Metallica - ...And Justice for All (1988)

Dit album gaat nog een stapje verder dan Master Of Puppets: Veel langere nummers, veel tempowisselingen en gitaarsolo's. Maar ook deze plaat heeft voor mij hetzelfde probleem als bij Master Of Puppets: De muziek zit opzich goed in elkaar, maar het klinkt te geforceerd, het raakt me niet, er is geen 'ziel'.
Waar ik op Master Of Puppets bepaalde nummers te lang vond, is het hier bij vrijwel elk nummer. Bovendien is de productie van dit album ook een minpunt voor mij, waardoor het geheel nogal kaal en saai klinkt (zoals ricardo zei). Ik het album veel luisterbeurten gegund maar ik kan er maar niet aan wennen. Wel moet ik zeggen dat Blackened en One geweldige nummers zijn (en dan vooral One, wat ik toch een van de beste metalnummers aller tijden blijf vinden).

And Justice For All … Metallica … 1988. De herinneringen komen weer boven. Na de krakers Kill’Em All, Ride The Lightning en Master of Puppets heb ik in 1988 weken naar dit album uitgekeken, gekocht op vinyl (een dubbel lp) en genoten van het gevoel: oef dan toch een nieuw Metallica album, want – laten we het niet vergeten – Cliff Burton had ons verlaten in dat schrijnend busongeluk in Denemarken en hoe zou dit klinken met nieuwe bassist Jason Newstedt. Ha, die komt van Flotsam and Jetsam, dat ken ik want ik heb het debuut ook (Doomsday for the Deceiver), dat is een keigoede bassist dus dat komt in orde.
Ok, de hoes van dit album vond ik toen niet mooi en ik vind het nog altijd een half misbaksel. Potverdomme, haal je zo’n goede bassist weg bij een jonge veelbelovende groep en dan doe je er niets mee. Waar zijn die basslijnen, waar kan ik Jason horen spelen alsof zijn leven er van af hangt? Niet dus. Het geluid dan, wat heeft Flemming Rasmussen weer gezopen om een zo’n catastrofaal geluid op band te zetten: je hoort enkel Lars Ulrich, James Hetfield en de solo’s van Kirk. Niet vergeten, dames en heren, James speelde alle gitaarpartijen in behalve dan de solo’s. De ego’s waren toen al van aanzienlijke omvang. Mijn krakers zijn Blackened, One, To Live Is To Die en natuurlijk dat geweldig nekspierenvernietigend en bergenomverblazend Dyers Eve. Vier geweldige krakers op één album, maar jammer genoeg zijn er ook nummers die mij totaal niets doen: toen niet, nu niet en ik vrees in de toekomst ook niet. Heren van de platenfirma of heren van Metallica, maak uzelf eens heel nuttig, maak miljoenen fans blij en geef dit album een opknapbeurt…
Ach, nog een herinnering: 1988 of 1989 Queensrÿche in het voorprogramma van Metallica in Vorst Nationaal te Brussel. De chauffeur vond de weg niet, dus jammer genoeg Queensrÿche gemist (Operation: Mindcrime !), maar wat was Metallica schitterend die avond: geweldig op dreef, geweldige show, die lichtbalken die ontploften en loskwamen tijdens het titelnummer, een uitzinnig publiek .. en mijn t-shirt van Metallica.

Dit vind ik het beste album van deze 4 heren alles wat hier na is uitgebracht is luister ik nooit....and justice for all was voor mij de openbaring naar metal en dankzij dit album heb ik heel veel mooie metal leren kennen en waarderen.begin jaren 80 zag ik altijd jongens met jassen vol met plaatjes van o.a. Metallica en heb nooit begrepen wat dat was.Tot dit album op mijn weg kwam begon de ellende en had ik ook een spijker jas met plaatjes.damn ik was en ben een metalhead tot in de bone.Ik ben nu 37 en als ik deze plaat hoor krijg ik weer de kriebels als in 1989 toen ik voor het eerst hoorde.

