The Beatles - The Beatles (1968)

Mensen, laat Queenidot toch lekker lullen.Krijgt thuis te weinig aandacht en probeert dat nu op deze manier te doen!!!!!!

Misschien vind Queenidiot het echt, dat mag toch. We hebben hier geen verbod op een eigen mening.(bij geen enkel album overigens). Eenieder heeft zijn eigen invalshoek(en) en het maakt niet uit of die persoon13 is of 63).
Blijkbaar ergeren de liefhebbers van dit album hier zich wel aan, want ze gaan er wel op in en zeggen dat ze er eigenlijk niet op in hadden moet gaan of maken hem belachelijk. Als je erop in gaat kun je bijv. vragen waarom hij WhileMy.. slecht vind en dan zien we vanzelf of hij dat wel of niet duidelijk kan maken,toch
Aan de ander ekant snap ik de reakties ook wel weer.

Het gaat erom dat Qeeunidiot inmiddels een reputatie heeft hier op musicmeter.

Ja, of dat nu wel of niet de bedoeling was; daarin is ie goed geslaagd.

Ze hadden een voorbeeld aan Bon Jovi moeten nemen.

door een strak shirt aan te trekken ?

Ik ben sinds kort weer eens gaan luisteren naar White Album en kan ik tot de conclussie komen het beter is dan Abbey Road (erg lang ook gewoon mijn favoriete album aller tijden).

Het begint al fantastisch met drie van de betere nummers van het album:
Back In the USSR (een en al lol) , Dear Prudence (een van de mooiste nummers die Lennon ooit geschreven heeft) en Glass Onion (een waanzinig nummer) maar dan zijn nog net begonnen. Ob-la-di, Ob-la-da is al net zo lollig als USSR, While my Guitar Gentley Weeps is (op Something en Taxman na) Harrison's beste song.

Dan zijn er ook nog fantastische songs rockers als Birthday, Everybody's got something to hide except me and my monkey (die Titel!), Hapiness is a Warm Gun, Yer Blues en natuurlijk Helter Skelter, de hardste beatles-songs van allemaal.

Waar Starr met Don't Pass me By en Harrison met While my Guitar, Long,Long,Long en Savoy Truffle slechts beschijden aandelen (als altijd) hebben in dit album, was het tussen McCartney en Lennon vooral een wedstrijdje songwritting.
Lennon heeft de twee mooiste ballad's van het album (Dear Prudence, Julia), maar ook McCartney heeft met Blackbird en I Will, dat me doet denken aan For No One (van Revolver), twee meesterballads op het album.

Dat Lennon en McCartney bijna geen nummers meer samen schreven was al erg genoeg maar beide zagen zichzelf als hoofdbeatle en zagen de drie andere slechts als achtergrond band.

Dat is zo ongelovelijk aan the White Album, iedereen wou zijn favorieten composities op het album dat bijna 2/3 bijvoegsel is als Why don't we do it in the road, the continuing story of bungalow bill, I'm so Tired en Piggies, dit zorgt er voor dat the white album een Epos is van een album maar zich dankzij een stoortvloed aan stijlen toch een geheel blijft. Een soort stijl op zichzelf. Beatles Style!

Na het artikel in revolver heb ik gisteren ook weer the White Album gedraaid. Er zijn een paar nummers die ik altijd skip (Wild Honey Pie, Bungalow Bill Goodnight en Revolution 9), maar de rest is werkelijk geweldig. Zo heerlijk veelzijdig. Een mooiste nummer op noemen is vrijwel onmogelijk, maar als het echt moet noem ik Blackbird.
Vraagje: Op welke nummers drumt Paul allemaal? Ik weet het van USSR en Prudence maar zijn er nog meer?

Ik denk dat hij alleen op die 2 nummers drumt.

Sowieso ook nog op Why don't we do it in the Road.

