The Beatles - The Beatles (1968)

Als dit waar is, ben ik (zei hij 'bescheiden' ) het met hen eens.

Ik vraag me ook af hoe George over Rev. 9 dacht, hij had eerder Carnivale of Light(van Paul) afgekeurd omdat het te avant garde was, natuurlijk heeft nog niemand dat ooit gehoord(onvoorstelbaar met al die bootlegs!) maar als het nog meer avant garde is dan Rev. 9, dan moet het wel heer erg zijn.

Mischien heeft die afkeuring van Carnivale of Light ook wel iets te maken met McCartney's kijk op Rev. 9. Hij mocht geen avant garde uitbrengen en Lennon wel.

"Avantgarde" is niet hetzelfde als "erg"; het is een andere visie op "muziek" of (in dit geval) geluid. Zet deze klanken onder een film met journaalbeelden uit die tijd (onlusten in Parijs, Russische inval in Praag, Vietnam) en je hebt een perfecte soundtrack! Ik weet trouwens niet eens of het onder "Avantgarde" valt...zo vooruitstrevend was het nou ook weer niet.

Carnival of Light was een klassieke 'freak-out', volgens mij; onder invloed van wat stofjes muziek maken (of dat proberen).

Ondertussen is Revolution n#9 het meestverkochte stukje 'avantgarde'!

Alsof McCartney iets niet mocht en dat dan ook braaf niet deed, als er iemand dominant was binnen The Beatles was het McCartney wel. Bovendien was Lennon niet de enige die 'avant-garde' in de vorm van revolution no9 binnen het Beatles ouvre kreeg, McCartney was de motor achter 'You know my name (look at my number)' toch ook een nummer wat aan het avan't-garde principe voldoet.

You Know My Name (Look up the Number) Avant Garde?!? Eerder verveelde (af en toe grappige) flauwekul, eerder in de lijn van de Goons of The Bonzo Dog Doodah Band dan Stockhausen ofzo!

Wat ik er eerder mee bedoel is dat Macca geen lammetje is terwijl Lennon alles doordrukte wat hij wilde. Macca vond misschien Revolution9 niets, maar Lennon daarintegen had weer een hekel aan nummers als Obladi-oblada en Maxwell silverhamer. Sterker nog, ik denk dat Macca na 1966 feitelijk de motor was die The Beatles draaiende hield, met vanaf 1968 Harrison op een tweede plek. Lennon zat toen met zijn hoofd al in een droom.

Na de dood van manager Brian Epstein in 1967 nam Paul McCartney het management van the Beatles op zich en werd hij steeds meer de motor van the Beatles tegen de zin van John Lennon.

Lucm je reaktie klopt helaas niet . De "opvolger "van Brian Epstein, was Allistair Taylor, assistent van Brian Epstein van af de Cavern-periode Deze Allister Taylor is later directeur van Apple geworden. Dit is hij gebleven Tot Allen Klein in beeld kwam. Taylor werd in februari 1969 door de 4 Beatles zonder opgaaf van redenen ontslagen. Waarna het volgende probleem geboren werd. McCartney wilde de vader van Linda Eastman de zakelijke kant van de Beatles laten waarnemen en de rest van de Beatles wilde Allen Klein. En daar zijn het uiteenvallen en de onderlijnge ruzies op scherp gezet. De rol van Epstein moet ook niet mooier gemaakt worden, als hij was, want hij heeft zijn zakken ook héél erg flink gevuld, maar hij was wel de ondekker, dat wel!!!

Misschien tegn de zin in van Lennon, maar zonder Macca's ingrijpen was de groep al in 1967 uit elkaar gevallen.

Dat is puur speculitaitef en heeft geen enkele onderbouwing what so ever! Allemaal geruchten prietpraat, die nergens op slaat. Tenzij jij met helemaal kunt staven. Maar niet aankomen met: Die zei eens dit, en een ander zei dat en als,als enz Facts, please! Want anders zitten we over een paar weken hier nog over te soebatten.

