gone en Night Flight zijn nog wel goed, maar de rest is bepaald geen verrijking van mijn muzikaal leven. Daarmee wil ik niet zeggen dat CD-1 perfect is, zoals I en II dat zijn. Zelfs In my Time of Dying en Kashmir zijn dat niet en de heer Plant is daar hoofdschuldig aan. De eerste, langzame helft van ImToD is voor mij het hoogtepunt. Daarna volgt Trampled Underfoot - disco voordat disco populair werd, met een aangenaam hardrocksausje en met een middelvinger richting Kiss - I was made for lovin' you.

Uiteraard...

Trampled Underfoot is een stevige funkrocker, ongetwijfeld ontstaan uit een lekkere jam, zoals dat wel meer gebeurde met Zep.
Disco?? daar lijkt het mij toch net te stevig voor, maar goed, iedereen zal zijn eigen beleving hierover hebben.

Kashmir is voor mij geen discussie. Ik vind het hun beste song ooit. Een zeer essentiele song.
De unieke stuwing in het ritme, de oosterse benadering en de feel. Plant fantastisch hier.

Ik vind dat altijd een beetje lastig bij een band als Led Zep om er 1 beste nummer van te noemen. Zeker uit hun hele oevre want ze hebben zoveel mooie nummers gemaakt.

Voor mij is dat in ieder geval niet Misty Mountain Hop dat is zeker.

Kashmir is geweldig dat zeker, maar Trampled Underfoot heeft ook een prachtig catchy ritme, en ook The Rover is natuurlijk super.

In My Time Of Dying is natuurlijk ook erg goed, die was in het begin ff wennen voor mij, maar dat is inmiddels helemaal goed gekomen.

De tweede cd zie ik meer als bonus, maar daar staat voor mij geen enkel memorabel nummer op die mij ook maar een paar dagen bijblijft. De tweede cd klinkt mij ook een beetje in de oren als een herhalingsoefening van Zep III maar dan minder geslaagd.

'Tuurlijk. Alleen moesten we in 1975 nog 4 jaar wachten op dat nummer van Kiss. Ik vind het meer een middelvinger naar Chopin met een klein windje naar Beethoven.

Trampled Underfoot is een lekkere song, maar geen echt hoogtepunt in het oevre van de groep.
Vooral gemaakt voor de liveconcerten en maar weer een bewijs dat de groep de jaren 70 gebruikte voor allerlei uitstapjes buiten hun heavy bluesrock songs.
Zep was duidelijk meer dan dat alleen.

De albumhoes van dit meesterwerk verdient ook een absoluut compliment. Je kunt het aanzicht raampjes naar eigen inzicht veranderen, met de binnenhoezen en het inlegvel. Op ebay gaat een origineel in prima staat voor een pittig bedrag weg.

In the light!

Ik vind cd 2 inmiddels beter dan cd 1, daar staan de echte prijsnummers op als Ten Years Gone, In the Light en The Wanton Song.

Als je cd 1 ondertussen compleet grijs hebt gedraaid kan ik me dat voorstellen. Maar vind persoonlijk dat cd 2 gewoon te weinig spettert en er gebeurd naar mijn mening gewoon te weinig spannends. Beetje vergelijkbaar met zep 3 alleen daar was de variatie nog groter op. In de juiste stemming zou ik cd 2 ook best goed kunnen waarderen hoor, heb er alleen nooit zin in om die op te zetten.

Ik draai de plaat (en alle platen trouwens) zoveel mogelijk helemaal, de artiest heeft een bedoeling met de lengte / samenstelling is mijn mening, maar na de 25/30 jaar dat ik deze plaat nu ken is plaat 1 nog steeds mijn favoriet in deze set.... ik denk dat dat ook niet meer verandert....