Sigur Rós - Ágætis Byrjun (1999)

Even voor de duidelijkheid: hun debuutalbum is Von ("Hoop" in het NL).

Een stuk minder zwaar dan de opvolger, ( ). En dat is maar goed ook, want die was op zijn tijd behoorlijk deprimerend. Ágætis Burjun is nog altijd geen schandalig vrolijke muziek, maar in tegenstelling tot ( ) weet deze je bij tijd en wijlen wél op te vrolijken. Althans, dat zeg ik bij de eerste luisterbeurt, die zeker niet slecht klinkt. Wel is duidelijk dat ik deze nog veel vaker moet luisteren, willen de nummers blijven hangen.

Wel jammer van dat gare kartonnetje waar de CD in zit, trouwens. Als je 'm tussen de rest van je collectie zet, zie je niet eens het verschil met zo'n dun dingetje. Jammer; wat de verpakking betreft wint ( ) het in ieder geval met gemak.

Wat de rest betreft ook hoor: waar ik Sigur Rós in het begin in het geheel niet kon waarderen, ga ik steeds meer horen wat de muzikanten willen bereiken en ik vind ( ) ondertussen ook één van de betere albums die ik ooit gehoord heb. Deze mist echter net dat beetje extra dat ik daar wel kan vinden, namelijk de onderlinge samenhang bij de nummers. Ik heb hier weleens gelezen dat iemand dit beschreef als een rondreis door een land, maar dat kan ik hier in zijn geheel niet in vinden. Zo is dit dus een verzameling nummers, met hemelse momenten, maar ook niemendalletjes en vreemde experimenten, zoals een versneld nummer etc. Van mij dus vier sterren, vooral voor nummer 2 en 3.

De onderlinge samenhang is inderdaad een stuk sterker op de opvolger, maar daar tegenover staat dat deze plaat prima te beluisteren is. ( ) is zo verschrikkelijk zwaar dat het zowaar een klus wordt het hele album uit te zitten. Deze is een stuk vriendelijker voor het oor, en schotelt gewoon een paar hele mooie, rustige nummers voor. Prima om in bed te beluisteren.

4,0*

Agaetis Byrjun

1 van de beste platen van Sigur Rós..
In vergelijking met () toch wat meer goeie nummers.

Viõrar Vel Til Loftárasa en Svefn-G-Englar staan hoog genoteerd
Maar Ný Batterí blijft ook een toppers..(:

Eigelijk is het album goed inelkaar gezet en zijn de nummers gewoon stuk voor stuk pareltjes..(:

#1 overduidelijk in mijn top 10.

Dit was destijds mijn eerste kennismaking met deze geweldige groep, het sloeg niet meteen aan maar hoe vaker is het luisterde hoe beter ik het begon te vinden. Wat een prachtig ingetogen plaatje is dit zeg! De subtiele achtergrond muziek in combinatie met de IJslandse teksten (ondanks dat ik ze amper versta) weten me iedere keer weer ontzettend te ontroeren, vooral in de zomer kijkend naar de ondergaande zon en sterren komt dit het beste tot zijn recht. Eigenlijk staat er geen enkel slecht nummer op en verliest de plaat ook nergens aan tempo, en ondanks dat ik de opvolger net ietjes beter vond zit deze er verder niet ver naast. De hoes is overgens ook prachtig.

4,5 sterren

Overdonderend, deze plaat.. Was mijn eerste kennismaking met Sigur Rós, en ik vind het hun allerbeste. Luister de cd al een jaar zeer regelmatig, en het wil maar niet vervelen, echt schitterend! Eigenlijk is ie voor alle situaties top: tijdens studeren, voor het slapen, vrolijk op een zonnige of wat somberder op een regenachtige dag, overal past het tussen en dat is wat het zo bijzonder maakt voor mij!

5*

Dit album is inmiddels 10 jaar oud, en de website van Sigur Rós heeft er wat speciale pagina's aan gewijd: http://www.sigur-ros.co.uk/band/disco/agaetis.php.

Sinds deze week weet ik het zeker: tijdloos meesterwerk

Misschien dat ik deze ooit nog laat draaien voor het slapen gaan. Het is wel mooi, maar zo vreselijk saai. Dat vind ik eigenlijk van alle albums van deze artiest.

Ágætis Byrjun werd onlangs door het IJslandse publiek tot beste IJslandse album aller tijden gekozen (het was al het beste van de 20e eeuw). Voor de liefhebbers van lijstjes staat de top 50 hier.

Opvallend dat () niet in de top 50 staat, maar hun andere 3 allen in de top 20. De nummer 2 van die lijst staat wel op de site hier, maar geen enkele stem nog. Vind dit wel een mooie nummer 1 alhoewel ik de voorkeur aan Takk... geef.

Of: hoe meningen kunnen veranderen.
Het heeft wat moeite gekost om het te beseffen, maar achter dat piepstemmetje - dat me in eerste instantie best wel irriteerde - zitten zowaar grandioze soundscapes. Alhoewel ik nog steeds van mening ben dat het er soms toch ietsje overgaat (Olsen Olsen loopt haast uit op een national anthem).
Absolute favorieten: Flugufersalblabla (nr 3) en het titelnummer.

