The Beatles - The Beatles (1968)

Waar ken je al gans je leven The White Album niet?!

Maar misschien duurt dat leven nog niet zo lang, Lennonlover. Beter laat dan nooit!

Zeer goed album, ik denk dat als het geen dubbelaar was het de beste beatles was geweest..

...dus met een beetje programmeerwerk is het de beste van de Beatles? Ik snap je logica niet helemaal, snappie?
Juist door de lappendeken (een paar zwakke tracks; Don't Pass Me By bijvoorbeeld en Revolution #9 kan me nog steeds gestolen worden...) wordt het een boeiender album. Eigenlijk is dit het meest 'persoonlijke' album van de band, compleet met weglopende bandleden (Ringo), introductie van vreemde elementen (Yoko) en nieuwe technieken (gitaartechniek geleerd in India van Donovan)...en de meest persoonlijke teksten.

Ik snap zowel BenZet als Bawimeko wel; het is maar net vanuit welke invalshoek(en) je er naar kijkt.

Ik snap jullie geen van allen. Ik geloof dat jullie 'm wel goed vinden, maar verder van die invalshoeken en lappendeken e.d.??? Of is dat hoge school muziekgebabbel?

Valt wel mee...
Qua sfeer is de Witte Dubbelaar het meest afwisselende Beatles-album...rustig kabbelende ballades, heftige hardrock, experimentele klanken, dreunende blues. Een soort Limburg vergeleken met de Flevopolder, zeg maar.
En over de Beatles valt meer dan genoeg te "Hogeschoolmuziekbabbelen", vooral Revolution in the Head van Iain MacDonald is daar een goed voorbeeld van...als je van een band of componist de achtergrond kent wordt de muziek interessanter!
En krijg je antwoorden op vragen als:
*waarom wordt er zo enthousiast gemusiceerd in Back in the USSR?
*wat was dat voor gitaarsolo aan het begin van Bungalow Bill?
*Waarom klinkt de gitaarsolo van Eric Clapton zo raar?
*Hoe kwam Lennon op het zinnetje "Happiness is a Warm Gun?" en waar gaat die song nou eigenlijk over? Wie is de "Mother Superior?"
(En dat was nog maar van één elpeekant!)

ohhh, had dat zo eerder geformuleerd, nu ben ik eruit. Merci, mon cher!!!

Anders kun je nog vragen:
*Hoe kwam Lennon op de naam van Julia?
*Waarom zijn er twee versies van Revolution?
*Hoe heet dat liedje dat McCartney snel nog op het einde van Cry Baby Cry stopt?
*Waar gaat Everybody's got something to hide... over?
*Wie was nou eigenlijk die Walruss? John of Paul?
*Waarom staat in godsnaam Revolution 9 op het Album (wat heb ik een enorme hekel aan dat nummer)?
*Is Prudence serieus een naam?

Het blijft een album met vragen.

Dit is een album waarover je eindeloos kan discussiëren, zelfs een boek over kan schrijven.

Sterker nog, er zijn dozijnen boeken over geschreven!

@ Taxman:
-Julia is de naam van Johns moeder, maar hij maakt in dit nummer eigenlijk de link tussen zijn moeder en Yoko, en is in feite een ode op beiden. Julia overleed nadat zij was aangereden door een politiewagen al in 1958, vlak nadat John haar een beetje had leren kennen (hij was opgevoed door zijn tante, aangezien zijn moeder te jong werd geacht en een te gezellige levensstijl erop nahield).
-Revolution: Paul en George vonden de oorspronkelijke versie van het nummer te langzaam en te soft. Ze wilde het wat sneller maken met wat stevigere gitaren. Zo is uiteindelijk als compromis die versie op de b-kant van Hey Jude gekomen. (met Nicky Hopkins op piano)
-Het nummer van Paul op het einde van Cry Baby Cry heet 'Can you take me back'. Op the Alternative White Album is de langere jam te vinden waar dit een onderdeel van was.
http://en.wikipedia.org/wiki/Can_You_Take_Me_Back.
-Everybody's got something to hide except for me and my monkey gaat waarschijnlijk over Johns relatie met Yoko. Monkey zou een koosnaampje voor Yoko zijn. Andere theorie is dat het over een verslaving gaat.
-Prudence gaat over het zusje van Mia Farrow die in India zich helemaal van de buitenwereld afsloot met meditatie etc. http://en.wikipedia.org/wiki/Prudence_Farrow
-The Walrus slaat op de voorkant van the Magical Mystery Tour (figuur met de zwarte neus). Achter dat pak zou Paul zitten. Dat element wordt ook gebruikt bij de Paul-is-dead-cultus
-Revolution no. 9 is een experimenteel geluidsfragmentencollage. Het is natuurlijk geen hapklaar 2.30 singlenummer maar ik denk (ook al is het misschien niet jouw en mijn stijl) dat dit het album een nog wat mystieker karakter geeft. Het nummer is vooral door samenwerking van John, George en Ringo tot stand gekomen maar heeft ook duidelijk invloeden van Yoko Onos avant-gardistische stijl. (zie hiervoor ook de Two Virgins lp van John en Yoko die ongeveer in dezelfde tijd is opgenomen (mei 1968))

