Metallica - ...And Justice for All (1988)

Helpt dan lijkt me ook niet mee dat de reeks "klassieke albums" van Metallica uiteindelijk een stuk korter is dan die van Iron Maiden en Judas Priest.

Het zijn er drie inderdaad. Bij de anderen is meer te kiezen. Rake observatie.

Load vind ik ook erg goed, maar daar moet ik zin in hebben.

Nou voor mij heeft de band 5 geweldige albums gemaakt, na The Black Album is het wat minder geworden.

Ik vind Load nog steeds een ondergewaardeerd werkje. Songs als Bleeding Me en The Outlaw Torn zijn in mijn ogen spannender, afwisselender en creatiever van aard dan The Black Album in zijn geheel.

...And Justice For All vind ik nog steeds een aardige plaat, hoewel ik een aantal songs echt duidelijk als te langdradig ervaar.
Desalniettemin een intrigerende plaat, zelfs de vreemde productie kan mij nog wel bekoren, dat zal er ook mee te maken hebben dat ik het album vroeger zo vaak heb gehoord dat het in mijn systeem zit.
Hoewel niet direct veel sterker vind ik het muzikaal gebodene op And Justice for All een stuk intrigerender dan de saaie maar oerdegelijke opvolger.

Voor mij hebben ze met de eerste 5 allemaal klassiekers uitgebracht, en daarna met Death Magnetic nog een mooi vervolg album erbij gemaakt, de rest van hun oevre boeit mij verder niet zo.

Oké maar een klassieker beoordelen met 3,5*?

Ja ik vind dat zoiets wel kan. Je persoonlijke gevoel van hoe de muziek bij je binnenkomt kan wat mij betreft zeker los staan met het idee dat je het ondanks dat je hem lager beoordeeld toch een klassieker kunt vinden, zeker als je naar de beste nummers kijkt. Het kale geluid bij deze zorgt ervoor dat hij bij mij niet altijd even goed valt, dat verschilt keer op keer. De eerste 2 albums en Death Magnetic kan ik altijd wel horen

Duidelijk!

...And Justice for All. De laatste Metallica die me écht wat deed. De eerste zonder de betreurde Cliff Burton, met het opmerkelijke verhaal van de baspartijen van Jason Newsted die zo goed als geheel zijn weggemixt. Man van de mix Steve Thompson legde bij Loudwire uit waarom. Op YouTube kun je versies vinden waarbij ze Newsteds partijen hebben gerepareerd. Ik vind ze beter klinken dan de officiële dubbelaar.
Wie goed luistert, kan hier en daar horen dat het vel van de snaredrum halverwege een track is vervangen, zo las ik ooit in een interview met drummer Lars Ulrich. Dit omdat het vel het tijdens lange tracks begaf onder zijn geweld. Zou best kunnen, al hoor ik het niet.
De dubbelaar was een favoriet bij radioprogramma Vara's Vuurwerk, gepresenteerd door droogkloot Henk Westbroek. Een album dat ik daarom met dat programma associeer.

Het songmateriaal is sterk en gevarieerd, zo blijkt al snel als na het snelle Blackened het gitaargetokkel van het titelnummer komt. One was de eerste videoclip van de groep die voorheen anti-videoclip was en het bleek een aangrijpende.
De plaat duurt lang, wat zich wreekt op kant 3 met The Frayed Ends of Sanity. Dat is niet slecht, maar ik hield/houd de aandacht er niet meer goed bij. Het akoestische getokkel waarmee kant 4 begint bij To Live Is to Die is dan weer fraai, maar ook dit nummer houdt mijn aandacht niet vast, ondanks de fraaie twingitaren in het tweede deel. Gelukkig laat Dyers Eve de plaat snel eindigen.