Ik ben geen grote metalfan, maar Metallica heeft toch altijd wel een streepje voor gehad. Desondanks ben ik niet onder de indruk van deze plaat. Ik krijg het idee dat de heren een soort episch metalalbum wilden maken en zijn daarin mijn inziens veel te ver doorgeschoten. Er wordt bij tijd en wijlen veel te complex gedacht en dat komt de toegankelijkheid niet ten goede en het komt op mij allemaal wat klinisch over. "One" blijft natuurlijk een klassieker in het metalgenre, maar kan in zijn eentje deze plaat niet redden.

Na Ride the Lightning en Master of Puppets, vind ik dit album veel lastiger om in te komen. De nummers zijn (nog) langer geworden, complexer bovendien, het geluid is niet al te best en daarbij is ...And Justice for All met z’n 65 minuten speelduur ook nog eens een hele zit.

Het album heeft een paar uitschieters: Blackened, One, To Live is to Die en tot slot de afsluiter Dyers Eve. One is niet het eerste oorlogsnummer dat op een Metallicaplaat verschijnt, het is mijns inziens wel de beste. Ik vind het nog steeds indrukwekkend hoe goed de band hier een slagveld tot leven kan wekken met een paar gitaren.To Live is to Die heb ik altijd beschouwd als een eerbetoon aan Cliff Burton. Of het ook zo bedoeld is, weet ik eigenlijk niet. De manier waarop Dyers Eve het album afsluit, is een verademing na alle droge, langzame kost die het merendeel van het album biedt.

De overige nummers zijn vooral verzamelingen van riffs. Het zijn vooral nummers die op mij overkomen alsof er iets teveel over gedacht is, alsof het allemaal heel moeilijk en progressief moest. Ik vind het bij dit album dan ook lastig de nummers uit elkaar te houden. Dat wil niet zeggen dat het slechte nummers zijn, maar echt pakkend zijn ze niet onmiddellijk.

...And Justice is een album waar ik niet bij de eerste paar luisterbeurten verslingerd aan raakte. Maar intussen heb ik het album vaak gehoord, en op de een of andere manier weet het me nog altijd te boeien. Ondanks dat ik veel op dit album aan kan merken, blijft het de moeite waard. Vandaar dat ik er 4 sterren tegenaan gooi. Weliswaar zijn dit niet vier dikke sterren zoals bij de twee voorgangers, maar 3.5 is voor mij te laag voor ...And Justice for All.

4.0*

Goed maar tegelijkertijd ook wat vermoeiend album.Eye of the beholder,One en Dyers eve zijn de drie sterkste nummers en ook de enige waarvan de lengte gerechtvaardigd is.De overige zijn niet slecht maar meestal te lang en soms zelfs wat saai.Verder heb ik nog steeds mijn twijfels bij de productie.Om met een positieve noot af te sluiten,ik vind dat James Hetfield zijn beste vocale prestatie tot dan toe levert en ook heb ik wel bewondering voor de muzikale stap die Metallica destijds nam.

De boxset van And Justice For All staat werkelijk bomvol materiaal uit 1987/1988. Allereerst dus de geremasterde originele opnamen. Ik vind het goed gedaan: je hoort meer details en het klinkt wat 'dynamischer'. Het eerste concert wat erbij zit is wel een hele bekende: Seattle '89. Nu ook op 2LP en/of download in deze box. Een interviewdisc heeft mij nooit geboeid, die sla ik over. Interessant zijn de Riffs & Jams op CD3. Het zijn er wel heel veel, maar netjes in tijdvolgorde geplaatst. Je kan zo goed horen hoe de muziek tot stand kwam. Zelf vind ik het materiaal van de 'James Riff Tapes' het leukste om te horen.

Daarna vind je demo's op CD4 en rough mixen ('work in progress') op CD5. Hier geef ik duidelijk de voorkeur aan die laatsten: die klinken minder rommelig als de so called demo's. Dan volgen er nog een aantal concerten in tijdsvolgorde. Rauw en schuurderig klinkt Live At The Troubadour, West Hollywood van mei 1988 met nog een wat 'oudere setlist' vergeleken met de andere concerten. Jammer is dat James hier wat minder bij stem is. Hierna volgen de B-Sides met Breadfan & The Prince en nog wat live nummers uit Dallas en vier uit... Seattle '89.