Dank u voor de verheldering Chronos85. Ik hou best van experimentelere/ mystieke muziek, maar Revolution 9 kan me echt gestolen worden.

En wat betreft de Walruss vroeg ik het me vooral af gezien het nummer I Am the Walruss door John gezongen werd (wat John dus de walruss maakt). In Glass Onion roept John opeens dat Paul de walruss was, maar in God van het John Lennon/ Plastic Ono Band album hoor je John zingen: But now I'm reborn, I was the walrus, But now I'm John, dus enige verwaring is wel op z'n plaats.

Can you take me Back staat ook op Love bij Come Together.

Ja, daar was Lennon natuurlijk een meester in:

Misschien ontwart dit wat knopen van het mysterie:

[edit] Who was the walrus?
In the booklet that accompanies the Magical Mystery Tour album, "I Am the Walrus" is given the subtitle (in small print) "'No you're not!' said Little Nicola." (Nicola is a little girl in a segment of the Magical Mystery Tour film, who keeps contradicting everything the other characters say.) The 1968 Beatles song "Glass Onion", written by Lennon, and featured on the White Album, refers to earlier Beatles' compositions. Referring to "I Am the Walrus", Lennon sings, "Here's another clue for you all, the walrus was Paul."

In the 1980 Playboy interview, John responded to the confusion:

"I threw the line in — 'the Walrus was Paul' — just to confuse everybody a bit more. And I thought 'Walrus' has now become me, meaning 'I am the one.' Only it didn't mean that in this song."

Lennon also comments in The Beatles Anthology that he wrote the song at a point when the band was beginning to fall apart, and he hoped that by inserting this line in combination with "I told you 'bout the walrus and me man, you know that we're as close as can be man", he could begin to patch things up with the band.

Lennon said that the fact that McCartney was dressed as a walrus on the cover of the Beatles' Magical Mystery Tour LP inspired the line. However, Lennon himself was dressed as a walrus in the music video for "I Am the Walrus", instead of Paul who is wearing a hippopotamus costume.

Paul also responded to the lyric in an interview broadcast on a Beatles' documentary on WYNY 1981:

"[John] happened to have a line go 'the walrus was Paul' and we had a great giggle to say 'yeah, let's do that,' because everybody's gonna read into it and go crackers cause they all thought that John was the walrus."
On Lennon's 1970 solo album Plastic Ono Band, the song "God" contains the lines "I was the walrus, but now I'm John." (bron: http://en.wikipedia.org/wiki/I_Am_The_Walrus)

Hoe dan ook is het allemaal erg verwarrend

Verwarring stichten was Lennons belangrijkste hobby, het precieze onderwerp deed er niet toe. Wat ook niet meehielp is dat in de periode 1967-1969 Lennon geregeld onder invloed was van substanties (eerst LSD, later heroine), wat zijn uitlatingen niet betrouwbaarder maakt. Natuurlijk is I Am the Walrus een zelfportret, maar het gaat net zo goed over anderen (The Eggman is Eric Burdon); LSD vervaagt die grenzen nogal...
(Zie/hoor ook ; Strawberry Fields Forever, Tomorrow Never Knows).

Ik heb van iemand zelfs een theorie gehoord dat Timothy Leary de walrus was... wat te maken had met Come Together (let op het zinnetje "He got Walrus gumboots"). Ik weet niet meer waar of van wie maar ik vond het wel een geinige theorie.

