Sigur Rós - Ágætis Byrjun (1999)

Ik gooi er anderhalve ster bij. Het kwartje viel en het blijkt een geniaal prachtig mooi album te zijn... Vanaf Svefn-G-Englar prachtig!

Ik leerde Sigur Rós kennen door de paar nummers die te downloaden waren van hun site, en ik vond met name Starálfur en Olsen Olsen erg mooi. Later heb ik het album gekocht, die ik als geheel ben gaan waarderen. Vooral de nummers Ný Batterí en Ágætis Byrjun vind ik erg mooi.

Toch weet ik nog steeds niet helemaal wat ik met deze plaat aan moet. "Iedereen" zegt dat Svefn-G-Englar zo briljant is, maar ik kan de genialiteit er niet in ontdekken. De overgangen tussen de tracks ben ik ook niet altijd even enthousiast over (bijvoorbeeld het 'hartgeklop' vlak voor Starálfur); ik vind ze gewoon niet zoveel toevoegen. Ten slotte zijn er nog de stukjes 'zelfreferentie' die ze erin hebben gebouwd: de Intro die een stukje van de titel-track is, maar dan achteruit gespeeld, en Avalon, dat een stukje van Starálfur is maar dan 4x vertraagd. Op zich geeft het een leuk effect, maar ik vind het een beetje erop lijken dat ze nog wat albumvulling nodig hadden, en daarom maar hun andere tracks gingen kopiëren.

Buiten dat vind ik de muziek op deze plaat erg prettig om naar te luisteren, dus ik denk dat een 4* dan wel mooi is.

Sigur Rós is, zoals ik volgens mij al eerder heb gezegd, een band die balanceert tussen verstillend mooi en slaapverwekkend. Op dit album neigen ze heel erg naar de eerste optie. Agaetis Byrjun bevat louter prachtige, zweverige, lang uitgesponnen muziekstukken.
Na een kort intro, opent het bal met het hoog aangeschreven Svefn-G-Englar (in de top 10 van de MuMe Song Top 100 geloof ik), via wat walvisgeluiden komen achtereenvolgens Staralfur, Flugufrelsarinn en Ny Batteri, allen rustige nummers, die gekenmerkt worden door de zweverige klanken, mooie instrumentatie en de onverstaanbare, ietwat kinderlijke zang van Jónsi Birgisson. Het daaropvolgende Hjartad Hamast is wat onheilspellender, en luidt het beste drieluik van Sigur Rós in. Dat bestaat verder uit Olsen Olsen, met zn wat jazzy intermezzo's en het prachtige, dromerige Vidrar Vel Til Loftarasa, Sigur Ros' beste wat mij betreft. De laatste 2 nummers zijn dan weer wat minder, en zijn samen met het feit dat de band zich soms iets te veel verliest in natuurgeluiden, de reden dat ik dit album geen 5 sterren geef.

Als je dit nog nooit heb gehoord is dit echt van die muziek waarvan je hoopt dat het bestaat.

Die piano solo uit Starálfur. Wauw! Prachtige plaat om bij weg te dromen...

4,5*

Wow.. vandaag voor het eerst aan dit album gewaagd..

En ik denk dat ik nu wel al mag zeggen dat dit voor mij denk ik de favoriet gaat worden, wat betreft collectie Sigur Rós..

Schitterend zeg.. echt geweldig, had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Aangezien ik de meeste Sigur Rós allemaal wel kan waarderen, alleen soms is het voor mij net iets te langdradig, over de top..

Dat gevoel krijg ik bij dit album niet.. Ondanks de slow songs.
Mmja, er mooi

Ik gooi er effe een puntje bij, dit is wel degelijk een groei album en aangezien ik nu wel gewend ben aan het werk van de mannen kan ik deze album beter beoordelen. Tot 17 november in de HMH!

Sodeju, anders gooien ze de prijzen even omhoog.. grrr..
Nou ja, dan koop ik hem wel over een maandje..