Live At The Hammersmith Odeon, London, is nog steeds lekker rauw, maar het geluid is beter en de zang prima. Ook spelen ze hier een paar nummers van het toen nog nieuwe album. Ik vind dit een erg goed concert, met werkelijk geweldige versies van Creeping Death & Fade to Black en een lekker heftig slot met Am I Evil & Whiplash. Tot slot ook nog op cd Live At Long Beach Arena, CA van december '88. Verder zitten er ook nog 4 dvd's in de box, met ook nog eens 2 concerten. Waar voor je geld, maar het kost best wel wat.

And justice for all.. mijn eerste zelf gekochte metallica plaat..en nog steeds vind ik hem geniaal en vind ik zelfs de productie super (ja sorry,).
Tijdloos!

Dat er geen bas te horen is, hoeven we niet nogmaals te benadrukken, maar ik vind Ulrich's drumwerk echt foeilelijk op een aantal momenten. Ik heb al een aantal fans van dit album als argument horen gebruiken dat dit komt omdat het album echte progressieve thrash is en dat het daarom raar klinkt, maar ik vind het gewoon niet fijn klinken. Ook het eerste album waarvan sommige composities me echt tegenstaan. De titeltrack is veel te lang en heeft geen fijn verloop, waarbij vooral opvalt hoe slap de drumfills klinken bij de meer technische middenstukken. Eye Of The Beholder vind ik oersaai. Opener Blackened heeft daarnaast momenten dat Ulrich er voor mijn gevoel echt compleet naast zit.

One is een terechte klassieker, al vind ik het nummer sterker in combinatie met de videoclip van de complete band lekker headbangend in een verlaten fabriekshal, met de filmbeelden er naast. Het klinkt op album een stukje kaler. Nog steeds goed, maar minder.

Met The Shortest Straw hebben we weer een nummer met een enkel leuk stukje (versnelling naar de solo), maar een verder ongeinspireerde compositie. Hetzelfde geldt voor Harvester Of Sorrow. Ik hoor techniek, maar geen bezieling en bovenal geen sterke song. The Frayed Ends Of Sanity gaat hier helaas ook in mee. To Live Is To Die heeft een paar sporen van Burton's hand, maar hangt als compositie van los zand aan elkaar. Sluit met Dyers Eve in ieder geval nog spectaculair en krachtig af.

De dood van Burton heeft zijn sporen nagelaten en levert voor mij een van de meest overschatte klassiekers op uit de Metallica-geschiedenis. Nee, slecht is het echt niet, maar het is verre van opzienbarend en het absolute bewijs dat er in ieder geval een bandlid tussen zit die niet compleet mee kan met de rest. En dan heb ik het niet over de bassist, ik heb geen idee wat die verder gespeeld heeft. Duurt ook nog eens te lang. Overambitieus.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. ...And Justice For All

ik heb nooit echt veel met dit album gehad. Als vijftienjarige luisterde ik met mijn maten veel naar One, want die was populair. Ik snap de aantrekkingskracht van het nummer nog steeds, maar inmiddels heel wat jaren verder, ben ik me aan een aantal dingen gaan irriteren.

Van de 'klassiekers' pakte deze me altijd het minste. Op den duur ben ik wel waardering gaan ontwikkelen voor Blackened en Harvester Of Sorrow, maar verder draaide ik het nooit. Een ex-vriendinnetje was ongelooflijk fan van To Live Is To Die. Nooit begrepen waarom.

Natuurlijk spookt op de achtergrond de tragedie van Jason Newsted. Ik ben vooral ook gaan luisteren of ik zijn spel kan horen. Hij is aanwezig, maar je moet er wel echt voor gaan zitten. Wat daarmee wel opvalt is het saaie en vaak ook slechte spel van Ulrich. Wat zit die gozer er vaak naast zeg! Wat ook opvalt, is dat alle nummers zo verdomd lang zijn. BIj goede nummers valt het juist niet op. Het probleem is vooral dat nummers onplezierig uitgerekt worden en vol zitten met saaie, onnodige riffs. Harvester Of Sorrow valt me daarmee inmiddels heel hard tegen. The Frayed Ends Of Sanity is een ronduit lelijk nummer. Het gevoel van verveling overheerst en slechts twee nummers die de tand des tijds nog enigszins doorstaan; en zelfs die twee kunnen zich niet meten met alles van Ride The Lightning en Master of Puppets.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. ...And Justice For All