Fantastisch album. Elk liedje is een soloproject van een van de Beatles, mogen we zeggen. Laten we het album niet afkraken door "Revolution 9", hoe vreemd het 'lied' ook mag zijn.

Lennon wou persé die geluidscollage erop, de anderen waren nogal tegen, George Martin was er ook niet erg voor te vinden. Revolution 9 komt als voorlaatste track voorbij, dus erg storend is het niet; In het cd-tijdperk valt dat makkelijk te skippen, de programmeertoets doet vaker wonderen...
Dit album is mijn muzikale bijbel, of hoe moet ik het anders uitdrukken,
Het mooie is de diversiteit, en welke andere band bevat zoveel ego's, zoveel karaktervolle mensen dat ieder bandlid echt herkenbaar is, elke Beatle zingt op dit album (was wel vaker zo), ik zie dat tegenwoordig weinig bands doen, ze kunnen vaak maar één kunstje (Coldplay, Radiohead....) en blijven datzelfde truukje herhalen, deze band heeft zichzelf keer op keer vernieuwd, ontwikkeld, bijgeschaafd, geen 2 albums van The Beatles klinken hetzelfde, zeker niet meer vanaf het moment dat ze de optredens lieten voor wat ze waren en zich puur toelegden op het maken van platen, dus vanaf Revolver, zeg maar.
Héérlijke plaat die nog een paar honderd of zelfs duizend jaar meegaat, geen twijfel mogelijk.
Het best geslaagde "patchwork" ever!
Eeuwige fan,
Father McKenzie.

Revolution nr 9 hoort gewoon tussen al deze stijlen muziek, avant garde hand in hand met country, rock, Heavy metal, pop, kinderliedjes,blues, folk, jaren 30 balroom muziek etc..etc..alles kon en mocht, their was no limit. Wel is het duidelijk dat de Beatle met de grootste bek het meest voor elkaar kreeg, want om revolution no 9 op de plaat te krijgen, moesten wel Harrison nummers als Not Quilty en While my guitar gently wheeps (part 2), wijken. part 2 is de versie die later op Anthology 3 terecht kwam. En die Harrison nummers sla ik hoger aan als Revolution no9 waarin een John te horen is die al behoorlijk onder invloed van Yoko is. But what the fuck..it's the White album.

Ik weet niet echt zeker of No 9 ten koste is gegaan van Not Quilty en die andere versie van While My Guitar.

Die laatste was volgens mij de versie die George als eerst voor ogen had maar die Paul en John nogal saai vonden, George(nogal gefrustreerd daarover) haalde Clapton erbij en maakte één van de meest rockende(en imo beste) songs uit het Beatle repetoire.

Not Guilty werkte simpelweg niet, eindeloze sessies en talloze takes later werd er besloten om het nummer niet meer op plaat uit te brengen. Later deed George het nog in z'n solo periode.

Ik weet niet of bovenstaande dingen zoals ik ze beschrijf kloppen (ik heb ze ook maar gehoord/gelezen zonder echte bevestegingen ofzo)maar volgens mij is het zo gegaan en staat No 9 er alleen maar op omdat het wel lekker uitkwam om die tweede LP te vullen.

Er is over the Beatles zoveel geschreven, The Beatles zelf hebben zichzelf in de loop van de jaren vaak tegengesproken, dus de 'waarheid' is niet meer te achterhalen. De één heeft dit gelezen en de ander dat, maakt eigenlijk niets uit. Wat wel uitmaakt is dat The White album na 40 jaar nog staat als een huis en geen spatje slijt vertoont.

Eerst melden dat je niet zeker weet of je beweringen kloppen en dan Revolution #9 afdoen als albumvulling! Onzin natuurlijk...het is mijn minst favoriete track, maar het hoort enorm bij de White Album!

Ik ben de bewering dat 'Not Guilty' en 'While My Guitar Gently Weeps' hebben moeten wijken voor 'Revolution No.9' ook nog nooit tegengekomen. Frankieman zegt het al: 'Not Guilty' werkte gewoon niet, volgens George zelf, en daarom werd het van de plaat gelaten. Niet omdat het moest wijken voor 'Revolution No.9'.

Part 2 van 'While My Guitar Gently Weeps' bestaat niet. De versie die devel-hunt bedoelt is gewoon de oorspronkelijke versie (namelijk take 1), voordat Clapton erbij gehaald werd (zoals Frankieman zegt).

