Sigur Rós - Ágætis Byrjun (1999)

Maar wat mij opvalt (en zo ook bij jou) is dat Sigur Ros liefhebbers totaal geen andere artiesten van dit genre in hun top 10/stemmenlijst hebben. Ik bedoel heb je wel eens Mythodea of L'Apocalypse des Animaux van Vangelis, en artiesten als Massive Attack, Enya, Enigma, Mark Isham, Future sound of London geluisterd? Als je nml Sigur Ros mooi vind zal er een wereld voor je open gaan.

[edit] Laat ik ook Tangerine Dream niet vergeten

Je trekt wel erg vergaande conclusies uit mijn tekst. Voor mij is dit album nog steeds heel bijzonder, slechts niet meer onbeschrijflijk mooi (maar nu gewoon heel mooi).

Ik heb () nog hoog in mijn top 10, dat ik de rest van de albums een stuk minder vind betekent niet dat ik het 'niet meer dan aardig vind'.

En de artiesten waarmee je Sigur Ros vergelijkt kan ik me ook helemaal niet in vinden. Dit album roept bij mij meer associaties op als Mogwai en Cocteau Twins. Geen steriele synthesizertroep zoals die van Vangelis...

FSOL vind ik nou echt niet te vergelijken met Sigur Ros... Lifeforms is een ambientplaat, maar verder zit dat toch meer in de dancesfeer... En Enya en Enigma? Kom aan zeg, dat is net zoals als de Captain Hollywood Project met Aphex Twin vergelijken.

Kortom, niet mee eens.

Heb je het wel eens de albums geluisterd die ik heb genoemd? Mythodea is zelfs zuiver klassiek/opera.

Now Sigur Ros are back with their follow-up record, which is officially untitled but universally referred to as "( )" after the die-cut symbols on the CD's cover. "( )" follows the "Agaetis Byrjun" model of building beautiful crashing waves of sound underneath Jonsi Thor Birgisson's arresting falsetto. Sigur Ros' strange, ethereal music would be equally at home in a new-age spa and in your craggiest, iciest nightmares; it's like the bastard offspring of Enya and Radiohead


If there was one band that matched the cinematic style and drama of say, Vangelis, than who better than these Icelandic visionaries with vocals of made-up languages and grandiose swells of crashing fury?

Moet ik even doorgaan?

Ik zal Mythodea eens luisteren dan, je maakt me wel nieuwsgierig. Ik heb wel eens albums van hem (aan)gehoord, maar dat soort muziek (net als Enya) is me veelste braaf over het algemeen. Dan hoor ik liever het zwarte schaap uit de familie.

Vandaag nog maar eens deze cd gekocht: tja het hoesje was niet echt mooi meer en dit soort albums verdienen het dan om opnieuw gekocht te worden (met mijn oude exemplaar maak ik vast iemand in mijn vriendenkring erg blij: wel heb ik de boekjes even geswitcht, want bij mijn oude versie zaten alle songteksten en de nieuwe versie was daardoor dus een veel dunner boekje, want daar zaten deze niet bij).

Conclusie: al 6 jaar lang weet dit album mij te ontroeren (zo erg dat ik hem zelfs vervangen heb) en ik verwacht dat dat heel lang zo zal blijven. Voor mij persoonlijk dus een klassieker van jewelste (met de mededeling dat ik ooit een Vangelis cd naar de Plaatboef heb gebracht ).

Had je ook zo'n dun kartonnen hoesje? Ik kan me voorstellen dat die snel slijten. Bij mij is ie nog wel mooi, maar ik vind het wel een onhandig ding omdat het boekje en de cd er nogal gemakkelijk uitvallen. Aan de andere kant past zo'n hoesje ook wel weer goed bij de breekbare muziek.

Oh ik zou ze ook niet 1 op 1 willen vergelijken hoor. Maar het valt me gewoon op dat ze een totaal ander publiek aanspreken, maar toch (in mijn optiek) niet zo veel verschillen van eerder genoemde. FYI heb ik bijna alle albums van Vangelis, dus ben er vrij bekend mee, maar het is meer iets uit mijn jeugd. En heb nu alles geluisterd van Sigur Ros.