Waarschijnlijk de review van lennert en RuudC waar ik het meest naar uitkeek, juist omdat ik de plaat ook net vorige week voor het eerst in meer dan een decennium weer eens gehoord heb (ik heb hem op bandje en als download gehad, maar kon nu voor weinig wat gaten in de cd-collectie vullen). We zien de dingen vaak anders, maar hier zitten we toch wel behoorlijk op één lijn.

Ik hoopte bij de herbeluistering (ook) op een positieve verrassing, maar die is helaas uitgebleven. Nu hoorde ik toch al tot de school die Ride the Lightning ook beter vindt dan Master of Puppets en dan is het wel evident hoe ...And Justice for All nogmaals hetzelfde albumsjabloon gebruikt, maar dan alle nummers nog een minuutje langer. De lelijke productie was bekend en daar probeer je dan ook doorheen te luisteren, maar ik geloof niet dat dat echt gelukt is. Ik lees hierboven dat er technisch steeds indrukwekkender dingen gebeuren. Daar zou ik als progliefhebber beslist voor open moeten staan, maar het is me eigenlijk geen moment opgevallen. Binnenkort nog maar eens opnieuw proberen, wellicht...

To Live Is to Die is geen Call of Ktulu of Orion, maar alsnog wel het beste nummer hier. One is geen Fade to Black of Sanitarium, maar toch nog een terechte klassieker. Blackened kan ermee door, Harvester of Sorrow nog een beetje... maar er zitten ook meerdere nummers in de tracklist die ik me, ondanks meerdere decennia geschiedenis met het album, niet eens voor de geest kan halen. Die 2½* blijft nog even staan.

Naar aanleiding van dit topic luisterde ik deze plaat.

Ik weet een beetje wat voor een soort muziek ze maken en dat heeft mij nooit eerder tot een luisterbeurt verleidt. Ik ken Metallica vooral als de band met al die songs in de top2000. Dit album vind ik eigenlijk vanuit seconde 1 al vermoeiend om naar te luisteren. Het begint zeg maar al bij de drums op Blackened en dat gaat gerust zo door en door. Af en toe lijken ze wat rustmomenten in te bouwen, maar dit soort muziek vol met ronkende, rammende instrumentaties irriteert mij zelfs een beetje. Heb deze plaat dan ook niet echt uit kunnen luisteren. Dit ligt echt mijlenver van mijn beleving van muziek af.

Op ...And Justice for All zijn de ballen van James Hetfield eindelijk eens gezakt, wat de band zelf ook lachend toegeeft in een interview. Het is ieder geval goed te horen in zijn stem, een heel stuk zwaarder als op de vorige albums. De agressie is merkbaar, dit maakte de band qua speelstijl al steeds meer geliefd onder het metalvolk, maar nu past de stem er ook goed bij. Harvester of Sorrow en Dyers Eve zijn mijn "favorieten" van het album, eigenlijk zijn ze maar moeilijk te benoemen, ieder nummer heeft zijn kwaliteiten. Harvester of Sorrow tijdens Monsters of Rock '91 in Moskou? Prachtig.

Het album is vaak bekritiseerd om het gebrek aan een te horen bass, niet onterecht, het klinkt daardoor wat kaal. Maar toch vind ik daarom het album juist ook wel wat hebben, sorry Jason, alhoewel hij live uitstekend meekon met de band. Wel vallen naar mijn idee door het ontbreken van de bass de drums van Lars Ulrich een stuk meer op. Niet vervelend, en zeker niet zo storend als later op St. Anger, maar je merkt dat ze ver naar voren zijn gemixt, net als de gitaren. Bij het gitaarwerk vind ik het juist prettig, maar goed daar ligt nu eenmaal mijn voorkeur. Ook dit album krijgt van mij een perfecte score, zo schreeuwen als op dit album deed Hetfield hierna niet meer. Het is een andere sound als de albums hiervoor maar net zo kwalitatief sterk, 1 om te koesteren dus.

