David Sylvian - Brilliant Trees (1984)

Een paar weken geleden heb ik 'Secrets of the Beehive' ontdekt; een zeer aangename kennismaking met David Sylvian. Dus toen ik Brilliant Trees afgelopen week tegenkwam in een leuk tweedehands platenwinkeltje, heb ik mijn kans gepakt.
Eerste indruk:
Als je het over een 'typische jaren '80-productie' hebt dan betekent dat meestal niet veel goeds. (Trek nog maar eens een exemplaar van de Now This Is Music verzamelreeks uit de kast en je hoort alle geluidjes en arangementjes terug uit de plastic age van de popmuziek.)
Brilliant Trees is weliswaar een onmiskenbaar jaren '80 produkt, maar klinkt toch niet gedateerd en al helmaal niet 'plastic' De productie is sophisticated maar staat geheel ten dienste van de composities. En die zijn, zo na een eerste beluistering, indrukwekkend.
Ik geef nog even geen sterren, eerst moet ik deze plaat nog eens goed tot me laten doordringen. (Nu nog de juiste gelegenheid daarvoor zien te vinden, want helaas wil mevr. Jumpjet liever niet dat David Sylvian in haar bijzijn wordt gedraaid)

Brilliant trees en nostalgia zijn geweldig!!!!

Prachtig sfeervol album. Draai deze vanaf vinyll en klinkt prachtig.

Ruim een jaar na aanschaf heb ik dit album eindelijk goed op me kunnen laten inwerken. Tot en met Red Guitar straalt dit album als een ster om daarna als een nachtkaars uit te gaan. De laatste drie nummers leunen vrijwel uitsluitend op synthesizer, verder is er weinig te beleven. Het synth geluidje dat op mijn Yamaha 'fifths' wordt genoemd (ingewijden weten dan misschien wel wat ik bedoel; iets met kwinten) wordt te pas maar vooral te onpas gebruikt en gaat mij irriteren.
Favorieten: The Ink in the Well, Nostalgia en Red Guitar; prachtig. Het niveau van deze nummers wordt op Secrets of the Beehive beter vastgehouden, en vind ik daarom (veel) beter dan Brilliant Trees.

Zijn debuut toen hij uit JAPAN stapte en dat album wist mij meteen te raken. Ook zijn albums daarna straalden iets uit. Alleen op het allerlaatst draait hij echt door en kan ik er soms geen touw meer aan vast knopen.

Ook speelde hij NINE HORSES (+ Rain Tree Crowwaar hij in feite op dezelfde (goede) voet verder gaat.

Een erg goede plaat. Beter heeft hij niet gemaakt.

o jawel hoor

Vind deze: David Sylvian - Secrets of the Beehive (1987) toch wel beter Maar hoewel ik David Sylvian een prachtstem vind hebben en ik erg kan genieten van zijn muziek kan ik op de één of andere manier moeilijk een heel album afluisteren.... dan is het tja...saai, teveel van hetzelfde, ik weet t niet maar in ieder geval trek ik een paar nummers heel goed en dan moet ik weer afwisselen

Dit is in ieder geval mijn favoriet en bij alles wat er op volgt is het of het nieuwtje eraf, minder origineel, beetje gezocht, vooral omhooggeschreven, minder boeiend tot het mij volkomen koud liet met daarbij als voordeel dat deze almaar beter werd. Maar ieder zijn meug. Welke is jouw favoriet?

Briliant Trees zit nog erg in de lijn van zijn werk met Japan. Niets mis mee, want Sylvian schreef toch al het leeuwendeel voor die groep.
Vooral ook ritmisch een erg lekkere plaat. Eigenzinnig en degelijk.

Toch is Secret Of The Beehive de parel wat mij betreft.
Onovertroffen qua sfeer.
Op dat album bewijst Sylvian zijn kracht als songwriter die met zijn stem en een vaak sobere begeleiding, nummers kan laten spreken.
Ik hoor op die plaat ook meer emotie, een warmere produktie en louter functionele liedjes.

