Sigur Rós - Ágætis Byrjun (1999)

Dan ben je met 3* nog redelijk mild..

Ik heb net klassieke muziek geluisterd, en inderdaad: wat een wannabee -classici zeg die Sigur Ros

Misschien wel een idee: niet pop met een orkest (zoals bij Metallica en Portishead) maar een klassiek stuk waar eens een scheurende gitaar doorheen gaat... Gat in de markt!! (of bstaat dat al..??)
(Metallica plays the Peer Gynt Suite...)

Even denken hoor..Ehm..Nee, dank je

Roll Over Beethoven - ELO

of de muziek van Trans Siberian Orchestra.. zit volgens mij ook veel quotjes in van klassiek.

persoonlijk vind ik dit de meest gevarieerde plaat van sigur ros. Hij is coherent, maar toch afwisselend en fris. Mijn persoonlijke favoriet. Maar, ja, tis ook zo moeilijk om te kiezen tussen Takk, () en deze Agaetis Byrjun...

en.. sigur ros, wannabe-classici??? N00bs!

Sigur Ros die wanabe-classici willen zijn? Volgens mij heb je dan de plaat niet goed begrepen want daar draait het dus echt niet om.

Als eerst plaat van Sigur Ross kocht is vorig jaar Takk.. Nou naar een paar keer luisteren vond ik het maar een zoete bedoeling. Op een of andere manier toch ook maar deze plaat gekocht en gelukkig maar... Bevalt me stukken beter dan Takk.. Toch wat gevarieerder deze plaat en niet dat bombastische wat Takk wel is…

Dat is dubbelop: ze willen classici zijn oftewel ze zijn wannabe-classici (wannabe is namelijk letterlijk 'willen zijn')

haha, een PR man zal wel gezegd hebben dat hij dat moet zeggen

Nou, dan zal ie vast geen Sigur Ros hebben genoemd..eerder Neil Young of Radiohead ofzo

Pfff, om Sigur Rós aan te rekenen dat Bush het een fraaie plaat vindt (wat ik me volstrekt niet kan voorstellen)...... Zo lang hij er maar geen misbruik van maakt op een manier zoals Reagan dat deed met Springsteens Born in the USA.

Viðrar Vel Til Loftárása, dat moet zijn oren meteen gespitst hebben

Nr. 2 is van uitzonderlijke klasse! De rest van het album is gewoonweg geweldig!!

5*

Zonder twijfel een van mijn favoriete platen! De puurheid straalt er vanaf.
Stuk voor stuk nummers die iets met je doen, en dat met Ágætis Byrjun als het topstuk van dit gelijknamige meesterwerkje!
5*

Wat maakt het uit dat je er geen touw aan vast knoopt. De klank zegt genoeg. Een meesterwerkje van onze IJslander. Ogen dicht en je waant je naast een kratertje met 10 kilometer niks om je heen. Niet te vaak achter elkaar luisteren, dan blijf je verrast elke keer dat jem opzet...

Dat is met deze cd inderdaad een wijze tip.

Dat heb dus ook, hoewel ik het na 4 nummers heb en ik 3,5 * heb gestemd. Daarnaast vind ik Viðrar Vel Til Loftárása waarschijnlijk het mooiste nummer van Sigur Ros.

Dit is werkelijk mijn grootste muzikale teleurstelling in jaren. Al die heisa, al die aandacht, al dat lof... en voor wat? Want eerlijk gezegd, mensen, ik hoor hier niet het geniale wat zovelen wel blijken te horen.
Ik vind dit een beetje ongeïnspireerd verderneuzelen op te vrolijke melodietjes die me noch warm noch koud doen krijgen.
Waar is al het gevoel? Vooral die over the top nummers als 2, 4 en 5 doen werkelijk rillingen over mijn rug lopen. Daartegenover staan dan wel die laatste 4 nummers, die me dan weer wel weten te bekoren. Vandaar mijn nog matige score.

