Metallica - ...And Justice for All (1988)

Naar aanleiding van dit topic luisterde ik deze plaat.

Ik weet een beetje wat voor een soort muziek ze maken en dat heeft mij nooit eerder tot een luisterbeurt verleidt. Ik ken Metallica vooral als de band met al die songs in de top2000. Dit album vind ik eigenlijk vanuit seconde 1 al vermoeiend om naar te luisteren. Het begint zeg maar al bij de drums op Blackened en dat gaat gerust zo door en door. Af en toe lijken ze wat rustmomenten in te bouwen, maar dit soort muziek vol met ronkende, rammende instrumentaties irriteert mij zelfs een beetje. Heb deze plaat dan ook niet echt uit kunnen luisteren. Dit ligt echt mijlenver van mijn beleving van muziek af.

Dit is denk ik inderdaad wel hun meest vermoeiende album in die zin dat er op muzikaal vlak heel veel gebeurt. Mij vermoeid dat geenszins moet ik zeggen. Die term is meer van toepassing op alle albums die hierna zouden komen. Maar dan om andere redenen... Wellicht dat het Black album of Load je beter ligt. Daar is het allemaal veel minder druk en maar mainstream. Hapklaar is wellicht ook wel een goeie term.

Oei, je hebt er nog 3 te gaan voor je topic. In mijn ogen zijn die minder vermoeiend, betere drums en minder rammende instrumentaties, dus ben benieuwd of je die beter te pruimen vindt.
Sowieso waardeer ik de berichten die je naar aanleiding van je topic plaatst!

Inmiddels kan je via de website alle nummers downloaden.

Ja, ik had de weg al gevonden en een stuk of wat gedownload. Kwaliteit kan vaak nog wel een stuk beter, maar het is beter dan niets. Thanks anyway!

Ik heb het elders al eens eerder gehad over de wereld die Youtube reaction video's heet. Er is ontzettend veel crap in reaction video land maar er zijn ook vloggers die de moeite waard zijn. Een daarvan deed een reaction van 'One' van dit album. Ik kan me niet bewust herinneren dat ik deze video eerder heb gezien (waarschijnlijk wel) maar de geluidsfragmenten en beelden van de film 'Johnny got his Gun' geven het nummer wel veel meer impact dan de albumversie. Bijna zonde dat het niet in deze vorm op het album is gekomen.

Voor mij samen met het album Master of puppets de beste albums van Metallica. Dit is metal zoals het bedoeld is.

bedenk dat deze plaat na een donkere periode tot stand kwam ( overlijden cliff burton ), na een voltooid meesterwerk ( MOP ) en een nieuw management. De band ging door met een nieuwe bassist ( de band noemde hem Jason newkid ), jason newstad die eigenlijk niet geaccepteerd werd. Dit is een reactie op de hele periode en klinkt donker, onheilspellend en is zeker de moeite om te luisteren. Hierna verscheen de black album. De reis tussen MOP en BA heeft dan ook AJFA....noem het een overgangsplaat, maar goed is het zeker. op ST Anger zouden ze hetzelfde doen als op deze plaat.

Ik weet niet of het één aan het ander te koppelen is. Het is een donker album, maar qua thematiek niet donkerder dan de twee voorgangers. Het geluid is wel wat korzeliger. Minder gepolijst. Ongetwijfeld speelt de dood van Burton een rol in het reilen en zeilen van de band. Maar ik heb het nooit in de teksten van Justice teruggevonden.

En dat acceptatiegelul over Newsted deel ik maar half. Ze geven het zelf aan. Veel later maar goed. De bas is niet te horen op Justice. Verhalen over het waarom daarvan zijn verschillend waarbij nooit eenduidige argumentatie is gedeeld. Maar op het podium deed meneer volop mee. Niemand heb ik hem zien achterstellen bij de concerten en beelden die ik heb gezien.

Verder vraag ik me ook af hoe dit een overgangangsplaat is. Ging voor de opvolger het roer niet gewoon drastisch om zodat de deur naar het mainstreampubliek geopend werd? Dan is Justice eerder de afsluiting van een tijdperk.

Ik denk met name dit eerlijk gezegd.