1. Ride The Lightning
2. Master of Puppets
3. ...And Justice For All
4. Kill 'Em All

Na 2 meesterwerken te hebben afgeleverd is het natuurlijk de vraag hoe je dat gaat opvolgen. Gewoon op dezelfde manier als de vorige twee dachten de heren. ...And Justice for All klinkt namelijk als meer van hetzelfde. Dat is in principe geen probleem, ze deden het met Master of Puppets namelijk ook al. En dat pakte goed uit, dus waarom dan niet nog een keer.

Nou, simpelweg omdat het minder interessant is. En dit album klinkt dan ook minder geïnspireerd en heeft een lichtelijke b-kantjes vibe over zicht heen. Nu hebben ze de mazzel dat ze nog enorm goede muziek maken, dus slecht is dit zeker niet. Maar ze halen nergens het niveau van de voorgaande twee platen. En dan duurt deze ook nog eens een stuk langer.

Mijn grootste probleem is eigenlijk dat het vuur en de passie hier veel minder aanwezig is. Er zit veel minder urgentie en noodzaak in de nummers, iets wat ze op de voorgaande platen wel hadden. Het lijkt hier allemaal wat meer op automatische piloot te gaan. Het voelt allemaal iets teveel als een herhaling van zetten. Dat wordt versterkt door Hetfield die hier veel minder sterk klinkt en eigenlijk geen impact in de zang weet te leggen. Ook de productie mist impact, het is allemaal heel erg blikkeriger en klinisch, vooral de drums klinken veel minder goed dan voorheen. Waar is het vuur, de pit en energie van de vorige platen gebleven?

Tel daarbij op dat ze hier, opnieuw, erg lange nummers afleveren die makkelijker een paar minuten korter hadden gekund. Het is leuk om die riff te horen en om dat wat uit te bouwen. Daar ben ik helemaal voor. Maar ze houden het te vaak net wat te lang aan. Dat is jammer want er zitten ook op dit album zeker weer flink wat sterke muzikale stukken. Toch komt de eentonigheid wel eens om de hoek kijken hier.

En nu ik dit zo naast de andere drie luister, valt ook op dat ze hier toch echt aan creativiteit en muzikaal interessante probeersels inboeten. Waar vooral Megadeth muzikaal flink uitpakt lijkt Metallica hier toch wel over hun moment heen te zijn.

Ik realiseer me dat dit vooral een negatief verhaal is en niet helemaal mijn cijfer reflecteert. Maar dit is vooral gevoed door het feit dat ze bewezen hebben beter te kunnen afleveren dan dit en ik het gewoon erg jammer vindt dat ze hier dat niet weten waar te maken. Want er is genoeg genietbaars te vinden op het album. Hell, ook hier zijn klassiekers te vinden. Het is daarom zo jammer dat ...And Justice for All niet het vlammende, beukende en energieke vervolg is geworden op de vorige twee. Die vormde namelijk een machtig sterk tweeluik en dit had zo maar een prachtige trilogie van meesterwerken kunnen zijn.

...And Justice for All. De laatste Metallica die me écht wat deed. De eerste zonder de betreurde Cliff Burton, met het opmerkelijke verhaal van de baspartijen van Jason Newsted die zo goed als geheel zijn weggemixt. Man van de mix Steve Thompson legde bij Loudwire uit waarom. Op YouTube kun je versies vinden waarbij ze Newsteds partijen hebben gerepareerd. Ik vind ze beter klinken dan de officiële dubbelaar.
Wie goed luistert, kan hier en daar horen dat het vel van de snaredrum halverwege een track is vervangen, zo las ik ooit in een interview met drummer Lars Ulrich. Dit omdat het vel het tijdens lange tracks begaf onder zijn geweld. Zou best kunnen, al hoor ik het niet.
De dubbelaar was een favoriet bij radioprogramma Vara's Vuurwerk, gepresenteerd door droogkloot Henk Westbroek. Een album dat ik daarom met dat programma associeer.