Een 9 als schoolcijfer, ondanks mijn gemengde gevoelens: goede composities - zij het twee teveel van het goede - en dat vermaledijde besluit om de bas slechts licht hoorbaar te laten. Hierna kwam het titelloze zwarte album, waarmee de groep doorstootte naar de internationale Champion's League van rock en metal. Ik gunde het ze, maar veel liever de eerste vier...

Niemand hoort dat. En is er verder dan geen enkele plaat waar verschillende edits waartussen snaren of vellen zijn vervangen aan elkaar zijn geplakt?



Deze twee nummers vind ik juist tot het beste van het album behoren. The Frayed Ends Of Sanity heeft iets apocalyptisch en is daarnaast weer wat uptempo. Dat is zeer welkom na het slepende Harvester Of Sorrow. Toch een track die soms een beetje gaat vervelen op den duur. To Live Is To Die heeft dan weer een melancholische, welhaast doomy ondertoon die mooi tot wasdom komt in de ingehouden melodieuze climax.

Ik heb het altijd met de cd gedaan. Dan zal het nog meer doorbijten zijn op de speelduur voor je, haha. Met dubbelelpees gaat het vaak wat makkelijker omdat je de boel moet omdraaien en wisselen. Zo geniet ik bijvoorbeeld optimaal van dingen als Senjutsu. Dus misschien komt deze er ook nog wel.

Vreemd genoeg vind ik Harvester of Sorrow en The Frayed Ends of Sanity de twee beste songs van de schijf.
De eerste is een monster van een midtempo track met een groove van heb ik jou daar, het zou een voorbode blijken te zijn voor hetgeen zou komen bij de opvolger.
Slayer zou twee jaar met Skeletons of Society op Seasons in the Abyss ook een nummer maken gericht op 'groove', hoewel dit nummer over het algemeen niet echt in het pulletje valt bij liefhebbers van de band.
Ik vind het een killer van track maar dat terzijde.
Dan; The Frayed Ends of Sanity; een stuwend ritme, veel breaks, afwisseling tussen snelle en tragere stukken en de staccato zanglijnen van Hetfield; hier is helemaal niks mis mee.
...And Justice for All vormt voor mij wel de enige plaat van de heren waarbij ik de lange speelduur trek, met name vanwege het feit dat de heren niet nog redelijk authentiek uit de hoek komen maar ook het experiment niet schuwen. Kortom; een kleine herwaardering van mijn kant.

Skeletons Of Society heeft wel wat meer gang dan Harvester Of Sorrow . Vind ik. Lekkere groove. Dat wel.
Misschien heb ik Harvester Of Sorrow ook wel iets te vaak gehoord.

Skeletons of society vind ik geweldig! Oh sorry, verkeerde topic

Ik denk dat naar het einde toe mijn spanningsboog op raakt en ik simpelweg verlang naar een voluit snelle track. Zou goed kunnen dat als Frayed en To Live op kant 1 of 2 hadden gestaan, in plaats van pakkumbeet Shortest Straw en Harvester, ik met die laatste twee nummers minder zou hebben. Heb And Justice echter altijd op de reguliere volgorde geconsumeerd. Mijn 4,5 sterren is trouwens evenveel als Edwynn geeft en een halfje meer dan miles en vielip doen, ik ben dus uiterst positief.

T.z.t. eens gaan mopperen bij de opvolger .

Wat een ongelooflijke ***sound heeft deze plaat. Wanneer wordt deze plaat eindelijk is ge-remixed.
Ik kan deze plaat gewoonweg niet opzetten of langer aanhoren dan maximaal 2 minuten.

Er staan vast meer dan voldoende steengoede nummers op maar, voor mij, komen ze gewoon niet uit de verf. Ik wacht gewoon geduldig af...desnoods tot in het bejaardenhuis
.

Wel Gommans, probeer deze onofficiële mix dan eens! Die hoor ik graag en er zijn er meer op YouTube.