Wat mij betreft is Secrets Of the Beehive ook zijn beste. Maar als je origineler werk van Sylvian wil horen moet je wat mij betreft bij zijn albums vanaf Blemish zijn. Vanaf dat album is echt zijn creatieve hoogtepunt.

Secret of the beehive is wat mij betreft zeker zijn beste. Vanaf Blemish is zijn creatieve dieptepunt

Ik weet niet of het een creatief dieptepunt is, net zoals Manafon. Het is mij te abstract en te koud dat wel, te avant garde en te navelstarend. Er zijn mensen die het prachtig vinden.
Maar met Nine Horses gaf hij er blijk van toch nog warmbloedige originele en toegankelijke muziek te combineren met creativiteit. Sindsdien lijkt hij te zijn verdwaald in extreme abstracte klanken en geluiden die kilte en afstandelijkheid oproepen.
Dan grijp ik liever terug naar platen als Brilliant Trees of zijn werk met Japan.

Ik heb er vaag wat van gehoord, maar Sylvian pakt mij in die extremere setting minder.
Ik vind zijn stem echt zijn sterkste wapen en die komt wat mij betreft het best tot zijn recht in fraaie beladen stukken.

Ik vind ook niet alles van Japan even geslaagd. Het afstandelijke kille vind ik soms treffend, maar niet altijd.
Op '' Secret'' raakt Sylvian echt de gevoelige snaar. Dat winterse sfeertje. Voelt als een warm bad.

Jammer van Pulling Punches.

Ja, ik begrijp je wel, ik skip Pulling Punches ook altijd. Alsof dat nummer niet bij dit album hoort. Ik begrijp ook niet wat zijn overwegingen zijn geweest bij de samenstelling van BT

Ik heb niets met Japan (die producties ook..) en daarom heb ik Sylvian ook vlug afgeserveerd. Deze plaat zie je altijd in de rommelbakken in platenzaken en op markten. De volgende keer zal ik hem meenemen.

'Pulling Punches' en 'The Ink in the Well' zijn heerlijke, creatieve artrock nummers. Ik verwachte dus dat ik er heel erg naast zat met mijn 3*. Op de een of andere manier moet ik bij deze nummers steeds aan Opeth denken.

Toch vind ik 'Nostalgia' al wat zeurender worden, al wordt het nummer steeds sterker naarmate het vordert. 'Red Guitar' en 'Weathered Wall' zetten de neerwaartse spiraal echter voort. Wat een trage, zeikerige muziek. Niet in de laatste plaats door de manier van zingen van Sylvian. Hij heeft een expressieve stem, maar ook iets nuilerigs en hij slaat daarin soms door.

'Backwaters' is niet heel veel meer dan een intermezzo. 'Brilliant Trees' is niet echt mijn ding, maar het is niet slecht. Al met al wordt de vaart wel lelijk uit het album gehaald na de eerste twee nummers.

Japan en de muziek van Sylvian solo, is wat afstandelijk en kil, daar moet je van houden.
Maar ik mag het graag horen. Slim verpakt, creatief en fraaie klankkleuren.
Sylvian's stem vind ik een pluspunt. In de lijn van Bryan Ferry en perfect gesneden voor deze muziek. Red Guitar vind ik trouwens schitterend, maar ok, smaken..... etc.

Ken je Secret Of The Beehive Stijn? Dat is zijn masterpiece, zonder twijfel.
Fragmentarischer, soort van minimal music en produktioneel een stuk warmer.
Als je dat niiets vindt, dan kun je inderdaad alles afserveren inzake Sylvian.

Ik zou toch Brilliant trees gelijk al als zijn meesterwerk bestempelen, maar ik denk dat het sowieso niets gaat worden tussen Stijn en Japan/David Sylvian. Op basis van de kritiek die Stijn levert.

Die stem van David Sylvian gaat niet meer veranderen. Sylvian heeft natuurlijk nog wel veel meer gedaan, o.a. met Robert Fripp.