Ja ik had die heel dunne hoes: erg onhandig ook. Nu dus wederom een kartonnen hoes, maar wel wat handiger van formaat.

Maarrrrrr................. dun hoesje met wel een dik boekje (en die ruil je dan gewoon om)

En The Cocteau Twins worden ook nog steeds beluisterd en hoog gewaardeerd (die ik vooralsnog wat spannender vind dan Sigu Ros trouwens). Dus het lijkt me inderdaad voorbarig te zeggen dat dit niet voor Sigur Ros zal gelden..

Ik heb em vandaag eens opgezet... en ik hoor de link met Sigur Ros eigenlijk niet... Sigur Ros is rock... en dat Vangelis-geluid kan ik in de verste verte geen rock noemen... Wat herman zegt.. Mogwai, Coctaeau Twins... misschien ook Shoegaze dingen a la Slowdive hoor ik er wel in... Maar bij Sigur Ros zijn de piano en gitaren de hoofdbron van de muziek... en niet het keyboard en arrangementen.

En de stem vind ik bij Sigur Ros ook nog wel even heel iets anders dan wat ik bij Vangelis hoor.

Qua opbouw kunnen de nummers wat op elkaar lijken.. ik vind er bij Sigur Ros meer gevoel in zitten, zeker op Agaetis Byrjun en ( )..

Het is voor mij helemaal Sigur Ros week geweest deze week. Bij last fm zal ik wel over de 100 Sigur Ros plays hebben. Inmiddels is dit album al een 4,5 *

Straks raak ik nog veslaafd

Bekend verschijnsel, kampf Heb ik paar weken terug ook mee te maken gehad Lekker blijven genieten van deze prachtige muziek

Dat ben ik helaas niet echt met je eens. Daar is het me veelste tam en zweverig voor.

Dan luister je echt teveel naar alleen de stem...
Het instrumentale deel mag dan langzaam opbouwen, en af en toe erg rustig zijn, de hele opbouw zou ik toch echt rock noemen... Ook de sfeer die in de nummers hangt (vooral de instrumentale delen) kan ik het best als Rock typeren... mogelijk wat ambient-aanverwante invloeden erbij, maar dit ambient noemen is toch niet logisch.

Tja ik heb ze ook nog nooit live gezien, misschien zou dat helpen, ik hoor nu echt een stel luitjes pielen met wat samplers en synths, in hoeverre ze de sfeer live kunnen waarmaken is wel vaak een kwaliteitsstempel van mijn kant. Die ene gast schijnt trouwens wel met een strijkstok op zijn electrische gitaar te spelen, waardoor je die aparte sound krijgt. Volgens mij deden ze dat bij Tangerine Dream ook, kan me vergissen.

Trouwens weer een alleraardigst album Ágætis Byrjun, 3.5* maar heel eerlijk begint Ros me een beetje te vervelen, zoals ik al eerder zei, het is gewoon niet muziek die (bij mij) de tand des tijds doorstaat.

Mijn eerste kennismaking met deze band. Hoewel het muzikaal goed in elkaar zit raakt het me niet echt. Veel stukken zijn behoorlijk weemoedig en er is niet bijster veel afwisseling. Misschien was ik niet in de stemming maar voorlopig maak ik er 3,25* van.

Een bekend verhaal voor velen, denk ik.

Dit is typisch een groeiplaat. Deze plaat ga je pas na veel luisteren waarderen.

Nee hoor, ik ben nou eenmaal iemand van de ritmes. Dit album krabbelt maar wat voort, soort van ambiance stijl. Veel te dromerig voor mij. Ik probeer 'm nog wel een paar keer, dat wel.

voort·krab·be·len (onov.ww.)
1 hersenspinsel van avdj

Toen ik deze site nog maar net had ontdekt, een half jaar geleden inmiddels, probeerde ik al snel wat Sigur Ros uit. Welkom in de wereld van muziek waar je anders nooit in de buurt zou zijn gekomen, zeg maar. Wat een raar gepiep zeg, die zang. Ik wist bij god niet wat ik daar mee moest en besloot het terzijde te schuiven.