Eind jaren tachtig was ik een jonkie, alles dat ik luisterde was op cassette. Al het geld ging op aan skaten, en lege cassetjes waar we cd's en platen overnamen die we in de bib of van maten leenden. Anthrax, D.R.I., Metallica, Spermbirds en co. Ik heb nooit anders geweten dan dat ongelooflijk slecht geluid, ik denk dat het ook wat vasthangt met mijn jeugd. Ik denkdat een mooie remastering bij mij de magie zou weghalen

Er wordt (terecht) veel geklaagd over de geluidskwaliteit maar in de tweede helft van de jaren '80 waren dit soort vlakke, mechanische en blikkerige producties schering en inslag waardoor dit album niet opviel. Rond die tijd begon men muziek digitaal op te nemen - ik geloof dat dit het eerste Metallica-album was dat digitaal werd opgenomen - en dat stond lang niet op punt. Plus dat het gebruik van synths en syndrums toen in was wat gelukkig niet van toepassing is op dit album.

Vanaf begin jaren '90 was het digitaal opnemen merkelijk verbeterd en koos met terug voor een natuurlijker, open sound (wat te horen is de opvolger) waardoor de meeste album in de tweede helft van de jaren '80 geluidstechnisch door de mand vielen en nu vaak gedateerd klinken.

Gemasterd klinkt dit album wat beter maar men kan niet ontkennen dat het songmateriaal behoorlijk tot sterk is - daar is mij het op de eerste plaats om te doen - al vind ik de vorige twee Metallica-albums en de opvolger op dat vlak nog wat beter.

Herkenbare reacties, zo zit ik er ook in. Kennen jullie deze uitleg van de aanwezige engineer Steve Thompson? Steve Thompson spreekt.

Deze eerste stelling al, maakt dat ik geeneens zin heb om de rest te factchecken.

Hoezo viel ...And Justice For All niet op? Metallica dat steeds dichter bij een doorbraak kwam, de eerste videoclip dat ze bij een optreden bij de grammy's bracht. Dan nog de steeds grotere venues waar steeds grotere shows gegeven werden. Plus opnieuw een trend in de ontwikkeling van de thrashniche met deze langgerekte rifforama's als achtergrond voor een maatschappijkritische blik. Velen volgden de band in het kielzog.
Dus het geluid kan best niet je kop thee zijn. Daarmee is het geen album dat niet opviel.

Edwynn schreef:
Klopt, het viel destijds hartstikke op. En kennelijk nog steeds. Tegelijkertijd herken ik ook wat Luc M schrijft: Bij deze Metallica is het drumgeluid ultrastrak, kort en afgebeten. Dat viel destijds wel op. Of je het mooi vond, zeker met die zo goed als verdwenen basgitaar, daar waren we (mijn vriendenkring) het niet over eens.

Vergeleken met de eerste helft van de jaren '80 viel de tweede helft echter wel mee: denk bijvoorbeeld aan de nodige albums op het Britse label Neat! Die konden weleens bagger klinken, vonden wij als hardrockende puistenkoppen. Langzamerhand werd men beter in het opnemen van harde, snelle muziek en dan denk ik bijvoorbeeld aan de albums van Vicous Rumors uit die periode, al hadden die dan weer een te grote drumsound - in mijn beleving, kwestie van smaak.

Ik vind dit een leuke schoolpleindiscussie

Ik heb het over de productie van dit album dat destijds niet opviel - of toen niet over geklaagd werd - omdat mechanische producties toen schering en slag waren.

Met ...And Justice for All werd inderdaad een groter publiek bereikt dankzij One waarvan de clip veelvuldig op MTV werd vertoond. En een hit of clip zorgt steeds voor stijgende verkoopcijfers. Met The Black Album werd Metallica een megaband maar de eerste stap naar het grote succes werd gelegd met One en dit album.

Overigens waren de Metallica-leden niet tevreden over de productie van dit album, vandaar dat ze met Bob Rock in zee gingen voor de opvolger met het gekende resultaat.