Zoals Lennon zei in een interview met Playboy dat McCartney in de White Album sessies vaak nummers in z'n eentje opnam.

Is dat niet Ringo die drumt?

"There's only one incident I can think of that John has mentioned publicly. It was when I went off with Ringo and did 'Why Don't We Do It in the Road'. It wasn't a deliberate thing. John and George were tied up finishing something and me and Ringo were free, just hanging around, so I said to Ringo, 'Let's go and do this.'"

Ja Ringo doet wel degelijk de drums op Why Don't We Do It in the Road...

Waarom wordt Ringo als drummer zo onderschat?? Heb ik nooit begrepen..luister naar Rain, Yer Blues, Helter Skelter, A day in the Life, Get Back....om er maar een paar te noemen. Hier hoor je toch echt een waanzinnige drummer aan het werk, of niet soms???

Als Ringo onderschat wordt is dat volledeig onterecht. Zelfs kenners geven aan dat hij een erg goede drummer is. En binnen de Beatles was hij, bovendien, met zijn persoonlijkheid en humor de bindende factor

Playboy: "Why Don't We Do It In The Road?"
Lennon: That's Paul. He even recorded it by himself in another room. That's how it was getting in those days. We came in and he'd made the whole record. Him drumming. Him playing the piano. Him singing. But he couldn't—he couldn't—maybe he couldn't make the break from the Beatles. I don't know what it was, you know. I enjoyed the track. Still, I can't speak for George, but I was always hurt when Paul would knock something off without involving us. But that's just the way it was then.
Playboy: You never just knocked off a track by yourself?
Lennon: No.
Playboy: "Julia"?
Lennon: That was mine.[2]

Op wikipoedia

Wacht, je hebt gelijk.
Ringo drumt op Why don't...
Die drum- intro staat op Love trouwens bijn Lady Madonna.
Kom ik ook net achter.

John kan je niet altijd vertrouwen als bron.

Leuk citaat; John was een fan van deze track en het stak 'm nogal dat Paul dit in z'n eentje had gemaakt...

You say it's your birthday
It's my birthday too--yeah
They say it's your birthday
We're gonna have a good time
I'm glad it's your birthday
Happy birthday to you.

Yes we're going to a party party
Yes we're going to a party party
Yes we're going to a party party.

I would like you to dance--Birthday
Take a cha-cha-cha-chance-Birthday
I would like you to dance--Birthday
Dance

I would like you to dance--Birthday
Take a cha-cha-cha-chance-Birthday
I would like you to dance--Birthday
Dance

You say it's your birthday
Well it's my birthday too--yeah
You say it's your birthday
We're gonna have a good time
I'm glad it's your birthday
Happy birthday to you.

Vandaag is het precies 40 jaar geleden dat dit magistrale album uitkwam, en dat is wel reden voor een klein feestje. Ik al de hele dag naar bootlegs zitten luisteren van de opnames en straks gaat de LP op de platenspeler.

Ik heb dit album als onderdeel van mijn muzikale ontwikkeling ook maar eens gepindakaasd zoals dat zo mooi heet. Dus ik begin met luisteren en eigenlijk is de aandacht er van het begin af aan al niet bij, ik dwaal echt gelijk af. Dit valt dus op dit moment blijkbaar niet in mijn straatje en ik ga het de komende tijd zo af en toe maar eens aanzetten om te kijken of het kwartje een keer gaat vallen. Van mij dus geen stem.

ps. iemand tips voor welk Beatles album te beluisteren als je het nog niet kent?

Ik zou gewoon beginnen bij het album Help! - en anders zéker bij Rubber Soul - en van daaraf alles in chronologische volgorde gaan beluistern.
Laat het op je inwerken, en onderga de enorme muzikale ontwikkeling die deze band in 3 jaar tijd heeft doorgemaakt - ongekend en ongeëvenaard als je het mij vraagt...
En tegen de tijd dat je Pepper hebt gehad en bij dit album komt, zul je dit ook gaan waarderen, trust me..