De bol.com prijs is volgens mij wel oké 8,99 ofzo.. maar ging net naar de plato (waar hij 2 week geleden ook nog 8,99 was en nu was ie spontaan 19,99) .. booo!



() en Takk waren beide overigens 8,99 (Takk inmiddels aangeschaft, () ben ik nog niet echt over uit)

Olsen Olsen en Staralfur zijn momenteel de enige die me echt maar dan ook echt aanspreken. De rest ga ik nog wat tijd moeten gunnen vermoed ik.

Voorheen nog nooit een noot van Sigur Ros gehoord, vandaag was dus de absolute primeur en hij valt niet tegen en dat is al een meevaller.

In mijn geval kan ik dit alleen beluisteren wanneer de oogjes toe doen een optie is. Voor dat het gebeurt heb ik wel even mogen genieten van een bizar hypnotiserend geluid. Rare vreemde lekkere plaat.

Slaapverwekkend, dramatisch en nietszeggend geneuzel. Het mag vele anderen bekoren zie ik hier. Mij niet, want:

- Ik versta er, zoals jullie allemaal, geen drol van
- Het is gewoon teveel ruis, het melancholische is opzich goed, maar dit gaat te ver
- Die stem van die zanger, verschrikkelijk, om van te huilen

Ohja, en er staat dat dit rock is, ik vind dat dit eerder onder de categorie "electronic" valt.

ik weet niet waar je het idee van electronic weghaalt, want naar mijn weten gebruiken ze amper tot geen electronica.. (slechts voor de stroom van de gitaren/orgel/etc. )


Ik weet niet hoe vaak je deze cd beluisterd hebt, maar als dit na je 1e luisterbeurt is zou ik het nog wat tijd gunnen of beginnen met 'Með suð í eyrum við spilum endalaust' die plaat is iets toegankelijker.. maar ja, misschien ligt het je sowieso niet, dat kan ook ..

en ja, dan kan het inderdaad een overkill aan 'drama' en saai/langdradig en nietszeggend zijn..


Zelf vind ik het juist wel prettig dat ik er niks van versta, ondanks dat je graag wilt weten wat er eigenlijk gezongen wordt.. vind dat IJslandse zelf wel lekker klinken

Ja het is ook geen electronic, "chillout" is beter op z'n plaats, en toch is het teveel drama voor dat genre. Er staat rock hier op musicmeter, maar het is eerder slappe hap. Oh en ik heb 't album 2x geluisterd, en bij geen enkel nummer kippenvel gekregen. Misschien dat ik 't later nog eens ga proberen, want dit soort muziek is zeker niet slecht, het is gewoon inderdaad niet voor mij weggelegd.

En vandaag dacht ik, ondanks dat ik al een lang stuk had geschreven bij deze plaat, kom, laat ik weer eens er voor gaan zitten. Er is wat dat betreft voor mij niets leuker dan het recenseren van mijn persoonlijke religie: Sigur Rós.

Want zo voelt deze band voor mij aan. Sinds november vorig jaar heeft deze band me in een greep die niet (snel) meer los zal laten. Hier kan ik alles van mezelf, mijn gevoelens, emoties, maar ook iets waar ik nooit zo heb bij stilgestaan kwijt, mijn fascinatie voor de natuur. Alsof de vaak persoonlijke verhalen die in de muziek gemengd niet afspelen in mijn eigen huis, maar in de meest onbekende, maar prachtige gebieden op deze planeet: Immens uitgestrekte vlaktes, de hoogste besneeuwde bergtoppen, grootse dichtbegroeide (sprookjes)bossen. Ik weet altijd wat ik zou kunnen draaien als ik ergens een mooi oord tegenkom. Deze muziek lijkt overigens ook gewoon iets uit de natuur. Het is, om het zo te zeggen, niet iets wat je kan vastpakken. Het is iets wat oneindig zweeft en glijdt, het enige wat je hoeft te doen is op deze stroming plaats te nemen en je mee te laten sleuren. Voor mij gaat dan alles vanzelf. Ik hoef me niet meer te concentreren op de muziek, alle gedachtes en gevoelens komen op zonder daar moeite voor te doen. Iets wat alleen deze band kan.