Het zal misschien best een goed album zijn… maar ik kan hier echt niet naar luisteren. Het “blikken” drumgeluid irriteert mij al vanaf de eerste tonen en ik kan dat niet van mij af zetten. Ik blijf hopen op een remaster of remix met een meer Metallica waardig geluid dan dit mislukte experiment… Ik zal mij onthouden van stemming tot mijn hoop waarheid wordt en ik met volle overgave de hele vrouwe Justitia tot mij zal nemen.

Hehe, eindelijk ben ik er dan ook achter. Had 't net zelf gevonden via Songfacts, maar ik had hier dus ook even kunnen kijken. Volgens mij zat 't ook in een afl. van The Simpsons (Homer the Great) en een hiphop / rnb nummer rond die tijd.

Eindelijk dit album in zijn geheel geluisterd na al die jaren te beweren groot fan te zijn van de band
Nu snap ik tenminste wat mensen bedoelen met het gemis aan Cliff zijn bas, Jason hoor ik nauwelijks en Lars hoor ik helaas iets te goed met zijn toverstokjes. Nooit een opvallende drummer gevonden trouwens, Metallica is voor mij voornamelijk Kirk en James.


1. Ride the Lightning
2. Kill em All
3. Master of Puppets
4. ...And Justice For All

Maar dan viel ie toch juist wel op?

Ik vind en vond Lars in deze jaren juist een fantastische drummert. Had echt een heel eigen en herkenbare stijl. Pas later kwam het verval. Maar dat gold niet alleen voor Lars vind ik. Maar zeker op dit album was Lars echt wel in grootse doen. Hij zal heus niet de uitvinder zijn, en hij zal zijn inspiratie echt wel bij andere drummers weg hebben maar zijn fills en breaks op de eerste 4 Metallica albums zijn lichtelijk fantastisch vind ik.

In de zin dat je kan horen dat er een drummer aanwezig was tijdens de opnamesessie ja

Kijk, ik ben zeker niet anti-Lars en de eerste 3 albums had ik nauwelijks wat op te merken. Het valt mij bij dit album gewoon voor het eerst op dat de drums erg saai klinken.
Of dat vanwege Lars, de opnamekwaliteit, mijn draadloze oortjes of mijn murw gebeukte hoorstelsel is moet nog bepaald worden. En aangezien ik meerdere mensen hier zie klagen over blikken geluid is het niet perse persoonlijk.

Nee dat snap ik. Maar sound of opname technieken staan wat mij los van drum kwaliteiten. Want ik vind met name op dit album dat Lars echt behoorlijk inventief voor de dag komt. Je moet van de productie houden, dat geef ik gelijk toe. Mij stoort de drumsound eigenlijk totaal niet.

Ik ben het wel met Vielip eens dat dit een vermoeiend album is. Het 4e album van Metallica is tevens het eerste album met Jason Newstedt. En ook is dit het eerste album wat je vaker moet luisteren om de muzikale details te ontdekken. Het album begint snel (Blackened ) en eindigt snel ( Dyers Eve). Daar tussen in zijn het allemaal heavy nummers die echt niet slecht klinken. Ook is dit het eerste album met een totale speelduur van meer dan een uur. En als Dream theater en Rush fan heb ik daar totaal geen problemen mee. En ook met dit album maakt Metallica het mij onmogelijk van wat nou het beste nummer van het album is. Ook met dit album is er meer dan 1 nummer waarbij de instrumentale nummers of -in dit geval- bijna instrumentale nummers er sowieso altijd bij horen. Als je - net als ik- gitaar speelt dan zijn The call of Ktulu, Orion en To live is to die echt muzikale parels. To live is to die de tekst is geschreven door Clif Burton vlak voor het fatale bus ongeluk. Let wel VERMOEDELIJK!!!!!! wat wel waar is dat het nummer een eerbetoon is aan Clif Burton. En wat mij betreft is dit een zeer geslaagd eerbetoon. De opbouw, de octaven, het prachtige gevoelige middenstuk voor de tekst, en het einde : zoals het begon zo eindigt het ook. En je hoort in het middenstuk duidelijk de Thin Lizzy invloeden -waar ik ook een super fan van ben- To live is to die is in 6 woorden te omschrijven : Hard, meedogenloos, meeslepend, gevoelig, waanzinnig en prachtig dit nummer luister ik vaak. One is ook een waanzinnig nummer, hebben ze op singel uitgebracht, een gok. MAAR!!!! ze hebben goed gegokt het staat al een tig aantal jaren hoog in de top 2000 en terecht. Shortest straw, Harvester of sorrow en The Eye of the beholder zijn echt lange meedogenloze heavy nummers wat mij enorm aanspreekt. The Frayed Ends of Sanity is een nummer wat neigt naar progressive rock vind ik ook waanzinnig vanwege die tempo wisselingen. Misschien, heel misschien dat het titelnummer wat te lang dradig is maar zeker niet slecht. En Blackened en Dyers eve zijn echt de perfecte beginner en afsluiter van dit album. Dit album kan na de eerste luisterbeurt vermoeiend klinken, maar na meerdere luisterbeurten kan je concluderen dat dit een waanzinnig goed album is, en krijgt van mij de maximale score.

