Neil Young - Le Noise (2010)

Net voor de tweede keer helemaal geluisterd. De liedjes lijken me op zich prima, maar op een of andere manier heb ik me er bij een plaat van Neil Young nog nooit zo erg aan gestoord als nu aan het feit dat hij absoluut niet kan zingen. Jeetje mina, soms zit ik echt met kromme tenen te luisteren. Terwijl ik dacht toch wel aan het stemgeluid van Young gewend te zijn.
Ik moet wel toegeven me nog niet heel erg in zijn recentere platen te hebben verdiept, dus hoe de zang hier is in vergelijking met Greendale of Living With War zullen velen van jullie beter weten dan ik.
Ik vermoed echter wel, dat gewenning aan de zang de belangrijkste factor zal zijn in welke kant het kwartje opvalt in mijn uiteindelijke beoordeling.
Het geluidsbeeld van de plaat door Lanois vind ik wel ok, hoewel een beetje eenzijdig.

Ook ik vroeg aan de verkoper (van Sounds in mijn geval) waar de CD/DVD versie was, hij vroeg zich hetzelfde af, want ook hij zat erop te wachten, maar hij kon em nergens vinden bij zijn leveranciers. CD versie had ie wel, voor 15,99, zo'n 4 euro goedkoper dan bij de FRS, waar ze ook een hele stapel hadden liggen, maar ik wacht even met de aanschaf. Zul je zien dat er over twee weken toch een CD/DVD versie is, maar wellicht komt er tegelijkertijd met de Blu-Ray een losse DVD uit. Kijk tegen die tijd wel wat ik aanschaf, doe het nu wel met de preview stream.

De DVD's die bij "Prairie Wind" zat, was op zich wel interessant maar zeker niet essentieel. Die van "Chrome Dreams II" is zelfs vrij waardeloos. Maar de DVD bij "Fork In The Road" had wel een mooie live versie van 'A Day In The Life'.

Als "Le Noise" ook zo'n mooie extra heeft, dan baal ik wel dat ik 20 euro betaalde voor de CD, terwijl de CD+DVD hooguit twee euro meer kost.

Bij Living with War: In the Beginning was de dvd wel de moeite waard, zelfs wat spijt van dat ik die niet heb gekocht (komt wie weet nog wel, mits voor een schappelijke prijs). Bij die andere heb ik ze ook maar over geslagen.

Bij Le Noise wacht ik ook nog even af.

Le Noise zou als het goed is, zwart/wit filmpjes bevatten van de opnames a la Prairie Wind. Heb em maar ff gepindakaast, klinkt goed, help wel dat ik de nummers al ken van live optredens, maar ook in de studio blijven ze goed overeind. Lanois heeft subtiele dingen toegevoegd waardoor het onderscheid tussen live en studio aanwezig blijft.

Ik ben zeer content met deze release! Wanneer Neil Young zijn distortion aanzet ben ik sowieso al erg in mijn nopjes, maar zoals het op dit album is geproduceerd heb ik het nog nooit gehoord. Lanois laat Neil in zijn eentje klinken als Crazy Horse met alleen gitaren . Dat de echo op de zang wat storend werkt voor sommigen is begrijpelijk, maar ik vind het geweldig dat hij zich in de herfst van zijn carrière voor de 100e keer weet te ontdekken en te vernieuwen.

Dit album bevestigd tevens mijn idee dat het nieuwe decennium uitstekende Neil Young Albums heeft opgeleverd (allemaal ver bovengemiddeld op Fork in the Road na). De kritiek die hij krijgt begrijp ik absoluut niet (volgens mijn statistieken presteert hij nauwelijks minder dan in de 70's al is dat gevoelsmatig niet zo).

Kortom een heerlijk dreigend gruizig monster van 'n album waarvan ik nu eindelijk de live-opnames van mezelf mag gaan luisteren.

Het is em toch gelukt, zo rond de wisseling van het decennium maakt Neil Young meestal een meesterwerk, zoals Everybody Knows, Rust Never Sleeps, Freedom, in mindere mate Silver & Gold en nu deze. Aanvankelijk was ik op basis van Hitchhiker wat sceptisch, maar het is echt een fantastische plaat geworden, waarin Lanois perfect het gitaarspel en bijbehorende distortion van Neil Young condenseert tot de sound van deze plaat. Waar het live soms nog wat kaal klonk, klinkt deze plaat vol en warm en hij is goed bij stem.

Videoclip van Angry World is in ieder geval slecht voor de ogen

Ook ik ben heel enthousiast geworden over deze plaat. Op 'Angry World' na zijn alle nummers uitstekend, ook 'Love And War' (in de live versie vond ik die wat matig).

De teksten en melodieen zijn niet de beste die Neil ooit op plaat heeft gezet (met uitzondering van de prachtige tekst voor 'Peaceful Valley Boulevard'), maar het klinkt allemaal ontzettend oprecht. Een heerlijk vol geluid, waardoor de zang en gitaar je stereo uit knallen.

Van mij mogen Neil en Lanois vanaf nu altijd samenwerken

Complimenten voor deze man die elke keer weer z'n fans en liefhebbers verrast.

En geen slappe aftreksels uit het verleden maar elke keer weer vernieuwend is.
Kunnen nog veel artiesten een voorbeeld aan nemen

echt stukken beter dan Fork In The Road, en zo slecht vind ik het eigenlijk helemaal niet, alleen zou het met drums en shit wel een stuk beter zijn geweest..