Het is toch wel iets meer dan geruchtenprietpraat dat de Beatles een aantal keren op breken hebben gestaan en dat vooral de 'drive' van Paul McCartney de band 'gered' heeft.
Als het aan Lennon had gelegen waren de Beatles al aanzienlijk eerder 'geploft'.
Ik begrijp ook je nogal agressieve reactie niet. We mogen toch best filosoferen over 'the rise and fall of the Beatles'? En je roep om 'Facts' is nogal vreemd. Alle boeken die ik gelezen heb over dit viertal zijn gebaseerd op uitspraken van de een tegen uitspraken van de ander. En dan wordt het deels speculeren hoe zaken gegaan zijn.

In elk huwelijk zijn wel eens ruzies en flinke ook. En wat jij over Lennon zeg kan ik, als échte Lennon-fan, nergens terugvinden. Miscchien in een dronken bui of onder invloed van..., maar serieus heeft hij dat nooit medegedeeld!

Lennon heeft nooit als agendapunt "ik wil stoppen en wel nu" opgevoerd (althans niet voor het werkelijke eind), maar je kan uit allerlei zaken afleiden dat hij na 1967 the Beatles meer als vervelend dan als leuk zag. Ook valt niet te ontkennen dat McCartney meer en meer de drijvende kracht werd. We kunnen niet in het hoofd van Lennon kijken, maar (hoewel: dat kan wel, maar het wordt zo'n smeerboel) uit allerlei uitspraken (van hem en anderen), zijn opstelling in conflicten en gewoon de dingen waar hij wel en niet mee bezig was, kan je afleiden dat hij het wel genoeg vond zo rond 1967.

Dat is absoluut niet speculatief, dat zijn de woorden van Lennon zelf geweest in zijn langste en diepgaanste interview ooit, met Jan Wenner uit 1970, Vertelde hij letterlijk dat hij de groep vanaf 1966 al op wilde doeken. Vanaf dat punt nam Macca toch wel echt de volledige regie in handen. Zonder zijn initiatief was sgt pepper, magical tour en Abbey road nooit ontstaan. En als echte Lennon fan zoals jij schrijft te zijn Ad, moet je toch weten dat Lennon zijn interesse snel begon weg te zinken en zich steeds meer bezig ging houden met JohnandYoko, zeker vanaf Two virgins, en dat vanaf dat punt de moter niet meer Lennon/McCartney was maar nog eerder McCartney/Harrison.

Dan ben jij toch niet zo'n echte Lennon-fan denk ik, want je mag gelijk welke biografie van de man openslaan, je zal lezen dat het na de dood van Epstein bergaf ging met John, en dat het hem vanaf dan allemaal gestolen kon worden. En inderdaad, zoals hierboven al gezegd, in 1966 al was het McCartney die het roer overnam en met ambitieuze projecten als Sgt. Pepper's en The Magical Mystery Tour op de proppen kwam - en John en George gingen zich al snel ergeren aan Paul's ambitieuze aanpak.