Het songmateriaal is sterk en gevarieerd, zo blijkt al snel als na het snelle Blackened het gitaargetokkel van het titelnummer komt. One was de eerste videoclip van de groep die voorheen anti-videoclip was en het bleek een aangrijpende.
De plaat duurt lang, wat zich wreekt op kant 3 met The Frayed Ends of Sanity. Dat is niet slecht, maar ik hield/houd de aandacht er niet meer goed bij. Het akoestische getokkel waarmee kant 4 begint bij To Live Is to Die is dan weer fraai, maar ook dit nummer houdt mijn aandacht niet vast, ondanks de fraaie twingitaren in het tweede deel. Gelukkig laat Dyers Eve de plaat snel eindigen.

Een 9 als schoolcijfer, ondanks mijn gemengde gevoelens: goede composities - zij het twee teveel van het goede - en dat vermaledijde besluit om de bas slechts licht hoorbaar te laten. Hierna kwam het titelloze zwarte album, waarmee de groep doorstootte naar de internationale Champion's League van rock en metal. Ik gunde het ze, maar veel liever de eerste vier...

Dit jaar ben ik 20 jaar fan van Metallica en mijn smaak is eigenlijk de laatste jaren pas consistent gebleven. Voorheen wijzigde mijn favoriete plaat van de band voortdurend. De laatste jaren weet ik toch zekerder te antwoorden: And Justice for All.

De contradictie is dat ik tegelijk ook de stijl van Cliff Burton zeer kan waarderen, en op deze plaat is z'n bijdrage nogal beperkt. Het zal je echter niet verbazen dat 'To Live is To Die' mijn favoriet nummer van de plaat is. De emotie giert uit de gitaren.

En daarna kies ik voor The Frayed Ends of Sanity. Heerlijk beuknummer, en wellicht het meest ondergewaardeerde nummer van de band. Die solo is wellicht mijn favoriete solo van Metallica. Al stel ik dat de andere solo's op deze plaat ook heel sterk zijn.

En Harvester of Sorrow. Zo'n nummer dat live nog stukken beter tot z'n recht komt. Een traag, slepend monster dat ik graag meezing onder de douche.

En Dyers Eve. Het snelste nummer van Metallica. Vind het een stuk sterker dan andere thrashnummers zoals Battery of Damage Inc. De kille toon van de plaat past bij dit bruut nummer.

En een nummer zoals ...And Justice For All toont dat Metallica graag lange, gecompliceerde nummers schrijft. Evenwel zonder een seconde te vervelen, want voldoende veelzijdig.

En dan vergeet ik eigenlijk nog 'one'. Misschien wel het gekendste nummer van de band. Hoef ik dit nog te beschrijven?


Overigens: Bij een Metalalbum zal je zelden horen "wat zijn de lyrics prachtig". Maar voor dit album gaat dit wel op.

Komaan gasten, hoewel hij inderdaad geen noot speelde op het uiteindelijke album had hij veel invloed:

Blackened:
Het openingsrif en de complexe structuur zijn deels gebaseerd op riffs die Cliff had ontwikkeld tijdens jamsessies. Zijn gevoel voor agressieve, melodische baslijnen beïnvloedde hoe de gitaren werden geschreven.

…And Justice for All:
Het titelnummer heeft meerdere riffs die Burton al in de demo’s had uitgewerkt.
De progressieve opbouw en lange nummers weerspiegelen zijn stijl: technische en ingewikkelde structuren met veel shifts.

Dyers Eve:
Burton hielp bij het uitwerken van sommige overgangsriffs en het tempo van het nummer tijdens de pre-productie. Zijn invloed op de agressieve bas-achtige melodieën bleef aanwezig, zelfs als de bas zelf nauwelijks hoorbaar is.

One:
Het intro en de opbouw zijn grotendeels bedacht na zijn dood, maar de complexe akkoordprogressies en harmonieën zijn beïnvloed door Burton’s compositiestijl. Klassiek-geïnspireerde metal.

Dus misschien speelde hij er zelf niet op, maar veel van zijn muzikale ideeën, riffs en arrangementen (of concepten) zijn overgenomen of verder uitgewerkt door de rest van de band. Zijn aanwezigheid ismisschien indirect maar wel duidelijk.