Phil Collins - Face Value (1981)

Eigenlijk de enige plaat van Phil Collins waar ik nog in zijn geheel naar kan luisteren. Zijn 2e plaat gaat ook nog wel maar de rest kots ik echt inmiddels uit op enkele aardige songs na.

Deze plaat is gewoon eerlijk. Niet gemaakt met een commercieel doel maar gewoon om wat te doen te hebben omdat Banks en Rutherford ook solo aan de slag waren en Collins net zijn huwelijk stuk had zien lopen. De dynamiek in sommige nummers is geweldig en er zitten te veel juweeltjes tussen de nummers om dit als middelmaat te bestempelen.

Het is Collins solo op zijn eerlijkst en op zijn best en hierna wordt het kwalitatief alleen maar minder.

Met al die re-issues van tegenwoordig snap ik niet dat er nog nooit iets van Phil is verschenen. Moet niet zo moeilijk zijn met alles wat de man zelf bewaard aan demo's, videobeelden en outtakes lijkt me.

Klopt helemaal. Van dit album zijn zoveel demo's te vinden. Bijna van iedere track van dit album heb ik wel een demo of outtake of bijzondere live opname. Alleen zijn laatste album "Going Back" en de compilatie "Love Songs" kregen enigszins nog een luxe uitgave.

Wisselvallig album waarbij de balans dankzij het briljante In the air tonight net naar de goede kant doorslaat.Iets minder blazers had voor mij ook wel gemogen,ben daar niet zo'n fan van.Uitzondering; het erg aanstekelijke I missed again.Verder vallen The roof is leaking en het sterke slotakkoord Tomorrow never knows in positieve zin op.De rest gaat van aardig tot matig.

In een ver verleden had ik deze op een cassettebandje, maar ben het volledig kwijtgeraakt en dit album is dan ook heel lang aan mijn aandacht ontsnapt.
Ik werd een beetje Phil Collins moe. Zijn albums werden steeds minder de moeite waard en heb de man een tijdlang bewust links laten liggen.
Toch is Phil Collins wel een artiest die ik waardeer. Veelzijdig, een topdrummer en een sympatieke peformer.
Naar aanleiding van een recente classic albums uitzending ben ik toch weer nieuwsgierig geraakt naar Face Value.
Het is namelijk wel een beladen plaat.
Collins zijn huwelijk was gestrand en veel frustraties daarover vinden we hier terug.
Een persoonlijk album, waar hij zijn ei kwijt kon, zonder de hete adem van zijn Genesis collega's in zijn nek te hoeven voelen.
Het is dan ook een veelzijdige plaat waar hij nog oprecht klinkt in de meeste liedjes.
Man achter de piano en de stem, hier werkt het.
Maar ook zijn flirt met blazers en zijn drang naar soul/funk (I Misses Again.) en een uitstapje naar world music.

Niet alles is even memorabel, maar vind wel dat de man hier iets neerzet wat hem zelden meer lukte op de volgende soloalbums, die vooral uitblonken in steeds gladder wordende confectiepop.
Het scheelt natuurlijk wel dat er een klassebak als In The Air Tonight opstaat.
Met The Roof Is Leaking de sterkste song van de plaat, en een knoert van een hit uiteindelijk.

De versie van Lennon's Tommorow Never Knows is ook prima gedaan. Een aanvulling derhalve.

Zijn meest persoonlijke dit Face Value. En bij vlagen indrukwekkend.

De episode van Classic Albums over dit album vind ik heel mooi. De man krijgt ongelooflijk harde kritiek, maar dit album blijft een sterk geheel. Ik ben geen fan van blazers, maar ze passen wonderwel bij dit album. In de reportage leer je Collins kennen als een heel gevoelige persoon die echt lijdt onder de vele aanvallen. Een criticus schrijft o.a. dat Collins muziek maakt voor wie niet van muziek houdt en er niks van kent. Hallo mijne frak! Grof en er ver over. Zeg zulke dingen over Bieber, geen probleem, maar Phil verdient dit niet. 'The Roof is Leaking' is een sterk en sfeervol nummer, dat ook zou passen bij de beginjaren van Elton John of Billy Joel. Met 'Droned' en 'Hand in Hand' biedt hij twee aparte nummers aan. 'In the Air Tonight' blijft een klassieker. De versies in de Classic Albums-reportage van 'The Roof is Leaking' en 'Please Don't Ask' (jammer genoeg niet opgenomen op het album) zijn wondermooi en gevoelig. Je voelt de krop in de keel bij Phil. Sterk debuut. 4 sterren.