Ook instrumentale minimalistische albums om van te griezelen.

Ik heb eigenlijk ook maar weinig affiniteit met elektronische muziek, alleen zijdelings wat uitzonderingen.
Maar de combinatie met de schmerz van Sylvian, het ambiente, de vleugen artrock vanuit het Roxy music verleden hebben voor mij altijd een behoorlijke aantrekkingskracht gehad.

Als je zijn stem moeilijk kan verdragen, dan is het inderdaad een moeizaam verhaal. Mee eens.

Secrets of the Beehive heb ik ook 3* gegeven en zal ik snel weer eens een herbeluistering gunnen. Kan me er niet veel van herinneren.

Robert Fripp heeft niet veel missers op zijn naam staan, dus dat zou nog wel wat kunnen worden. En wellicht bevalt Sylvians ambient mij meer.

Dan zal de keuze moeten gaan vallen op het prima The First Day, geen soloalbum van Sylvian maar echt een duo cd.

Ik heb het geweldige nooit zo gehoord in dit album.
Hoorde overigens bij mijn eerste CD's, omdat hij toen zo'n goede recensies kreeg en ik de LP nog niet had.
Ik viel (val?) inderdaad over die zanikende stem (nee, dan Adolescent Sex ), en de wat voortkabbelende composities.
Door jullie schuld , zal ik hem dan toch de komende weken, maar eens een paar keer uit het rek gaan halen en proberen om wederom het Brilliante eruit te gaan horen.
Wordt vervolgd.

@Stijn-Slayer Sylvian's muziek is inderdaad erg langzaam en dramatisch. Op momenten kan dat zeker er voor zorgen dat hij nogal zeikerig over komt. Overigens ben ik dan weer niet met Musician eens dat dit het meesterwerk van Sylvian is. Dat is voor mij allereerst secret of the beehive & daarna Manafon/died in the wool.

Gone To Earth is ook met medewerking van Fripp, 2e helft van die plaat is ook heel ambient.

Ja, dat is waar. Het is toch nog wel wat anders dan The First Day, waar Gone to Earth aansluit bij veel solowerk van Sylvian.

Het beste solowerk van David Sylvian is toch dit album, al vind ik Gone to Earth en Secret of the Behave ook top, daarna ga hij steeds meer de GEPIEL kant op helaas..

Op Blemish en Monafon zingt hij niet zo 'zeikerig'. Daarnaast is dat instrumentaal en wat sfeer betreft compleet anders dan dit album en Secrets of the Beehive. Ook heeft hij ook instrumentale albums gemaakt. Alchemy en When Loud Weather Buffeted Naoshima bijvoorbeeld.

Dus maar weer eens een paar keer opgezet.
Maar het blijft helaas voor mij een matig album, wat veel te veel voortkabbelt en gedeclameerd met een stem die ik gewoon niet aangenaam vind.
De enige nummers die ook nu weer blijven hangen zijn Pulling Punches en Red Guitar, zonder dat ik het echt goede nummers vind.
The Ink In The Well gaat dan ook nog en Nostalgia is zelfs het mooiste nummer en wordt mooi opgebouwd.
Na Red Guitar stort het echter compleet in en moet ik mij bedwingen om niet de fast forward/skip/stop knop (steeds) in te drukken.
Als ik tenminste niet in slaap ben gevallen .
Het zij zo en ik sluit dan ook aan bij Jumpjet en Stijn Slayer.
Ik zet Adolescent Sex nog wel eens op...

Tussen jouw en David Sylvian zal het nooit wat worden. Geen enkele plaat of noot die hij de wereld in heeft geblazen zal jouw gaan bevallen. Als je zijn stem namelijk niet kan verdragen zal er nooit iets opbloeien. Zijn stem is zijn belangrijkste wapenfeit en heel belangrijk in de sfeer die hij neerzet en altijd erg op de voorgrond. Ook dat nog eens.
Het is een stem van het kaliber ' love it or hate is' geen tussenweg, van het gaat wel, is er mogelijk.