Het is wel de manier om de ontwikkeling op muzikaal gebied te kunnen beoordelen. Je moet er alleen het geduld voor hebben, maar je hebt helemaal gelijk

Je moet gewoon beginnen bij Please, Please Me.
Dan For Sale (With the Beatles klinkt ook leuk maar als je please hebt gehoord ken je die ook wel [en please please me is gewoon beter])
en daarna Help.
Rubber Soul, Revolver en Sgt. Pepper moet je eigenlijk alledrie achterelkaar draaien (op een dag) dat maakt de evolutie van de muziek duidelijk. En dan dus White Album, Abbey Road en Let it Be (hoewel je die laatste twee ook andersom kunt zetten gezien Abbey Road later is op genomen).

Ik zou de rode en blauwe verzamelaars kopen dan kijken wat je het meeste trekt, de vroege of late periode. Als de vroege periode je(ook) bevalt begin je bij (één van de drie) eerste albums maar als die vroege periode je niet bevalt kan je het best beginnen bij Help!(hoewel dat ook nog wel vroege periode is) of Rubber Soul. En dan gewoon chronologisch de albums afgaan.

Ik zou inderdaad ook met Rood en Blauw beginnen. Daarna zou ik persoonlijk voor de middelste periode gaan: Help, Rubber Soul, Revolver en Sergeant Pepper. Wat je daarna doet maakt niet heel veel uit. Ik zou in elk geval the White Album voor het laatst bewaren. Het staat behoorlijk op zichzelf en ik denk dat je dit het beste gescheiden van de rest kan beluisteren om de volle impressie te krijgen. Oh ja, tip: beluister het in zijn geheel achter elkaar. Ga niet in het begin skippen en zoeken naar de bekende nummers want juist de integrale versie zorgt voor de speciale ervaring. Succes met deze reis door Wonderland!

Ik ken meerderen die dit album maar moeilijk trekkken...zie dit als een gepeperd en pittig streekgerecht; de songschrijvers zijn hier op hun meest typerende manier bezig; Lennon erg simplistisch, scherp, berustend of juist strijdbaar. McCartney is hier en daar erg naief, soms juist ook weer vervreemd of lekker rock ' rollend.
Het kan helpen als je weet wat het verhaal áchter dit album is, wikepedia kan een handige info-bron zijn...het maakt veel duidelijk over de 'verscheurde' achtergrond van deze composities en de strijd achter de schermen tussen de vier mannen....

Als je de Mersey-beat-Beatles wil horen is A Hard Day's Night de beste keuze; perfecte songs, enorm veel invloed op de Byrds en andere bandjes uit Liverpool. Voor de Perfecte Pop-Beatles is Rubber Soul een goed startpunt. Voor de Psychedelica is The Magical Mystery Tour een leuk startpunt...
Vanuit daar kun je in bepaalde stijlen/periodes duiken. Zo heb ik het gedaan; de Beatles van Love Me Do herken ik nauwelijks terug in Back in the USSR, maar dat maakt het werk van deze groep zo briljant; de ongelofelijke ontwikkeling in nauwelijks zeven jaar tijd!

Laat ik die nou toevallig gisteren als eerste album van The Beatles gedownload hebben. Maar het was meer in verband met het nummer Norwegian Wood. Ik zit het gelijknamige boek nu te lezen (prachtig verhaal trouwens, maar dat is meer voor Boekmeter ) en ik wilde toch weleens horen waarom Murakami zijn meesterwerk heeft vernoemd naar dat nummer. Norwegian Wood heb ik al geluisterd, die klonk wel okay. De rest ga ik over een tijdje eens opzetten. Ben benieuwd

waarom ken ik al gans mijn leven 'helter skelter' niet!
zo fuckin cool, rock n roll..
bij deze..en nu the white album maar eens in zijn geheel luisteren.