Het gebeurt gelukkig niet zo vaak, maar als ik ruzie heb met mijn vrouw, smelt ik bij If Leaving Me Is Easy.
Volgend jaar maart zijn we 20 jaar getrouwd.

Ha ik voel daar een feestje aankomen voor alle musicmeter gebruikers

Tja, reissues...

Wat moet je er mee als deze oude cd-uitgave al puik klinkt?
In veel gevallen gaat de sound er met reissues alleen maar op achteruit.

Nou, een beetje een geremasterde versie van Face Value zou ik helemaal niet erg vinden.
Als Face Value ooit nog eens zou mogen klinken als alle opgevijzelde Genesis cd's van die boxjes, kan er denk ik weinig mis gaan

Nee, zeker niet. Die klinken zeker deftig!

Maar ik heb het eigenlijk gehad met al die anniversaries e.d.
Ene album dat tig keer uitgegeven wordt als er een scheet dwars zit 5, 7½, 10 of 12½ jaar na data en bonusgedoe dat alleen maar wegneemt van het album zelf... .
Ik heb zoiets als 'waarom iets willen als het er al is?' en ervaring leert dat 'nothing beats the originals', althans 9 van de 10 keer.

Sorry Hans, ik ben een echte purist geworden wat dat betreft .

Ik heb de puristenversie van zowel de LP als de CD, en die CD ook nog eens pas, sinds een kofferbakmarkt vorig jaar.
Dacht deze nog wel even goed in de memory te hebben en na 2 keer draaien weer, eens een punt te geven.
Dat valt echter tegen, dus wordt vervolgd.

tja...ik vind het toch niet zijn beste album. en ook met name door "in the air tonight"...het is mij te eenvoudig en helemaal kapotgedraaid. Maar dat neemt niet weg dat er toch nog diverse mooie nummers op Face Value staan, en zijn zang en drumkwaliteiten staan zeker niet ter discussie!
ps: als je Phil eens echt wil horen drummen dan moet je maar eens luisteren naar Brand X, Unorthodox Behaviour. Dan leer je een heel andere Phil kennen.
ps: en ik vind het zo ontzettend jammer dat zijn carrière als een kaars is uitgegaan met zijn nietszeggende album "going back..."

Jammer dat je blijkbaar in zijn algemeenheid Face Value vindt tegenvallen.
Is daar nog meer aanleiding voor dan In the air tonight?

Ik vind kapot draaien overigens ook heel vervelend, maar uiteindelijk mag het niet het oordeel over een nummer kosten.

Mee eens. Hoe was je mening over het nummer toen je het voor het eerst hoorde WPE? Als je het toen goed vond is dat je graadmeter, en niet dat je het vaak op de radio hoort (al valt dat ook wel weer mee).

Ik heb het vroeger geprobeerd, Collins met 'Brand X', maar het raakte 'mijn snaar' niet.

Technisch heel knap hoor..

Als ik 'In the Air Tonight' hoor word ik nog altijd even stil. En dat al sinds 1981. De dreiging, de grondtoon, de drumcomputer, de (anders dan in Genesis) zingende Collins.

Op zich vond/vind ik heel Face Value een openbaring. Het verdriet, de teksten, de opluchting. 'The Roof is Leaking' ook hartverscheurend. Overgaand in het zwarte toetsen (kan je zo nadoen op een piano) mysterie van 'Droned'.

Het door pijn vergeven 'You Know What I Mean'.

En, voor mij toch altijd het kleine hoogtepunt 'Somewhere Over The Rainbow'. Verborgen, hoopvol en je versterker op je allerhardst zodat je de stilte in dat nummer kan beleven.

Juweel...

