The Beatles - The Beatles (1968)

Ach, Stuart. Wees eerlijk: stel je zit in de studio wat te klooien en je komt op 'obladi oblada, life goes on bra'. Dan zeg je niet: "laat maar zitten, te melig".

Nee, 'tapen' die hap.....

Ik vind Obladi Oblada verre van het minste nummer op deze plaat. Melodie is dik in orde, leuke verhalende tekst en een toffe akkoordwisseling nog even op het einde ("And if you want some fun...").

Verre van het minste nummer? Dan ben ik benieuwd wat je dan wel het minste nummer vindt van deze plaat. Want ik wil inderdaad wel "some fun"....

Ik kan Good Night en Don't Pass Me By niet uitstaan, Yer Blues heb ik ook niet veel mee.

Yer Blues is toch echt een waanzinnig nummer, een harde blues waarin toch duidelijk is dat Harrison behoorlijk goed is in een heftige blues, terwijl Ringo drumt als een bezetenen. Wel een van de meest deprimerende Beatles nummers. Yes I'm Lonely, wanne die.

Yer Blues...

Yer Blues vind ik een van de beste nummers hierop. Al heb ik met de tekst een beetje een haat-liefde verhouding.. Een paar schitterende regels, maar ook gewoon slechte regels (het ''Die'' gedeelte dus).

Oh, ik geloof meteen dat het nummer meer dan voldoende te bieden heeft, maar zoals gezegd heb ik er niet veel mee.

Don't Pass Me By is inderdaad een buitenbeentje. Ringo had dit nummer al een paar jaar in de lade liggen en toen het eenmaal een dubbelaar werd is dit nummer niet gesneuveld en is na een rommelige opname (er wordt zeldzaam rommelig op gemusiceerd!) op de plaat gekomen
Good Night moet je draaien als het einde van de plaat, na de nachtmerrie van Cry Baby Cry en de hektiek van Revolution no.9 komt ineens een door Lennon (voor zoontje Julian geschreven) lief slaapliedje. Op zich geen enorm geniale track, maar door de plaatsing op het album (altijd relevant voor Beatles-platen!) juist weer een mooi statement!

helemaal mee eens: Yer Blues is een van de stekste nummers op deze wonderlijke plaat

Volmondig ja. Yer Blues laat zien wie Lennon echt is. Ik vind de song ook een beetje een voorbode op de Beatles breuk en een voorproefje van zijn solowerk.

Ik vind eigenlijk de 'softie' nummers het leukst. Het gene wat de meeste mensen juist irriteert aan de band, vind ik stiekem misschien wel hun sterkste kant. De onschuldige liedjes als 'Honey Pie', 'Obladi-Oblada', 'Good Night' & 'Piggies' zijn een stuk leuker dan de psycho-kant. Met name Revolution 9. Jezus, wat een bij elkaar geraapte onzin is dat toch. Hadden ze The White Album bij 15 nummers gelaten, door nummers als R. 9 & 'Helter Skelter' weg te laten, dan hadden ze naar mijn mening een half puntje erbij gekregen. Ik denk niet dat veel mensen het hiermee eens zullen zijn (of de mening zelfs kunnen accepteren), maar ik heb het gevoel bij deze plaat dat het album afentoe meer om de kwantiteit draait, dan de kwaliteit. Toch een 3,5. Want om de goede nummers valt bij mij niet te twisten.

Helter Skelter weg. ...... ......dan liever 5 anderen en HS houden (moet wel wat rock op blijven hoor....)

Helter Skelter vind ik een geweldig nummer, en is ook zeer invloedrijk geweest. Dit nummer wordt namelijk samen met Blue Cheer's Summertime Blues en The Gun's Race with the Devil als eerste hardrock nummer gezien.

Als ik van deze een 'enkel' album zou moeten maken dan zou die er ongeveer zo uitzien:

1. Back in the USSR
2. Dear Prudence
3.Glass Onion
4. While my guitar gently weeps
5. Happines is a warm gun
6. Blackbird
7. Why don't we do it road
8. Julia
9. Mother nature's son
10 Every body . . . monkey
11. Sexy Sadie
12. Helter Skelter
13. Long, long, long
14. Savoy Truffle
15. Cry, Baby Cry

Volgens mij past dit wel 1 LP.