Zoals je weet is het nooit één reden en maar zijn er meerdere redenen en daarmee gepaarde gaande ergernissen. Wat ik ook erg wil benadrukken is het tijdsbeeld en de leeftijden van de Beatles ommenabij 1966 ( John 26 en Paul 24) Nog erg jong dus. De ergernissen van Lennon waren, op tournee gebied, dat zij zichzelf door al dat gekrijs niet meer konden horen. Na hun laatstse live concert wilde John een "break" en heeft toen aan een film meegedaan (How I Won The War) en is ook gaan schrijven, toen hij na een tijd terugkwam had Paul idd een beetje de leidersrol overgenomen, maar dat was nog niet de grootste reden dat John het steeds minder zag zitten. Het feit dat nummers , die Paul schreef meer gecovered werden, dan zijn nummers maakte hem erg onzeker. En toen hij Yoko even later ontmoette, op wie hij tot over zijn oren verliefd werd en Paul haar nogal erg wantrouwend (lees: onvriendelijk) behandelde. voelde John zich verraden door zijn ouwe maat. Dat tijdens deze periode ook nog eens de "vaderfiguur" overleed maakte het voor John en de Beatles zowel op muzikaal, artistiek, meer ook zakelijk gebied (Apple was één grote chaos) één groot drama. De persoonlijke verhoudingen waren tot een nulpunt gedaald. Vergeet niet dat George als eerst verliet om alnog maar weer terug te komen Ringo was de tweede tijdens de Let it Be Session,toen Lennon aankondigde te willen gaan stoppen, maar het nog even uit de publiciteit zou houden en uiteindelijk Paul tegen allen afspraken in zijn vertrek bekend maakte bij de release van zijn solo album McCartney. Het was dus niet één reden maar een gevolg van meerdere oorzaken. Zo is mijn conlusie alles gelezen, gezien en gehoord bebbend.

'and the rest is history'.

En wat The Beatles nooit verleerde, zelfs niet toen de sfeer onder het nulpunt was gezakt, was het maken van muziek die vandaag de dag nog niets aan kracht heeft ingeboed, op muzikaal gebied bleven ze tot de laatste snik het beste uit elkaar krijgen. Het is natuurlijk geen toeval dat er bijna geen solo plaat is die op het Beatles niveau zit.

Helaas is jouw eerste zin waar. Ik heb toevallig vandaag de dvd Platic Ono Band binnen gehad. ( Die raad ik iedereen aan eens te bekijken of te kopen) Daaruit blijkt ook hoe Lennon er psychisch doorheen zat. En de roem en zijn laten we zeggen: Het verlies van zijn moeder en vader, de plotselinge roem, het eigenlijk niet hebben gehad van een "normaal" leven bij hem zijn tol eiste. En toen er eindelijk iemand in zijn leven kwam om wie hij echt gaf, iedereen over hem heen viel. Op dat moment werden bepaalde dingen voor hem belangrijker, dan lid zijn van een wereldgroep. Zijn wil om samen met en soms ondanks zijn maat Paul was gebroken. Dat zij toch nog enkele geweldige lp's eruit geperst hebben, is volgens mij te danken aan Ringo, George, George Martin en ook de financiële situatie, waarmee Epstein de rest had opgezadeld. Paul was die laatste periode,diegene, die nog het meest aan de kar trok , tot de bom medio 1970 barstte. De "rek" bij Lennon was er volledig uit en zijn enige manier om nog iets van zijn leven te maken was iets nieuws te beginnen. The Dream Was Over. Tja we kunnen het zo mooi maken met onze ideeën over als dit of als dat. Het is zoals het is. En voor ons fans , het was een prachtperiode.

Gaan we Lennon nou ineens vooral zien als een zielige slachtoffer?

Volgens mij heeft hij in die periode precies gedaan wat hij wilde en had daarbij niet het briljante instinct die hij zelf dacht te hebben. Hij maakte een paar ingewikkelde platen met z'n nieuwe liefde, bleef twijfelen of hij wel of niet bij de Revolutie wilde horen, ging met Nieuwe Liefde in hotelbedden liggen, stuurde eikels op naar wereldleiders... Volgens mij kreeg hij als Beatle juist nogal wat krediet en werden z'n malle elpeehoezen en rare fratsen niet al te negatief aangepakt...
Het is bijna nog een wonder dat er tussen na de Witte Dubbelaar nog projecten opgestart werden!