Zonder enig probleem valt dit verhaal te verwerken in al hun platen. Die klinken nooit hetzelfde, maar naar eigen beleving komen ze op hetzelfde neer. Het is een reis naar andere oorden die helaas alleen maar in je gedachten bestaan.

Bij de intro zijn we al los van de grond, maar als de orgelklanken van Svefn-G-Englar daaroverheen komen zitten we niet eens meer op deze planeet. We zijn in een prachtige droomwereld beland waarin de hoofdrol is weggelegd voor een engel die je haast werkelijk in slaap sust. De naam is Jón Þór Birgisson. Niet alleen zingt hij technisch gezien ongelooflijk goed, belangrijker nog, de emotie en gevoel zijn volop aanwezig. Ik zou nog steeds geen betere in zijn vak kunnen geven.
Met het warme deken dat Starálfur heet zijn we weer terug op onze planeet. Er ligt inmiddels sneeuw over het prachtige landschap en dus is iedereen deur uit. Dit nummer is in mijn gedachten heel gedetailleerd. De coupletten met het (legendarische) piano-stuk is waar je de mensen om je heen ziet en hun typische doen en laten in de sneeuw, het nog mooiere viool-stuk is een moment voor jezelf, om ineens echt te beseffen hoe mooi alles om je heen eigenlijk wel niet is op dat moment. Het is heel erg mooi.
Maar met een enorme wervel- of sneeuwstorm zijn we ineens ver buiten de warmte van je eigen huis. We zitten ineens in een kille, desolate wereld waar je liever niet in zou zitten. Maar voor nu even wel, omdat de muziek te mooi om waar te zijn is.
Flugufrelsarinn is duister en mysterieus. Als een groot donker bos waarin je verdwaald ben geraakt en alle hoop verloren is. Maar als twee keer een enorme gloed van licht over je heen daalt in het refrein straalt er enorm veel hoop en moed uit om niet en nooit op te geven of je bij iets neer te leggen.
Zoveel hoop en moraal heeft Ný Batterí weer niet. Het wordt juist nog duisterder dan het al was. Echter zit er ook meer pit en venijn in het spel. Een felle drumsectie nodigt zowaar uit tot een uitbarsting die je in hoge snelheid naar het einde voert. Op dit vlak hebben ze bewezen dat ze beter kunnen, maar je kan moeilijk zeggen dat er wat mis mee is.
Hjartað Hamast (Bamm Bamm Bamm), een prachtige titel opzich, kun je vergelijken met zowel een grote trillende gletsjer of een enorme storm. De strijkerstok wordt weer uit de kast getrokken om over de snaren van Jónsis gitaar heen te glijden. Dit nummer pakt je in met zijn donderende geluiden. Het voelt aan alsof je geen kant op kan, enkel doodstil alles over je heen kan laten gaan.

