Iron Maiden - The Final Frontier (2010)

Dat zou je ook denken bij St. Anger van Metallica, maar daar is de muziek toch nóg vreselijker dan de hoes.

Ook gek ik vind het dan wel weer een toffe hoes...nu de muziek nog!! (heb het album nog niet geluisterd)

Misschien valt die hoes in het echt wel goed mee. Als er veel detail in zit en de kleuren enige diepte uitstralen. Maar het is hoedanook een rommelige compositie vind ik. En Eddie ziet er gewoon niet uit, alsof de inspiratie voor weer een nieuwe transformatie geheel ontbrak. Maar goed, er is nu de muziek dus ik zal er verder over zwijgen.

Ondanks dat het bijna niet mogelijk is vind ik wel dat je gelijk hebt. Daar vind ik deze hoes een juweeltje tegen.

Ik heb het gelekte album geluisterd.....

Eerste twee nummers zijn meer van het zelfde, duren te lang en komen bijna op elk album van maiden voor. Ik vind de Final Frontier en El Dorado dan ook de minste van het hele album.

De overige nummers hebben me positief verrast. Maiden klinkt hier fris en vernieuwend. Hier en daar een knipoog naar vroegere successen maar toch een geslaagde poging om dit album een eigen sound te geven. Dan duren nummers van > 8 minuten niet te lang!

Niet alle fans zullen meteen enthousiast zijn maar gezien het feit dat dit een groei album is zal de waardering na een paar keer luisteren vanzelf komen.

Vernieuwend is wel het laatste waar ik aan denk bij Maiden.
Ik vind het tot nu toe niet zo heel bijzonder eigenlijk, A Matter of Life and Death vind ik een stuk beter.
Hij kan nog groeien maar meestal is het bij Iron Maiden zo dat het me meteen pakt of niet.

Heb net het album een 1e luisterbeurt gegeven en moet toegeven als echte maiden fan dat dit album me erg teleursteld.Ik vond de gitaarharmonien en solo's altijd zo mooi aan maiden maar die pogingen die hier worden gedaan slaan echt compleet de plank mis.

The final frontier is wel een lekkere rocker en coming home en where the wild wind blows zijn ook nog aardig maar dan houd het ook echt op.
Weet zo niet welk nummer maar daar kreeg ik bijna het gevoel dat slayer een solo'tje meespeelt(je weet wel,van die solo's die totaal niet bij de goeie toonhoogte passen).

Nee,als maiden dit soort troep blijft leveren kunnen ze mijn part beter stoppen...

Zo dat moest ik even kwijt

Sorry hoor, maar dit begrijp ik echt niet, ik hoor echt geen solo´s die op Slayer lijken, alles blijft gewoon in melodie, bij Slayer is het meer shredden in de solo´s, eigenlijk zijn ze altijd hetzelfde, maar zo is Slayer. Ik vind de gitaarriffs op dit album erg sterk in tegenstelling tot het vorige album.

Je kunt mij veel vertellen maar die solo zit niet op de goeie toonhoogte.Maargoed ik ga nog wel even opzoeken wel nummer ik bedoel.

hmm, geen Iron Maiden fan maar wel alle albums geluisterd van hun, ik kan ze zeker waarderen maar dit album doet me tot zover nog niet veel.
Ik heb even snel het album door geluisterd maar het klinkt nog al standaard en voor al bij de begin nummers lijkt Bruce Dickinson een stuk minder van zang te zijn dan op de albums hier voor?

Dit album vind ik nog niet echt goed.
Het kan nog groeien maar de songs vind ik niet bijster origineel.
Bruce Dickinson zingt een stuk minder. De nummers klinken niet zo bijzonder als op andere albums.
Ik hoopt dat dit nog groeit.

zal me d'r maar weer eens aan wagen. Blijft Maiden, dus zal wel weer goed zijn.

start wel met frisse tegenzin vanwege wederom die ellenlange nummers.

Waar zijn toch de tijden van The Trooper en Aces High etc etc etc gebleven...

Je mag van mij dit nieuwe werk best slecht vinden, maar blijven hopen op een album vol Troopers,etc en alles wat ze nu maken daarmee vergelijken... Dat is ruim 25 jaar geleden!!

Ik lees van ozwald niet dat hij op een album vol Troopers hoopt. Maar wat de duur van de nummers betreft zou men volgens mij ook beter wat minder overdrijven. Een drietal epische nummers op een album tussen een stel kortere nummers werkt volgens mij voor Iron Maiden veel beter dan een plaat die er bijna mee volstaat. Het moet geen Dream Theater of Opeth zijn.

Net daarom vond ik het vorige album ook een misser - een hele cd vol langdradige songs die je na een minuut of 4-5 wel weer gehoord had is te veel van het goede. Tot op heden (en ik gooi het album nog altijd regelmatig in de speler) blijft er nog altijd bitter weinig van hangen.