Ik heb op het moment een beetje mijn buik vol van deze plaat. Staralfur is natuurlijk erg mooi, maar die langdradige nummers, die meer psychedelisch (niet echt natuurlijk) dan liedjes zijn, en ergens op het midden van de plaat staan me verschrikkelijk tegen.

Ik vind dit wel heel "lush" klinken (hoe zeg je dat in het nederlands?). Helemaal niet slecht, bij momenten een andere sigur ros dan ik al kende. En dat is wel leuk, om ze eens uit een ander perspectief voorgeschoteld te krijgen.

Als album is de opvolger duidelijk superieur aan deze, maar A-dinges Byrjun klinkt, in tegenstelling tot ( ), wél opbeurend en brengt zowaar muziek ten gehore waar je hoop uit kunt putten. Daarvoor: een halfje omhoog.

Heb deze al 3 keer opgezet en wat me opvalt is de sfeer, maar ook de zang; en die kan mij niet altijd bekoren. Svefn-G-Englar bijvoorbeeld is instrumentaal echt geweldig - prachtige, mystieke sfeer - maar de zang kan ik niet uitstaan.. Op ten duur wordt dat zo'n groot obstakel dat ik de plaat halverwege al afzet. Best jammer, want de kwaliteit zie ik er wel in.

Joepie, het begint eindelijk wat te klikken met dit album!

Wat dacht je van een lange wandeling door de hemelse bossen in Scandinavië, gedragen door adembenemende klanken uit niet te identificeren instrumenten..........genieten met volle teugen, meegesleept worden door elk nummer, verder en verder weg van de bewoonde wereld, een ander universum opent zich stilletjes aan, en verbaast je. Deze zoete droom blijft duren tot de laatste zeemzoete klanken van Avalon je oren verlaten, maar zich diep nestelen in je hoofd. Je wordt wakker en houdt er een heerlijk gevoel aan over.
Je eerste gedachte is: 'Tijd voor de volgende plaat van Sigur Rós'

Zo overviel deze plaat me, als een donderslag bij heldere hemel, en ik moet zeggen, ze blijft me meenemen naar Ijsland, ook al woon ik in het veer België.........

waardig monument dat nog altijd staat als een huis , muziek om alleen te BELUISTEREN , erbij te mijmeren , van een ongekende schoonheid en reinheid , soms komt de onschuld van een kind bovendrijven , dit is gewoon één van de grootste ontdekkingen die ik de laatste 10 jaar gedaan heb , fantastische muziek ! , hemels ! en aards tegelijk !!

Voor de geintresseerde: Jonsi heeft een nummer gemaakt met Tiesto, te vinden op laatsgenoemde nieuwe album.

Ik heb dit album veelvuldig beluisterd de laatste dagen. Mijn stem heb ik verhoogd van 4* naar 5* en het album heb ik op nummer 9 in mijn top 10 gezet.
Adembenemend mooi is het gewoon. Ik kan er geen genoeg meer van krijgen.
Vooral het nummer Svefn-G-Englar is mijn favoriet. En daarnaast Olsen Olsen.

Bijzonder en muzikaal is het wel, maar rock is het zeker niet.Als je in een lome bui bent moet je dit draaien en zeker dat je dan halverwege in slaap bent gekukeld. Was bij mij het geval...Ik begin bij 2,5 ster maar misschien valt de klik nog je weet maar nooit.

Hier ook een 2,5*. In mijn gehoor veruit het saaiste werk van deze band, het kabbelt allemaal maar wat aan. Bamm Bamm Bamm begint dan wel even leuk, maar verder mis ik toch echt spanning.

Heel soms heb je van die albums, waarvan je de eerste keer dat je het hoort denk.
Zonde dat ik dit nooit eerder ontdekt heb.
Zo'n album wat je anderen blindelings aan raad.
Wat je voor altijd bij zult blijven.
Een pronkstuk in je verzameling.

Dit is duidelijk niet zo'n album.

En waarom dan niet?

Tig x geprobeerd, het pakt mij gewoon niet; ondanks dat dit mij regelmatig is aan geraden.
Misschien is het de taal?

In ieder geval begrijpelijk dat ijsland geen wereldtaal heeft ontwikkeld.

Geef mij dan maar Sugarcubes of Bjork, dat vind ik prima muziek.

Sigur Rós nodigt mij telkens weer uit om naar te luisteren, maar dit album heb ik in zijn geheel beluisterd, bij de rest lukt het mij dus niet.

Ik heb dan ook geen ervaring in LSD en paddestoelen en nog nooit een pad gelikt; misschien ligt het daar aan.

Weet je dat heel zeker als je dit zo opschrijft over een album als Ágætis Byrjun?

Misschien eens proberen onder het genot van een ijslollie.

Dit album is toch weer heel anders dan (), dus ik zal het maar niet met elkaar vergelijken. Ágætis Byrjun is vooral erg dromerig, tevens is het met regelmaat spannend. Toch weet het me niet overal te pakken en soms is deze plaat - in mijn oren - maar wat aan het voortkabbelen. Toch geniet ik voor het grootste gedeelte van de fluwelen muziek, gemaakt door een band die steeds meer mijn interesse weet te wekken: Sigur Rós.