Toen ik het een paar maanden later nog eens probeerde, viel het kwartje wel. Na een paar keer luisteren kocht ik het album. Sigur Ros was toch toegankelijker dan ik dacht. In korte tijd stond ie ineens in mijn toptien: een aantal keer draaien voor het slapen gaan doet wonderen bij deze plaat.

Svefn-G-Englar neemt je, de vergelijking is vaker gemaakt, maar o zo treffend, meteen mee in een soort vlucht over IJsland. De muziek is een beetje koortsig: je weet niet of je het nu warm of koud hebt als je er naar luistert. Over IJsland in een warme deken zeg maar . Een hoogtepunt vind ik Flugufrelsarinn, van alle tracks het meest een 'rocknummer'. Tijdens Olsen Olsen blijkt dan nog dat niet heel IJsland landelijk is. De tocht gaat dan vast over Reykjavik en het is er kermis.

Hierboven een hoop discussies over genres. Ik heb de laatste tijd wel wat postrock geluisterd, maar dit vind ik toch maar zijdelings bij dat genre horen. Ambient lijkt me ook niet het woord. Eigenlijk weet ik het ook niet, maar wat doet het ertoe. Hij staat toch maar mooi op 4.5* bij mij.

Naar aanleiding van het recensie-topic maar eens uitleggen waarom deze al een behoorlijke tijd op 3 in mijn top10 staat.



Sigur Rós maakt muziek van een volledig andere dimensie dan al het andere dan ik gewend ben, althans, ik ken niets goed vergelijkbaars en de muziek heeft een heel ander effect op me dan andere soorten muziek. Ik kan ook nog steeds totaal niet begrijpen hoe deze muziek tot stand gekomen is, en hoe ze op de nummers gekomen zijn.
Ágætis Byrjun is zo ontzettend dromerig en zweverig, dat dit hét album dat mij het gemakkelijkst weghaalt uit de echte wereld van alle albums die ik ken. Vooral op de koptelefoon kan ik me hiermee 100% afzonderen van alles om me heen.

Maar elk detail is dan ook raak op dit album. Staralfur en Olsen Olsen zijn al sinds de eerste luisterbeurt de favorieten, maar het is ook zo ontzettend inventief en betoverend wat er allemaal gebeurt. Één van mijn ultieme hoogtepunten in de muziek is het moment waarop Staralfur eigenlijk 'dood' lijkt te gaan, maar dan opeens na een zacht geklop weer helemaal opbloeit. Ik ben heel erg blij dat ik er niets van versta, want bij een nummer als dit kunnen de teksten enkel afbreuk doen aan het nummer. Dat is ook de reden waarom ik mij absoluut niet stoor aan de herhalende en verzonnen taal op ( ). Het is juist prachtig dat daar geen tekst aan verbonden zit (en voor mijn gevoel ook hier niet), want deze muziek is puur voor het gevoel, en zonder verdere betekenis al perfect.
Olsen Olsen is dus de tweede uitblinker. Ik heb telkens tijdens het luisteren van deze cd het gevoel dat er helemaal geen instrumenten gebruikt worden, maar dat alles vanzelf gaat. Bij veel losstaande gitaarmelodieën op verschillende albums zie ik een gitarist voor me, of bij zangstukken een zanger, maar bij Sigur Rós zie ik helemaal niets. Het lijkt absoluut van een andere wereld te komen.

Aandachtig luisteren naar bijvoorbeeld Ny Batteri toont de enorme kwaliteit eens te meer aan. Dit is een iets ondergemiddeld nummer op dit album, maar is ook hier weer zoveel aandacht aan besteed, met die trompetjes die er op het laatst nog inkomen en het helemaal afmaken. Geen énkel nummer te bekennen waar niet de volle emotie en aandacht aan besteed is.