Blijft toch eeuwig zonde van die bas he. Kwam vandaag deze isolated bass van One tegen en dat klinkt toch wel fenomenaal zeg!

Op ...And Justice for All zijn de ballen van James Hetfield eindelijk eens gezakt, wat de band zelf ook lachend toegeeft in een interview. Het is ieder geval goed te horen in zijn stem, een heel stuk zwaarder als op de vorige albums. De agressie is merkbaar, dit maakte de band qua speelstijl al steeds meer geliefd onder het metalvolk, maar nu past de stem er ook goed bij. Harvester of Sorrow en Dyers Eve zijn mijn "favorieten" van het album, eigenlijk zijn ze maar moeilijk te benoemen, ieder nummer heeft zijn kwaliteiten. Harvester of Sorrow tijdens Monsters of Rock '91 in Moskou? Prachtig.

Het album is vaak bekritiseerd om het gebrek aan een te horen bass, niet onterecht, het klinkt daardoor wat kaal. Maar toch vind ik daarom het album juist ook wel wat hebben, sorry Jason, alhoewel hij live uitstekend meekon met de band. Wel vallen naar mijn idee door het ontbreken van de bass de drums van Lars Ulrich een stuk meer op. Niet vervelend, en zeker niet zo storend als later op St. Anger, maar je merkt dat ze ver naar voren zijn gemixt, net als de gitaren. Bij het gitaarwerk vind ik het juist prettig, maar goed daar ligt nu eenmaal mijn voorkeur. Ook dit album krijgt van mij een perfecte score, zo schreeuwen als op dit album deed Hetfield hierna niet meer. Het is een andere sound als de albums hiervoor maar net zo kwalitatief sterk, 1 om te koesteren dus.

1. Ride The Lightning
2. Master of Puppets
3. ...And Justice For All
4. Kill 'Em All

Kwam deze meteen als dubbelaar uit op vinyl? Ik meen me te herinneren hem destijds als enkele LP te hebben zien liggen in de winkel. Maar volgens discogs klopt mijn herinnering niet.

Klopt, dat je herinnering niet klopt. Was altijd al een dubbelaar.

Ik kan me geen enkele lp herinneren.

Ok duidelijk, bedankt!

Ik dacht ook altijd dat het een blikken geluid had, herinner me nog door de sneeuw fietsend naar Coevorden met deze op de toen nog walkman met blikken geluid, en alhoewel de bas wel wat voller had gemogen bevalt het album me steeds beter. Lekker lang en heavy nummers die in tegenstelling wat Dan Swano (?) ooit zei niet lijden onder het Metallica syndroom: een goeie riff zo lang herhalen tot ie kut klinkt. Ik vind hem over de breedte als Master of Puppets. Wat mij betreft hun beste

Na 2 meesterwerken te hebben afgeleverd is het natuurlijk de vraag hoe je dat gaat opvolgen. Gewoon op dezelfde manier als de vorige twee dachten de heren. ...And Justice for All klinkt namelijk als meer van hetzelfde. Dat is in principe geen probleem, ze deden het met Master of Puppets namelijk ook al. En dat pakte goed uit, dus waarom dan niet nog een keer.

Nou, simpelweg omdat het minder interessant is. En dit album klinkt dan ook minder geïnspireerd en heeft een lichtelijke b-kantjes vibe over zicht heen. Nu hebben ze de mazzel dat ze nog enorm goede muziek maken, dus slecht is dit zeker niet. Maar ze halen nergens het niveau van de voorgaande twee platen. En dan duurt deze ook nog eens een stuk langer.