Piggies kan er dan ook nog wel bij vind ik

Ik vind Happiness is a warm gun trouwens de beste van de hele plaat , misschien wel van al hun nummers.. zo ongelofelijk mooi

Kan me goed vinden in de lijst van Nicci, alleen zou ik Ob-La-Di en Martha My Dear laten staan en Monkey schrappen

Martha my dear vind ik ook een heerlijk nummer, maar ja, er moest gesneden worden. Piggies en obladi vind ik duidelijk wat minder. Amusant, daar niet van.
Ik heb hem net even gedraaid op deze manier (even in iTunes nummers uitzetten). Helemaal niet slecht. Prima Lp'tje.

Ik mis toch nummers al I,m so tired, Rocky Racoon, Yer Blues, Birthday, I will, Piggies..........Duidelijk voor mij dat het een dubbel LP moest worden. Zelfs een maf Ringo nummer als don't pass me by hoort op deze eigenzinnig rommelige plaat thuis. De hoeveelheid, rommeligheid en de diversiteit is juist de kracht van deze plaat. Niets aan veranderen dus, it's the fucking White album!

Na deze 'exercitie' begrijp ik in ieder geval de overweging (die er toen ook was) om er een enkel album van te maken. Ik denk dat mijn lijstje tot een 'beter' album had geleid. Natuurlijk moeten er dan goede nummers sneuvelen, maar dat is altijd zo. Van het afgedankte materiaal van een andere held van mij (Prince) kan je complete albums samenstellen die nog goed zijn ook nog.
Ik laat hem in iTunes eens even een tijdje zo staan.

Ja, jammer; dan had ik 'm waarschijnlijk wel gehad en iig een stuk beter gevonden, maar ieder zijn mening.

Gelukkig zijn we niet meer afhankelijk van 1 doorgaande groef in een draaiende schijf, maar kunnen we onze eigen play-lists samenstellen .

Als ik hoger dan een 5 kon geven zou dit album het zeker verdienen. en al dat gezeur over dat Ob-La-Di, Ob-La-Da te simpel is.... geniaaliteit hoeft niet altijd super diep en zwaar te zijn of een technische hoogstantje

Ach kom, het is belachelijk om Ob-la-die geniaal te noemen. Niet alles van The Beatles is goud waard...

Najah.... dat was dus even mijn punt. Prachtige plaat, maar dat nummer hadden ze van mij wel achterwege mogen laten. Zeker omdat er verder zoveel kwaliteit op deze plaat staat. Maar ja..... ze kunnen nu niet meer terug he

Ik ken de witte als het geheel zoals hij is uitgegeven, ik zou Obla-Di niet meer willen missen. Toegegeven het is geen briljant werk, maar past gewoon zo lekker tussen de andere toppers.
En wil je em niet horen, verwijder je hem gewoon uit je playlist, simpel als dat .

Je mag Obla-di misschien een minder nummer vinden maar het is onmiskenbaar een nummer met eigen identiteit. Na de eerste maat weet iedereen, en dan ook echt iedereen welk nummer het is. Het is ook absoluut niet mijn favoriete nummer maar in de wanorde van het album past het perfect!

Dat is waar, maar volgens mij komt dat omdat het op een Beatles plaat staat, en ja.... de beatles kent nou eenmaal iedereen. En dan ook nog eens op een geniale Beatles plaat.
Misschien heel hypothetisch...... maar ik denk dat als ob-ladi recentelijk uitgebracht was (uiteraard niet door de Beatles want dat behoort helaas niet meer tot de mogelijkheden), dat er geen haan naar zou kraaien.
Wat ik bedoel te zeggen, is dat het nummer twee keer zo interessant geworden is, omdat het nou eenmaal een Beatles nummer is. (en op een hele goeie plaat staat)
Met het nummer zelf heeft het volgens mij niet zoveel te maken.

Het heeft wel wat van een kinderliedje (qua muziek) en titel (ken de tekst verder niet) en dat deden ze al eens eerder, maar in de vele 'smaakjes' en 'rommeligheid' die op The White Album voorbijkomen, past het gewoon op de plaat.