Maar goed - deze zal ik wel in huis halen als hij volgende week uit is. Als ik het nu ga downloaden is de impact sowieso stukken minder. Maar de eerste twee songs waren in ieder geval al geen hoogvliegers.

Toch raar.

zoals hier en zoals op de website staat vermeld wordt het album pas de 16e uitgebracht. En toch had Bruce het tijdens de show in Duitsland echt over vrijdag de 13e..

Als dat maar goed gaat op vrijdag de 13e!

Hij staat inmiddels al op mijn harde schijf en morgen ga ik hem eens goed luisteren!

zoals al eeuwen staat de releasedatum op een maandag en dat betekend dat de winkels op vrijdag aangeleverd worden...

Overigens begreep ik dat bij de Media Markt in Alexandrium een speciale actie was waarbij je bij de ltd editie (iets van 16 euro) een officiele Iron Maiden mok kreeg.

In Deventer lag hij al in de winkel. De CD draait nu z'n eerste rondjes op kantoor. Straks in de auto naar huis maar eens lekker op vol volume draaien. Eerste indruk: Lekkere CD, maar zeker geen topper....

Ik vind het aantal lange nummers vergeleken de vorige cd eigenlijk best wel meevallen. Als je het eerste nummer ziet als 2 losse nummers, wat het imo eigenlijk ook zijn, houdt je 6 relatief korte nummers en 5 epics over. AMOLAD had 3 kortere nummers en 7 epics.

Ook vindt ik Iron Maiden tegenwoordig beter in het schrijven van lange nummers dan in het schrijven van korte knallers. Het enige korte nummer van de laatste 4 albums wat in de buurt komt bij nummers als The Trooper en Aces High is Rainmaker, terwijl de epics die ze nu schrijven makkelijk meekunnen met de langere nummers van vroeger.

Ik heb hem nu twee dagen onafgebroken opstaan en hij gaat me steeds beter bevallen. Vond het de eerste keer al goed maar wordt steeds lekkerder.
Cd's die je de eerste keer gelijk geweldig vind zijn in mijn ervaring cd's die je maar even luistert. Cd's die je een paar keer moet horen om ze te waarderen blijf je luisteren, dit is er zo één denk ik!

Vernieuwend, baanbrekend, experimenteel... o nee, ik ben in de war met een andere band. We hebben het hier over Iron Maiden, de sympathieke engelsen die al 30 jaar weigeren af te wijken van hun beproefde maar helaas inmiddels wel wat voorspelbare en aan slijtage onderhevige formule. De plaat begint matig met het vreemde, belabberd geproduceerde Satallite 15..., gevolgd door het weinig bijzondere titelnummer. Daarna wordt het gelukkig wel iets beter, maar het blijft een beetje behelpen met de meeste songs. Slechts tegen het einde van het album neemt de kwaliteit toe. De laatste drie songs zijn erg fraai en krikken het geheel nog net op naar een ruime voldoende. De produktie als geheel is wat dof en niet echt heavy, waardoor vooral het gitaarwerk wat mat overkomt. Ook Bruce is niet optimaal bij stem; zijn uithalen kunnen niet in de schaduw staan van eerder werk. Begrijpelijk natuurlijk, maar wel jammer. Geen topper al met al, meer een redelijke middenmoter.

Na een eerste keer beluisteren al een 4,0? ja toch wel , van Iron Maiden moet je niets vernieuwend verwachten, hoeft ook niet , een band als AC/DC doen al 40 jaar hetzelfde maar toch blijven hun albums hoge ogen gooien, Dit album zou ik eigenlijk na een eerste beluistering een 3,5 willen geven hebben, vooral de eerste nummers (behalve El Dorado) zijn naar de matige kant, de laatste nummrs en dan vooral ''Starblind'' en ''when the wild wind blows'' maken veel goed, vandaar een 4,0 maar ik denk dat dit album wat tijd nodig zal hebben om door te dringen, benieuwd hoe het live gaat klinken op Pukkelpop

Maiden speelt deze tour alleen El Dorado live.
En dat vind ik ook nog eens het zwakste nummer van dit album.

geen Final Frontier nu? Lijkt me toch ook wel omdat het hun nieuwe single is?

het concert dat ze eergisteren hebben gegeven heeft nog altijd dezelfde setlist als de overige optredens van deze tour.
El Dorado dus nog steeds het enige nummer van dit album.

Of zou er volgend jaar een nieuwe tour met meerdere nummers volgen?

Heb het album nu weer op staan. Het eerder genoemde El Dorado blijf ik samen met The Alchemist de zwakste nummers vinden.

Iedereen mag dan wel zeggen dat dit niet vernieuwend is, maar toch is dit écht wel de eerste keer dat Maiden progressief is in hun songwriting. Waar het onderschatte A Matter of Life and Death nog vooral bestond uit lang uitgesponnen nummers met een stevige break zijn de composities op The Final Frontier veel ingewikkelder. Het is een echte groeier van een album, dat letterlijk elke luisterbeurt weer beter lijkt te worden (tenminste, de eerste vijftien keer toch).