Hjartað Hamast (Bamm Bamm Bamm) is ook een van de favorieten bij mij. In het begin van de opbouw tikt de muziek heel onverschillig aan, maar steeds duidelijker komt de golf van overweldigende elementen naar voren. Dan stopt deze opeens, en komt de zanger hier weer uit naar voren als uit het niets. De verschillende elementen van de muziek komen als uit een zwart gat en zijn (voor mij) volledig onvoorspelbaar. Ook nu ik het nummer qua opbouw wel uit mijn hoofd ken, word ik nog elke keer overdonderd door de échte uitbarsting, tegen de drie minuten. Vreemd dat ik het een uitbarsting noem eigenlijk, want hij bestaat enkel uit zang en wat achtergrondgeviool, en de drum is inmiddels weg. Toch heeft dit op het effect van een uitbarsting. De violen op 6 minuten zijn ook gewoon weer helemaal perfect, om vervolgens weggevaagd te worden door een stevige ruis. In dit nummer denk ik ook weer meerdere malen met grote verbazing ''Hoe zijn ze hier op gekomen?''.

Afsluiter Avalon is in al zijn rust en eenvoud de laatste topper. Het is pure ambient, maar Sigur Rós blinkt ook op dit gebied uit met een nummer dat gewoon 5 sterren waard is. De tonen lijken vaak uit de bocht te vliegen, of eigenlijk meer om te vallen, wat door de ultieme rust een betere omschrijving is. Maar deze zwabberende, en meestal niet erg zuivere tonen geven het nummer een bijzondere breekbaarheid.

Zo is elk nummer een kunststukje op zich, en ondertussen deel van het hele sterke geheel. Een lange, maar toch eigenlijk nog veel te korte tocht door een onbekend iets. Ágætis Byrjun had wel duizend minuten mogen duren, want nergens lijken er ergens twee nummers teveel op elkaar. Het album is tot in de puntjes uitgewerkt, en ontzettend gedetailleerd. Alles is ontzettend inventief en origineel, en in de latere jaren ook nergens geëvenaard.
Vanwege jeugdsentiment en de daarbij horende gewenning van Dr.Dre's albums nog geen nummer 1 of 2 in de top10, maar objectief bekeken ken ik geen album dat zo evenwichtig, origineel, harmonieus en betoverend is als dit. Sigur Rós heeft aan muziek voor mij een hele nieuwe dimensie gegeven, en bestrijkt deze dimensie helemaal alleen, omdat nog geen enkele andere groep in de buurt is gekomen van wat Sigur Rós bereikt heeft.

Een hele dikke 5,0*

Prachtig verhaal Gyzzz, dit is inderdaad betoverende muziek, maar ja, als je ook uit een betoverend land komt..

Met de nodige pijn en moeite ga ik een halfje terug. Ik ben toch van wat andere muziek gaan houden. Zo'n spervuur van geluid, het meest chaotisch in Ny Batteri en de climax van Viðrar Vel Til Loftárása, spreekt me minder aan... hoe knap het ook wordt opgebouwd. Er mag wel iets meer binnen de lijntjes worden gekleurd, hoewel ik niet op zoek ben naar geweldig gladgestreken muziek. Nog steeds héél erg mooi, maar niet langer 'helemaal mijn ding'.

4*

Ik heb dit album een paar keer geluisterd omdat ik () van deze heren heel goed vond. Dit album overklast vind ik () op alle punten, afwisseling, climax, het zweverige. Ik ben totaal overklast door dit album, omdat ik er vanuit ging dat deze minder dan () was.
Dit album is voor mij een meesterwerk met als hoogtepunt Hjartað Hamast (Bamm Bamm Bamm) en in iets mindere mate Flugufrelsarinn. Ik snap niet hoe een nummer zoals Hjartað Hamast als een of ander gepingel wordt beschreven (behalve door Gyzzz) of zelfs helmuziek (NERD). Ik vind daarentegen het nummer Olsen Olsen zo tenenkrommend slecht door dat herhalende akkoorden op de gitaar.
Verder een prachtig album met een vastgenestelde positie in mijn top tien. 4,5*

die label

volgens mij is et dat label, niet die label

Ik moet eigenlijk mijn mening over dit album weer herzien. Hoe vaker ik hem luister hoe voorspellender en saaier ik hem vind worden.
Dit album valt na vaker luisteren steeds vaker terug naar irriterende en dooie punten, opvolger () blijft daarentegen maar groeien.