Albumvulling is 'Revolution No.9' niet. De Beatles hadden genoeg volwaardig materiaal moeten weglaten van The White Album.

Verder is dit gewoon de waarheid, want dit is wat ik in elk boek heb gelezen (geen idee waar jij je informatie vandaan haalt, devel-hunt).

Ik wil het niet afdoen als albumvulling, maar net als die andere verhalen(over Not Guilty en Guitar) heb ik wel eens gelezen dat Paul en George Martin na eerst te protesteren toch akkoord gegaan zijn omdat ze een dubbel LP af moesten leveren.

Als je kijkt naar nummers die klaar waren en er uiteindelijk toch niet opgekomen lijkt me dat zeer onwaarschijnlijk maar toch...

Maar van wie 'moesten' ze een dubbelalbum afleveren? Volgens mij waren de Beatles heer en meester in de studio in die dagen (George Martin zelf werd er humeurig van...) en hadden ze alle ruimte te doen wat ze wilden...dus ik ben benieuwd waar je je info vandaan hebt!

Dat moesten van zichzelf. George Martin was er tegen en ook later hebben Ringo en George Harrison toegegeven dat het mischien beter was om het album opgedeeld uit te brengen.

Maar de ego's groeide destijds en vooral John en Paul wilde in hun heftige concurrentiestrijd geen van hun nummers inleveren. Dus stonden McCartney en Martin in feite met hun rug tegen de muur: Ze wilde het er niet op, maar er moest(van de Beatles zelf) een dubbelalbum komen omdat de ego's te groot waren om songs in te leveren bij een enkel album.

Bovenstaande verhaal is hoe het destijds was(staat overal beschreven en is denk ik geen geheim meer) dan klinkt het toch best aannemelijk dat Rev. 9 (deels) als opvuller is gebruikt. Want als Lennon persé een exeperimenteel nummer erop had gewillen hadden ze net zo goed Mary Jane erop kunnen zetten en dan was er nog ruimte geweest voor een ander nummer.

En zeg nu zelf al haal je Rev. 9 van de tracklist af dan houd je toch ook anderhalf album over?

Ik zou bijgod niet weten waar ik heb gelezen dat McCartney en Martin om die reden door de knieën zijn gegaan(ik kan het op de gebruikelijke sites ook niet meer vinden) en de kans is dus heel groot dat het ook niet zo is. Maar toch blijf ik het best aannemlijk vinden.

De kracht van the white album is juist dat deze zo enorm veel muziek bevat, de plaat was stukken minder geweest als het slechts één plaat was geweest. Bovendien begonnen voornamelijk JohnPaulGeorge elkaar de tent uit te vechten (figuurlijk), ze hadden niet meer genoeg plek om al hun muziek op één plaat kwijt te kunnen. Typisch geval van teveel talent in één band. En als je goed luistert is er van echte samenwerking al geen sprake meer, ze worden meer en meer elkaars begeleiders terwijl hun nummers al de sfeer beginnen uit te ademen van hun eerste solo platen.

Hmmm....het Internet is wat mij betreft niet de beste bronvermelding (anders hadden we al twee jaar Let it Be op DVD of in 2004 de Beatles Remasters). Vanuit Lewisohn en Iain MacDonald begreep ik dat ze met hele bergen muziek uit India kwamen en de studio indoken. Er zijn vrij veel stukken niet op het album verschenen die later opdoken op Abbey Road en de eerste solo-albums, dus het had zelfs een driedubbelaar kunnen worden! George Martin had inderdaad problemen met de dubbelelpee en had liever een aantal tracks geschrapt (Don't Pass Me By, bijvoorbeeld).

Ook binnen de band bestond er twijfel over een dubbelalbum. Ringo Starr vond het geen goed idee. Beter 2 albums uitgebracht. Rev. 9 is misschien geen vuller, maar draagvlak binnen de band had het zeker niet. Paul McCartney vond het (net als Martin) niet om aan te horen. Ik denk dat het nummer de plaat toch gehaald heeft, omdat de Beatles min of meer solo bezig waren. Als Paul McCartney bezwaar zou maken tegen Rev. 9, zou Lennon wellicht solo-nummers van hem blokkeren. Ik vermoed dat dit de sfeer was waarin Rev. 9 (ondanks dat het pretentieuze rotzooi is) toch de plaat gehaald heeft.