We laten in ruis de duistere trip achter ons, wat volgt is Viðrar Vel Til Loftárása. Het enige nummer van de IJslanders dat solide aanvoelt, als iets wat ik vast kan pakken. Dit komt denk ik vooral door het pianowerk van Kjartan, wat niet bestaat uit zwevende tonen, maar meer een compositie lijkt, een heel mooie wel te verstaan. Daarnaast ken ik ook geen nummer dat voor mij zo'n grote moraal met zich meedraagt als deze diamant. Die van de grote boze wereld waarin je niet zomaar alles en iedereen zomaar over je heen mag laten lopen.
Met Olsen Olsen lijkt de cirkel dan compleet. Geen duisternis meer, geen moralen, maar grootse vreugde, a la het begin. De sneeuw is weer terug wat dus maar een ding kan betekenen. Wat dat betrefd heeft dit nummer in mijn beleving veel weg van Starálfur, alleen zweeft het hier meer, met bijvoorbeeld een prachtige in- en outro en is het nog sfeervoller en vrolijker. Het zijn dit soort nummers waarbij ik hoop dat er wat van die mooie witte vlokken de lucht uit komen vallen over een aantal maanden.
Met het titelnummer is de avond gevallen en zijn we weer binnen de warme muren van het huis. Hoewel ik niet zoveel heb met het feest zelf, doet dit me heel erg denken aan Kerstmis. De kerstboom in de kamer, de cadeau's eronder, eten op tafel. Ach, voor even is het toch eigenlijk best een heel mooie aangelegenheid.
Met het desolate Avalon worden we echter stevig uit de droom getrokken. De duisternis valt weer over ons heen, waardoor maar weer blijkt dat deze plaat zich moeilijk voorspellen laat. Het kan zomaar weer 180 graden omdraaien.

Wat echter wel de veelzijdigheid tegoed doet, wat dat betrefd is Ágætis Byrjun ook hun meest veelzijdige plaat. Het enige wat dit album eigenlijk mist is een enorme uitbarsting als op hun latere platen, waarin alle emotie en gevoel vrij komen. Ze houden zich nog een klein beetje in eigenlijk, ongelooflijk dat je zelfs dan al zo'n groots meesterwerk kan afleveren.

5*

Mooi stukje zeg! Ik zie dat je Takk.. trouwens op 1 hebt, ieder zn smaak natuurlijk maar vind je AB en () niet veel mooier? Nee dus, haha. Maarre..mooi stukje!

O, moet je niet zoveel achter zoeken dat Takk... net op 1 staat, van deze tot de laatste vind ik ze allemaal de hoogste positie waard. Nu staat dan net die op 1 .

Een halve ster erbij. Het begint echt mooi te worden, deze muziek en dit album

3.5*

Halfje erbij.. denk dat er nog wel een kans op een 5,0 in blijft zitten.
Met elke luisterbeurt wordt hij mooier..

Svefn-g-englar geeft me echt 'the chills' vooral na hun live-optreden @ Lowlands...

Beste album van deze jongens, hierna jammer genoeg downhill gegaan.

Prachtige plaat!
Ik kan hier heerlijk bij wegdromen.

Oja en ik zag dat deze in Nederland bijna overal voor tussen €15 en €20 gaat, ik heb hem in Barcalona voor €4,99 gekocht

Doe je goed..

Vandaag EINDELIJK aangeschaft, na wekenlang de Plato te hebben bezocht lag hij er dan nu eindelijk voor 8,99!

Blij!


Vind dit echt een geweldig album en heb hem sinds kort ook een top 10 waardering gegeven

Menselief, waarom heb ik hier niet eerder de tijd voor genomen. Dit is prachtig, zo prachtig mooi. Voor mij persoonlijk is Staralfur de topper. Die maakt me gewoonweg week.

4.5*

( De 5* zitten er dik in )

Zo prachtig dit..

Wat staat Hjartað Hamast laag? Geweldig nummer!

Tja, zo is de tracklist nou eenmaal.

Ik moest er eerst echt even aan wennen maar nadat ik dit album een aantal keren heb geluisterd begint het nu te komen. Voor nu 3,5* (wat al een verhoging is ten opzichte van de eerste keer).

4,0--->4,5

Grijpt me elke keer meer bij de keel.

Hij bedoelt denk ik qua stemmen

Goh, zou je denken? (oftewel: dat weet DD ook wel )

Las ergens op de Sigur Ros site dat die cymbals die ze gebruiken op Ny Batteri gewoon op straat hadden gevonden en dat ze helemaal gek waren van het geluid. Dus hebben ze het gebruikt in het nummer;).

Geniaal.