Maar eh, neen neen. Dit was het uur en 10 minuten niet waard! (eigenlijk 2u 20min, want heb het zelfs in mijn hoofd gehaald dit na een aantal dagen nog een kans te geven!)

Jouw mening Zigstar, gelukkig kan ik die klasse wel ontdekken

Ja, het kan af en toe knap frustrerend zijn dat je niet het gevoel krijgt waar anderen over schrijven. Kom ik nog eens met mijn stokpaardje: kijk de film Heima eens. Doet je dat ook niks, laat dan deze IJslandse klasbakken maar links liggen.

Mmm, ....is het iemand opgevallen dat Hjartad Hamast is gebaseerd op 'Doubts Even Here' van New Order? De melodie vam de synth in dat nummer wordt hier met de strijkstok uit de gitaar getoverd, maar dan een stuk trager en met een kleine variatie.....echt een schaamteloze rip-off.

...wel een mooi album dit...

Sigur Rós maakt gewoon geweldige muziek, en de video clips passen er precies bij. Dit album is zeker 1 van mijn favo cd's.

Moet niemand ontzettend denken aan U2 bij het nummer Starálfur? City Of Blinding Lights was het volgens mij waaraan het me deed denken..

Nee, die link (U2 en in het bijzonder City of ..) ontgaat me volledig eerlijk gezegd.

Hmm. ik vind het gebied tussen U2 en Sigur Rós ook nogal groot. Nou doet de muziek van Sigur Rós soms misschien denken aan allerlei landschappen, maar daar heb ik nooit een Bono rond zien lopen...

Niet zo zeer de link tussen U2 en Sigur Rós. Maar alleen de beat (volgens mij) vond ik erg sterk lijken op het introotje van City..

Om het nog wat te specificeren: na ong. 20 sec komen er violen en nog iets (beats?) in het spel. Die beats bedoel ik..

Bij sommige albums weet je het al vanaf de 1ste keer : dit is het, dit is de muziek waar ik naar op zoek ben, dit wordt 1 van mijn favorietjes, kortom een plaat om verliefd op te worden. Bij deze gebeurde dat, mijn wereld werd op zijn kop gezet, de muziek voerde me mee en liet me daarna verweesd achter met de vraag 'wat overkwam me daarnet ?'. En de enige manier om dat te weten te komen is natuurlijk er nog eens naar luisteren. Weer wordt ik omver geblazen door al de pracht die dit schijfje herbergt en weer weet ik niet wat er allemaal gebeurt. Dus, nog eens naar luisteren,en nog eens en nog eens,...
Momenteel ben ik er compleet verslaafd aan. Aan de zweverige trip die Svefn-G-Englar heet, aan de prachtige strijkers en het vreemde pianomelodietje die Starálfur op gang trekken, aan de bezwerende melodie in Flugufrelsarinn die me heerlijk doet wegdromen, aan het venijnige sfeertje dat onderhuids in Hjartað Hamast (Bamm Bamm Bamm) aanwezig is en hoe dat nummer dan uitmondt in een prachtig en zweverig einde, aan de blazers die Ný Batterí zo speciaal maken en de drums die dat nummer helemaal opentrekken,... En niet alleen de muziek is zo fantastisch, ook de zangprestaties van Jónsi bevallen me echt beregoed. Zacht en venijnig , luid en vol emotie, hemels,... Alles kan hij aan en bovendien sluit het perfect aan bij de al even geniale muziek.
Alles aan Ágætis Byrjun bevalt me dan ook, niks maar dan ook niks slechts kan ik er op terugvinden en hij kent geen enkel zwak moment wat mij betreft. Na () ben ik dus voor de 2de keer genoodzaakt deze ijslandse klasbakken de 5* toe te kennen en misschien ligt er binnenkort een top10 plaatsje klaar voor deze magnifieke luistertrip.