Ook wat je nu schrijft, vraag ik mij af. Totdat internet zich er druk om ging maken, zwegen de heren Ulrich en Hetfield als het graf over Justice.

De pijn van sommigen zit hem vooral in de mix waarin de bas van Newsted naar achteren is gedrukt en er iets is gebeurd met de slaggitaren. Dat waren uitvloeisels van beslissingen die door het duo Hetfield en Ulrich zelf genomen zijn. Althans, dat zegt Flemming Rasmussen die te elfder ure de band kwam assisteren bij het opnameproces nadat de band Mike Clink (van Appetite For Destruction) eruit had gezet. In die zin was dus alleen Jason Newsted wat beteuterd over de productie. Ik heb gelezen dat hij ook apart van de band werd opgenomen. En dat het mixen zonder Rasmussen gebeurde. Dit is in verschillende boeken terug te lezen.

Voor de opvolger Metallica kwam een totaal andere muzikale visie voor de bril van het tweetal dat ze via Dr. Feelgood op het spoor bracht van Bob Rock. Eerst slechts als inpiratie en later echt de man achter de knoppen zettend. Metallica ging bewust het stadionspoor op en zocht daar een dito geluid bij. Dat heeft niets met ontevredenheid over het voorgaande werk te maken, maar eerder met vernieuwing van het muzikale concept.

Het is mede daarom ook niet zo dat Ulrich en Hetfield bij de laatste anniversary editie van het album hebben gekozen voor een remix. Ze kozen gewoon voor een sobere nieuwe mastering die trouw is aan het oorspronkelijke geluid.

Overigens vind ik dat het geluid op Justice echt is gaan horen bij het album. Er zit een venijnig en grimmig randje aan dat goed past bij de licht sombere toon van de nummers. Dat bevalt mij echt veel beter dan dat 'handrem erop'-geluid van Master Of Puppets.

Hoewel ik geen voorstander ben van albums die als remaster opnieuw worden uitgegeven zou ik dat bij ...And Justice for All ook niet willen. De productie is wat het is en dat is passend bij dit album en deels de tijdgeest.
Ben het wel met Edwynn eens dat Master of Puppets - die ik in principe een stuk sterker acht qua songs - juist een wat terughoudende productie kent en daarmee ook wat aan kracht inboet.
Dat sommige liefhebbers trouwens een hele lage score meegeven aan Justice zit hem eerder in de productie die ze niet aanspreekt dan het muzikaal gebodene.
Er valt toch genoeg te beleven aan deze worp uit 1988.

Heil aan k*tproducties als deze. Dat houdt de niet-metal heads op afstand.

Ook al was de productie subliem, de gepaste afstand zal ik blijven bewaren .

Ik zou Justice niet anders willen dan zoals we het vanaf dag 1 kennen. Het hoort erbij en, alhoewel ik de kritiek wel snap, maakt het album juist mede zo legendarisch.

Ik heb sinds kort een CD met een alternatieve productie genaamd: And Justice For Jason. Ik draai deze vaker als het origineel. Echter, ik zou ze eens achter elkaar moeten draaien en met koptelefoon beluisteren om de verschillen goed te kunnen horen. Ga ik zeker eens doen.

And Justice For Jason was een leuke internetgeste. Echter, ik trek die gemodificeerde geluidsexercities echt niet. Het is net als met de gekozen naam van een kind. Het gaat op een gegeven moment erbij horen. En dan wil je niet anders meer.

Het zijn deels wel echte remixen met de originele baspartijen van Jason die nu duidelijker hoorbaar zijn. Hoe ze dat gedaan hebben? Via Guitar Hero kwam van een aantal songs de losse sporen beschikbaar. Van de overige songs zijn ze opnieuw ingespeeld door een fan. Dat laatste vind ik zelf minder interessant om te horen, maar die met original Jason's bass tracks zijn wel erg gaaf hoor. Bestaat ook al een tijdje, is geen enhanced AI rommel of iets dergelijks.