De eerste vier nummers zijn degelijk, zonder speciaal te zijn. El Dorado vond ik ook als nummer een groeier en uiteindelijk een zeer degelijk nummer met vooral een erg sterke break, Coming Home is een mooie powerballad en Mother of Mercy is een beetje te druk in het refrein en is ok, zonder eruit te springen. Interessantste nummer is waarschijnlijk titelnummer The Final Frontier: het nummer zelf is op zich weer een simpel en catchy nummer zoals Maiden dat op al hun laatste platen doet (en het is alleszins pakken beter dan Wildest Dreams). Maar het wordt voorafgegaan door albumopener Satellite 15: spacende stoner à la Kyuss is iets waar Maiden zich nooit eerder aan gewaagd heeft, en voor hun eerste keer slagen ze er met glans in, al heeft Bruce er in principe weinig te zoeken.

Maar vanaf nummer 5 - The Alchemist - is het misschien wel één van de sterkste albums die de band ooit geproduceerd heeft. The Alchemist is nog een lekker oldschool Maidennummer met melodieuze gitaarlijnen en een stevige aanpak (het enige nummer hier dat echt als oldschool Maiden bestempeld kan worden). Isle of Avalon wordt sterk opgebouwd en weet de progressieve kant van deze plaat het duidelijkst bij te lichten. Starblind vond ik dan weer lange tijd een veel te drukke zanglijn hebben (de 2e helft niet), maar die commentaar is met de luisterbeurt zwakker geworden. Het nummer had beter voor Isle of Avalon gestaan, maar op zich is er met het nummer an sich weinig mis.

Dé kracht van het album zit in het laatste half uur in de vorm van drie epics. The Talisman is één van de meest grootse nummers die de band ooit heeft geprobeerd te schrijven, wat vooral merkbaar is in Bruce zijn zang: zelden heeft hij zich zo vol laten gaan. Opmerkelijk dat er in dit nummer van negen minuten géén solo en maar 2 keer het refrein zit, om maar aan te tonen hoe deze plaat zich toch wel van Maidens andere werk weet te onderscheiden. Ook in The Man Who Would be King vinden we het "refrein" maar tweemaal terug, met als meest opmerkelijke passage toch wel de break, die weer héél anders klinkt dan eender wat Maiden ooit geschreven heeft. Afsluiter When the Wild Wind Blows is dan weer met elf minuten één vna hun langste nummers ooit, en moest dit hun laatste album zijn (wat ik niet geloof) is dit alleszins een waardige afsluiter: de bijna folk-achtige intro, het losbarsten in een stevigere versie van datzelfde deuntje, de typerende melodieuze solo, ... het is bijna een collage van de laatste tien jaren Maiden releases, een mogelijk waardige afsluiter.

Wat mij betreft één van hun sterkste platen aller tijden waaruit blijkt dat ze met A Matter of Life and Death niet zomaar een andere richting uitgeslagen zijn, maar er ook veel uit geleerd hebben. Vernieuwende muziek is het, net zoals 99% van alle muzikale releases, niet; maar Maiden heeft wel nogmaals aangetoond dat ze zichzelf als geen ander kunnen heruitvinden en nog lang niet afgeschreven zijn.

Mooie review, Chimpz, ik kan me er helemaal in vinden!

Ik heb er nu de eerste luisterbeurten opzitten en kan me ook goed vinden in de recensie van Chimpz. De progressie van AMOLAD wordt hier nog duidelijk verder doorgevoerd.
Ik heb het gevoel dat ik deze nog beter ga waarderen als AMOLAD vooral doordat de nummers wat minder zwaar en depri klinken. Ook de sound vind ik erg goed, niet zo dof als AMOLAD en ook niet zo druk en scherp als DOD.
Maar goed, ik kan er nog niet zo heel veel van zeggen, er valt namelijk weer zo veel te horen en ontdekken op deze plaat dat het nog wel even duurt eer ik het gevoel heb de nummers te kennen.
Maar een ding is zeker; Het is Maiden weer gelukt me niet teleur te stellen!

Met de twintig stemmen die het album nu heeft scoort het al hoog. Mag ook wel eigenlijk, want nooit eerder moesten we vier jaar wachten op een nieuwe Maiden. Ik heb het inmiddels een tweede keer beluisterd en het valt mij ook zeker niet tegen.

Ik heb de cd daarstraks in de winkel zien liggen. Zo'n speciale uitgave met extra's, in een lelijk metalen doosje. Nog maar even wachten in ieder geval.

Jah dat metalen doosje is echt spuug en spuug lelijk. Ik zag m in de winkel staan en ik zocht naar de gewone hoes maar dit was de enige die er was. Maar ik dacht ach t gaat om de muziek, dus toch maar meegenomen. Ik zal m van t weekend eens een paar keer gaan draaien. Door de review van Chimpz heb ik er in elk geval erg veel zin in.