Mijn grootste probleem is eigenlijk dat het vuur en de passie hier veel minder aanwezig is. Er zit veel minder urgentie en noodzaak in de nummers, iets wat ze op de voorgaande platen wel hadden. Het lijkt hier allemaal wat meer op automatische piloot te gaan. Het voelt allemaal iets teveel als een herhaling van zetten. Dat wordt versterkt door Hetfield die hier veel minder sterk klinkt en eigenlijk geen impact in de zang weet te leggen. Ook de productie mist impact, het is allemaal heel erg blikkeriger en klinisch, vooral de drums klinken veel minder goed dan voorheen. Waar is het vuur, de pit en energie van de vorige platen gebleven?

Tel daarbij op dat ze hier, opnieuw, erg lange nummers afleveren die makkelijker een paar minuten korter hadden gekund. Het is leuk om die riff te horen en om dat wat uit te bouwen. Daar ben ik helemaal voor. Maar ze houden het te vaak net wat te lang aan. Dat is jammer want er zitten ook op dit album zeker weer flink wat sterke muzikale stukken. Toch komt de eentonigheid wel eens om de hoek kijken hier.

En nu ik dit zo naast de andere drie luister, valt ook op dat ze hier toch echt aan creativiteit en muzikaal interessante probeersels inboeten. Waar vooral Megadeth muzikaal flink uitpakt lijkt Metallica hier toch wel over hun moment heen te zijn.

Ik realiseer me dat dit vooral een negatief verhaal is en niet helemaal mijn cijfer reflecteert. Maar dit is vooral gevoed door het feit dat ze bewezen hebben beter te kunnen afleveren dan dit en ik het gewoon erg jammer vindt dat ze hier dat niet weten waar te maken. Want er is genoeg genietbaars te vinden op het album. Hell, ook hier zijn klassiekers te vinden. Het is daarom zo jammer dat ...And Justice for All niet het vlammende, beukende en energieke vervolg is geworden op de vorige twee. Die vormde namelijk een machtig sterk tweeluik en dit had zo maar een prachtige trilogie van meesterwerken kunnen zijn.

Dat van dat vuur, passie en creativiteit zie ik echt anders. Metallica sloeg een andere richting in waar veel collegabands nog een beetje bleven hangen binnen de eerder gestelde kaders. Ik hoor juist heel veel passie. Neem bijvoorbeeld The Shortest Straw. Dat krijgt wel een hele wrange kleur als je leest dat Cliff Burton het slachtoffer is geworden van een dodelijk ongeluk omdat hij door middel van strootje trekken op een ander bankje in de bus moest gaan liggen.

Het enige gemekker waar ik enigszins in mee kan gaan, is de wat aparte mix. Maar daarvan vind ik ondertussen dat het heel erg bij het donkere, bozige geluid van het album is gaan horen.

Tegelijkertijd heb ik in het geval van Metallica wel wat last van metaalmoeheid. De eerste drie albums ken ik teveel van binnen en van buiten en eigenlijk zet ik alleen Ride The Lightning nog wel eens op. Dat heb ik bij Maiden en Priest veel minder. Dat kan ik altijd wel horen.

Ik vind ook dat het met het vuur en de passie nog wel snor zit op dit album. Misschien lijkt of voelt het als minder omdat ze muzikaal een wat andere weg in sloegen? Ik heb dit album juist altijd als een gedurfde stap gezien. Ze kiezen echt voor een heel andere benadering ten opzichte van de twee albums hiervoor. Die liggen in mijn oren veel meer in het verlengde van elkaar. Het punt waar ik dan wel weer wat moeite mee heb is dat veel nummers te lang door etteren. Dat begon dus eigenlijk toen al

Grappig, ik ervaar deze dus helemaal niet zo als een nieuwe stap. Misschien op productie niveau maar qua nummers klinkt dit mij allemaal erg in het verlengde van de vorige twee. Alleen ervaar ik dus minder vuur en passie dan bij die. Maar misschien is dat wel de nieuwe stap die jullie ervaren.

Het is voor mij een verzameling van dingen die dat gevoel geven trouwens hoor. Hetfield klinkt hier minder sterk, de productie is vlakker en minder levendig. En het komt mij teveel als een herhaling van zetten over. Daardoor mis ik de passie zeg maar.