Heb mijn stem inmiddels verhoogt naar 3*, maar denk niet dat het veel verder gaat komen.. Waar op andere platen de zang van Neil me helemaal niet stoort, is het hier soms tenenkrommend.
Verder kan zelfs een kleuter betere nummers schrijven dan een Angry World...
Gelukkig maken nummers als Love and War en Walk with me het nodige goed en zijn de zwart/wit clips ook zeer mooi gemaakt.

Oei.. Dit valt me toch wel erg tegen... De eerste paar minuten van de nummers die ik op internet had gezien bevielen me erg goed en smaakte beslist naar meer, maar nu ik het album heb beluisterd, is het allemaal wel erg veel van het zelfde. Erger me niet aan de opname, maar alleen een gitaar.... Nee ik kan er nog niet veel mee. Misschien dat het kwartje nog valt.

Ik moet het album nog binnenkrijgen, maar dan snap ik nu het live-optreden uit mei dit jaar: alleen gitaar en Neil: dat is dus ook het concept van dit album... Uhmmm ik wacht met spanning af

Op Hitchhiker klinkt Neil verbluffend goed.
Mooi echogebruik ook van Lanois.

Het is vooral het stukje 'yeaaaah, it's an angry world' dat ontiegelijk knullig is. Vreselijk slecht stukje melodie, tekst en een waardeloos riffje eronder.

De rest van het nummer vind ik vrij goed, maar het is wel het enige nummer van het album waarbij ik het gevoel heb dat Neil vastliep bij het schrijven, en het toen maar gemakzuchtig heeft afgeraffeld.

Teksten vind ik niet zo belangrijk, melodieën des te meer.
En dit is eigenlijk één pot nat, maar dan wel vertolkt door good old Neil.

Vandaar toch nog de 3*, maar echt geweldig vind ik het allemaal niet.
Het gaat aan één stuk door, weinig variatie.

Opmerkelijk genoeg zijn zo ongeveer alle critici uitermate positief over dit album en dat terwijl ze het vorige, door Neil Young fans gekraakte , album al niet eens zo slecht vonden. Op Youtube staan trouwens ook verscheidene video's van het album, sommigen zelfs in full HD, heb ze gedownload met een add-one (1 click YouTube video downloader) voor firefox, moet ze nog eens op de PS3 bekijken...

Zover gaan als dit een meesterwerk noemen gaat me wat te ver, maar het is toch zeker 1 van zijn betere albums.

De beste man heeft veel betere platen gemaakt dan dit stukje muziek. De eentonigheid druipt er van af

'Love And War' is alvast geweldig. Heel ingetogen en zwaarmoedig, en daar hou ik van. Hier ga ik zeker meer van luisteren, voel ik al!

Klinkt tot nu toe goed!
Ondanks het gemis aan drums en bas, weet deze mij bijzonder te boeien.
Binnenkort de "legale" versie op mijn deurmat
Is deze "realtime" zo opgenomen of heeft hij later in de productie de effecten erover gegooid?

Ik blijf toch hangen bij Massey Hall en Harvest Moon...dit mij teveel van hetzelfde.

Vind ik ook, er zitten een paar goede nummers op, en de sfeer vind ik niet verkeerd. Maar na een kwartiertje ben ikhet zat. En dat moet niet en had ik zeker niet bij zijn voorganger

Neil Young als eenmansgarageband.
Ik ben zeer content met deze CD en zit niet perse te wachten op weer een nieuw akoestisch meesterwerk.
De meningen zijn lekker verdeeld.
Ik denk dat Lanois (bekwame producer overigens) niet zo'n grote invloed heeft gehad, Neil's stem is wel goed vastgelegd.
Favorieten op dit moment.
Rumblin' , Love and war, Hitchhiker en Peaceful valley boulevard.

Deze wordt bij elke luisterbeurt beter, alleen Angry World bevalt me niet zo, maar dat is de schuld van Stijn en DBL! Op zich een degelijk nummer, maar inderdaad, dat Yeah! is behoorlijk stom.

Dan had ik liever You Never Call erop gehad. Leia schrappen was inderdaad een goede keus. Past goed binnen de setting van een concert, maar op dit album hoort het niet thuis.

Sorry Harm.

Maakt niet uit... dit album is nochtans een stuk beter dan dat van die andere 65-jarige (OK, Neil heeft nog een 1.5 maand te gaan) die dit jaar een album uitbracht. Ik heb zelfs van porfessionele critici nog geen onvertogen woord gelezen over deze plaat. Dat was bij Fork in the Road wel anders.

Misschien wel de beste plaat van 2010, vernieuwend is ie in ieder geval wel. Zelfs voor Neil Young, want dit is zijn eerste studio album waarop ie alle nummers geheel solo speelt (en zingt).

Wat een heerlijke plaat zeg. Voor mij kan hij echt niet vals genoeg zingen en op die gitaar janken. En beide kan hij als een beest. Ongekend hoe iemand zichzelf zovaak kan uitvinden als deze man. Het ruimtelijke geluid is echt wel van Lanois. maar hij heeft Ome Neil bewust in zijn optrimale waarde gelaten zo lijkt het. Heerlijk heerlijk heerlijk. Een eenmans garagerockband is inderdaad een zeer rake typering. Ik begin met 4 sterren.

Het lijkt erop dat er (voorlopig) geen CD/DVD set van "Le Noise" komt. Ook in de Neil Young fanmail krijgt alleen de CD een vermelding.