Neil Young - Le Noise (2010)

Je had Greendale moeten nemen!

Zal vanaf nu eerst jou vantevoren om advies vragen

Niet getreurd, Greendale komt er vast ook nog wel eens...ik heb Neil nog niet opgegeven hoor !

Gelukkig heb ik tegelijkertijd met Le Noise ook Miles Davis zijn Round About Midnight gekocht en die is wel van begin tot eind de moeite waard

Neen, Stalin gewoon doen wat je zelf wilt. Greendale is redelijk, maar Le Noise is een heel stuk beter en vernieuwender. En ik luister al een jaar of 40 naar Young, dus er valt nog een hele wereld te ontdekken!!! GRTZ

Nee man, Greendale is geweldig. Niet naar Ad luisteren!

Ad neem ik sinds zijn negatieve uitlatingen bij Dylan's kerstalbum niet meer serieus...

Haha, Stalin, nog steeds niet vergeten. Ik werk alweer een tijdje bij een kringloopwinkel en die kerstcd loopt als een trein, maar dan wel als onderzetter voor grote glazen bier! Toch nog enig nut gehad, dat ronde schijfje.

Daar is ie dan, de Grammy! Niet voor het album zelf, maar voor 'Best Rock Song', na de Grammy voor het art design van NYA vorig jaar is dit de tweede (en dus pas de eerste voor zijn muziek) Grammy die Neil Young wint in zijn lange carrière.

Shit, grammy's zijn voor C-artiesten als Lil Wayne.

Typisch dat 'ie de grammy voor 'Angry World' krijgt...

Je hebt gelijk, Stijn. Ik vind 'Angry World' niet eens een slecht nummer, maar er staat toch wat beters op deze plaat..

Nou ja, het is nogal topical, bespreekt wat recente gebeurtenissen, zoals financiële crisis en BP olie ramp, zijn mensen toch gevoelig voor.

Daarbij heb je Grammy's en Grammy's, een Grammy voor Rock of Best Album is wel ff wat anders dan een Grammy voor beste R&B plaat of Dance.

Daar heb je wel een punt

Ik vind deze plaat toch wel sterk, een pak beter dan het matige 'Fork In The Road'.

Zojuist voor de zoveelste keer gedraaid. Kan er niet positief op worden.
1 ster (voor de moeite)

Je doet je naam in elk geval eer aan.
Een 1 vind ik overigens een belachelijk cijfer maar dat is slechts mijn mening.

Daar is ie dan, Neil's Grammy Acceptance Speech:

Link

Ik vindt het zeker in vergelijking met zijn andere werk een nietszeggend album. Het kan dan wel knap zijn alleen met electrische gitaar, maar het gaat mij om wat ik uiteindelijk hoor. Heb er, omdat ik zijn andere albums ook gewaardeerd heb, een twee van gemaakt. Dit is meer in lijn.

De vraag is ook altijd: is dit dan 1 of 2 sterren in vergelijking met de rest van Neil's werk of staat dit album op dezelfde hoogte met allerlei andere vreselijke albums van dramatische artiesten, kortom, de slechtste cd's die ooit zijn uitgebracht?

Het is een moeilijke vraag, ik ben er zelf ook niet zo consequent in, met 5*****. Ik vind Le Noise een prima cd, ik draai hem wat weinig, maar is Le Noise net zo goed als After the goldrush, een andere cd met 5****? Of moet ik zeggen Le Noise is, net als After the goldrush, één van de 5***** cd's van Neil Young?

Ik doe maar dat laatste. Natuurlijk is Le Noise niet zo goed als After the Goldrush maar het maximum aantal sterren is het album wel waard.

Ik vindt het als ik arc buitenbeschouwing laat, zijn slechtste album. Ja ik vindt trans en everybodies rockin nog beter.

eens , ik snap de lofuitingen voor dit album niet, ben een enorme young fan, maar de composities zijn mager en de vorm waarin dit album is gegoten is echt niet te harden.
Er worden echt wel slechtere albums gemaakt hoor op deze aardkloot , maar niet door neil young, dit is met landing on water en een paar van die andere recente platen gewoon slecht.

het is na ragged glory . harvest moon en (gedeeltelijk) sleeps with angels wel over met de genialiteit van young. zeker als je het vergelijkt met zn 70's output

Landing on water is voor mij nog altijd dé slechste Young allertijde. Dit album blijft bij mij al geruime tijd aan de onderkant bungelen en is het niet veel beter dan Fork. Vergelijken met de kwaliteit uit de 70's is natuurlijk niet te maken, maar nog een aantal van deze draken uitbrengen zal voor mij resulteren dat ik alleen nog de Archives boxjes aanschaf...