Phil Collins is niet helemaal mijn ding, maar ik heb deze plaat gekocht voor mijn vriendin en toch maar even beluisterd. Verrassend aardig album. Nergens vervelend of een moment dat het niveau inkakt, maar zoals ik al zei: niet helemaal mijn ding. Naast In the Air Tonight vind ik Hand in Hand een bijzonder mooi nummer!

Een werkelijk fantastisch album dit. Het dreigende in In the Air Tonight is onnavolgbaar; pop, ambient, trance, rock tegelijk. Een erg Caribisch klinkend album ook. I Missed Again swingt like you've never heard before en je waant je op een strand met ondergaande zon, en veel muziek.
Deze Phil Collins mag ik wel.
4,5 sterren.

In the Air Tonight door Phil in 2014

Hij gaat steeds meer op Henk Wijngaard lijken.

Deze eerste soloplaat blijft zijn beste. Vandaag weer gedraaid. Op de dag af was zijn aller aller aller allereerste soloconcert in Den Haag vandaag 32 jaar geleden. Bijzondere avond waarop hij 2 shows deed. Mooi herinnering, echt een heerlijke plaat dit.

Zo mooi dit !!!! Nieuwe Hoes Face Value

Hij heeft een oude kop gekregen, de tijd spaart niemand, daar is geen botox tegenop gewassen.
Het siert Collins wel dat hij de hoes aanpast aan 2015, zelfspot kan hem niet worden ontzegt.

Ben benieuwd naar de re-issues van al zijn albums. Ik heb de collector's box waar ze straks allemaal in gaan besteld. Face Value blijft een meesterlijk donker album. Het beste wat Collins ooit maakte.

Ik vrees de collectorbox, voor alles wat er komt na ......But Seriously.
Face Value maar los kopen.
Hoewel. Die hoes.

Sympathiek, maar hij is wel oud geworden zeg! Niet alleen uiterlijk, maar ook zijn stem.

De remasters komen nu dan eindelijk uit (ten minste deel 1 en 2), maar ben toch wat teleurgesteld. Sowieso geen DVD erbij, en mijn gevoel zegt dat er met de extra tracks ook meer gedaan had kunnen worden.

Maar goed, dit album in geremasterde vorm is natuurlijk wel iets waar ik naar uitkijk. Draai het album momenteel weer eens vanaf (het oorspronkelijke) vinyl en wat een geweldig album blijft dit toch. Kwetsbare nummers zoals 'This Must Be Love', 'The Roof Is Leaking', 'You Know What I Mean' en 'If Leaving Me Is Easy' raken me op de juiste manier en de qua sound wat optimistischere nummers als 'I Missed Again', de remake 'Behind the Lines' en 'Hand in Hand' vormen daarmee de perfecte balans. 'Thunder and Lightning' geeft al iets meer de richting aan van Hello, I Must Be Going!.
De Beatles-cover is prima gedaan en 'Droned' een mooi tussendoortje. Pak daar dan nog de terechte wereldhit 'In the Air Tonight' bij en je hebt een perfect debuut.

Mooie eerlijke plaat, puur bedoeld als verwerking van het stukgelopen huwelijk en niet geschreven met verkoopcijfers in het achterhoofd. En dat hoor je.

Staat nog wel overeind hoor, dit 'Face Value'. Geen hoogvlieger in de muzikale wereldcanon, maar een degelijke en volwassen plaat van de - toen nog - Genesis-drummer. Later werd Collins meer de solo-man die ook nog een nevenprojectje in Genesis had.

Dit album vandaag ook weer eens opgezet. Doet me denken aan Florida, of USA, jaren '80. Daar werd het heel veel gedraaid. Denk ook aan Miami Vice.
De langspeler kent op een of andere manier ook veel geluidjes die een Caribean sfeer oproepen. Hier en daar een fijne trompet of sax, zoals in I Missed Again.
Altijd een zwak gehad voor Phil Collins solo en in het bijzonder dit album. Ietwat gedateerd klinkend, maar fijn gedateerd. Als je ook ziet wat er tegenwoordig wordt uitgebracht dan is dit even een fijn uitstapje.