Als je alles in ogenschouw neemt is er na de witte dubbelalbum alleen Abbey Road opgenomen, kwalitatief compleet top is geweest. Yellow Submarine, Let It Be en Magical Mistery Tour waren op muzikaal gebied een stuk minder dan de "witte" en Abbey Road. Maar dat is mijn bescheiden mening. En juist op die 3 albums zie je de invloed van Lennon minder worden. (Op enkele nummers na)

Yellow submarine, Let it be en magical mystery tour vormen als éénheid misschien niet zo'n samenhang als de witte en Abbey road. Maar bevatten wel een groot aantal van hun beste nummers ooit opgenomen. De invloed van Lennon op Abbey road is gering, hoewel hij wel twee van de beste nummers aflevert met Come together en I want you. Maar op kant twee (van de LP) is het toch voornamelijk Macca die de dienst uitmaakt, terwijl Lennon zoals gebruikelijk op de Harrison nummers Something en Here comes the sun niet eens van de partij is.

Yellow Submarine valt bijna niet eens echt een beatles album te noemen. De eerste kant zijn wat singles en de tweede kant is muziek van George Martin.

De witte? Samenhang? Dit is gewoon een pallet van zoveel verschillende stijlen en ideeën, waar vind jij de eenheid in dit album? Het is net zo mooi dat er geen eenheid is, maar dat de beatles hier gewoon even ten toon spreiden wat ze allemaal wel niet kunnen. En dat zorgt dan voor nummers zo divers als Yer Blues, Revolution no.9, Piggies en Honey Pie. Allemaal pareltjes binnen hun genre, maar van samenhang is er geen sprake.

Ik hoop dat ik 100 mag worden en dat ik dan in het rusthuis op mijn verjaardag dit plaatje luid mag afspelen voor de andere oudjes, is dàt geen mooi beeld?
Ik ben toch al halfweg....

Ik heb de "witte album" altijd beter gevonden dan de Peppers lp, Ze waren bevrijd van het keurslijf van Epstein en "durfden" ineens muziek te make, die zij zelf ook leuk vonden, vandaar die diversiteit. Helaas begonnen de karakters toen ook wel te botsen. Maar "die Witte" periode leverde zoveel artistieke opwellingen op, die tot hun laatste juweel Abbey Road door bleven galmen. Maar dit album gaf hun hun vrijheid terug.

Samenhang kan ook ontstaan vanuit een soort chaos terwijl de nummers het samen toch fantastisch doen. The Beatles waren geen groep die iets aan het toeval over lieten, op een merkwaardige wijze vormt The white album een samenhang.

Hmm, ben ik het toch niet mee eens. Het is inderdaad juist dat de Beatles erin slagen om een hoop verschillende invloeden samen te ballen tot 1 geheel, maar dat geldt vind ik vooral voor sgt. pepper. Hier klinkt het meer alsof iedereen carte blanche heeft gekregen en daarna de beste werkjes zijn geselecteerd en in quasi willekeurige volgorde op het album zijn gegooid.

Is dat zo? Back in the USSR is een briljante opener! De ongein van Bungalow Bill wordt gevolgd door Guitar Gently Weeps, De "Can You Take Me Where I Came"-from-link sluit perfect aan bij het wezenloze Revolution#9 die z'n schaduw voorui werpt naar het bitterzoete Goodnight.
George Martin was altijd erg slim in het plaatsten van de juiste volgorde en ook hier is er driftig over nagedacht!

Ja, ik vind dat het zo klinkt. Ik wou het er nog bijzetten: afgezien van Good Night, en enkele nummers die mooi in elkaar overlopen. Maar voor het grootste part? Ja, lijkt me pretty random. "Het wezenloze Revolution no9 dat zijn schaduw vooruit werpt naar het bitterzoete Goodnight"? Komaan man, had Revolution no9 gevolgd geweest door "Everybody's got something.." had dat even goed geweest, en zou het album niets aan kracht hebben moeten inboeten.
Dit album is gewoon een samenballing van individueel talent en springt van de hak op de tak, die overgangen zijn niet storend, dat zeker niet, maar om nu te zeggen dat het album werkelijk een 'samenhangend geheel' is, dat gaat er toch over vind ik. Ik kan je wel betere voorbeelden geven van samenhangende albums dan deze.

Ik ga akkoord met Zigstar. Dit is gewoon een verzameling van érg goeie songs.