Hm, de negatieve reacties verrassen me wel een beetje. Over het algemeen is de cd goed ontvangen (wat ook wel te zien is aan het gemiddelde). Ik had eerder verwacht dat enkele modale luisteraars her en der een 2,5* zouden uitdelen.

Niet dat het er verder toe doet. Neil luistert toch niet: Neil Young News: "Never, Ever Listen To Your Fan Base" says Neil Young - neilyoungnews.thrasherswheat.org

Een typische uitspraak van Neil Young. En hij heeft natuurlijk ook groot gelijk.
En dat is juist weer iets wat mij -als fan- in hem aantrekt, dat hij altijd zijn eigen weg is gegaan en blijft gaan.

Volledig eens, Deren. Dat zouden meer artiesten moeten doen.

Dit album spreekt mij overigens niet aan tot nu toe. Ik ga het over een tijdje toch weer proberen omdat ik wel vaker door Neil overtuigd ben. Maar ik ben bang dat ik niet echt gelukkig ga worden van dit album.

Dat Neil daaraan schijt heeft, dat kan ik evenwel zeer waarderen.

Inderdaad, hij zei dat hij geen grenzen kon verleggen als hij naar z'n fans luistert. Op Le Noise is het hem wederom gelukt de grens te verleggen, voor sommigen blijkbaar iets te ver verlegt, tja, dat kan.

Had 'ie geluisterd dan had hij alleen nog maar 'Heart of Gold's' geschreven. Je moet er toch niet aan denken... Geen Tonight's the Night etc....

Het is in elk geval altijd een verrassing waarmee hij komt, en dat hebben niet veel artiesten. Ik zie bijvoorbeeld een Ray LaMontagna -die ik overigens ook heel erg waardeer, prachtige stem maar ik noem maar een songwriter- niet zijn elektrische gitaar erbij pakken en aan het grungen of noisen gaat.

Daarom vind ik het een vooruitstrevende artiest, aangezien hij daar mee is begonnen om deze verschillende muziekstijlen onder één stijl te brengen: Neil Young.

De bezwaren die ik eerst had bij dit album, zijn nu toch wel grotendeels achterwege. Wat zich eerst niet 1 2 3 aan mij vastplakte, heeft nu de weg weten te vinden. Love and War is van een grote schoonheid. Opener Walk with me heeft een juiste vorm van distortion -naar mijn smaak-. De daarop volgende nummers blijven toch een dikke pil om doorheen te komen. De eerder genoemde Love and War en de daarop volgende Angry World en Hitchiker kan ik nu meer waarderen. Tekstueel is dit album zowiezo wat mij betreft goed op dreef, met een Hitchhiker als een vorm van autobiografische voorbeeld daarvan. Zelfs met distortion hoor je de vette riff er doorheen. Yep, het heeft even geduurd, maar een 2,5* is te karig. Zeker met de finish van Peaceful Valley Boulevard en afsluiter Ramblin. Neil blijft zich heruitvinden en een album vol met covers zal hij niet snel mee komen. Diamonds maakt hij zelf wel.

Tekstueel vind ik dat Neil hier vooral observeert en terugkijkt, en niet meer zo zeer op een zo artistiek mogelijke manier schrijft. Neil heeft interessante dingen te zeggen, maar het is niet meer de poëzie van weleer.

Dat was bij Prairie Wind ook al zo, hele directe, begrijpelijke teksten, veel minder cryptisch dan zijn vroegere werk, maar zeker niet minder goed.

Qua betekenis misschien niet, maar qua vorm is het simpeler en directer.

Geleich wie Bob Dylan dus...

Ook Dylan zou dit ''kunstje'' op latere leeftijd gaan laten zien.

Met als verschil dat de teksten van Young vrijwel uitsluitend altijd strikt persoonlijk (lijken te) zijn en Dylan's zijne daarentegen altijd lichtelijk afstandelijk en cryptisch overkomen...net als Bob zelf.

Berichten over NY live, Buffalo Springfield live en CSN(&Y) live verplaatst naar Neil Young