The Beatles - The Beatles (1968)

Doc, jij verwoordt het perfect. In principe is het net een carnavalsnummer, maar omdat het van the Beatles is en op een absolute klassieker staat....

Maargoed, ik vind het rommel. Een ander kan het leuk vinden. Maar geniaal is het zeker niet, daar zit het gewoon niet goed genoeg voor in elkaar.

One, two, three, four, can I have a little more. Five, six ,seven , eight, nine , ten, I love you. ALL TOGETHER NOW. Een beetje van het zelfde kaliber als OBLADI, OBLADA. Gewoon leuke niemandalletjes van de heer Paul M., op de plaat vermeld als zijnde composities van Lennon/McCartney. Het hoeft toch niet altijd serieus te zijn. Gewoon leuk!!!!!!

Goed tweede voorbeeld inderdaad, Ad. Gewoon heel hard meezingen onder de douche!

Waarschijnlijk hadden The Beatles niet genoeg goeie nummers voor een dubbel LP n hebben ze helaas dit soort nummers erop 'gekwakt'.

Haha, nee hoor dat was niet het geval. Je moet http://musicmeter.nl/album/9018 er maar op na slaan. Nummers als John's What's the new Mary Jane, Child of Nature, Paul's Teddy Boy en Junk, en George's Sour Milk Sea, Circles, Not Guilty en All Things must Pass zijn niet op het album gekomen maar zijn wel in dezelfde periode geschreven en gedemoed.

En Obladioblada is echt niet slecht. Wou dat ik het had geschreven. Het nummer is zo vaak gecovert dat ik alleen van de opbrengst riant had kunnen leven, had ik waarschijnlijk vandaag op de Fiji eilanden verbleven.

Hoe vaak iets gecoverd wordt, en hoeveel geld het wel niet opbrengt is geen graadmeter voor de kwaliteit van muziek. Stel je voor, dan zou bijvoorbeeld 'Thriller' van Michael Jackson het beste album ooit gemaakt zijn....... Pffff

Nee dat begrijp ik ook wel, maar het is muzikaal gezien een heel pakkend nummer wat snel in het hoofd blijft zitten. Niet hoogdravend maar een vrolijk niemandalletje. Muziek hoeft niet altijd serieus te zijn. De graadmeter van muziek ben je uiteindelijk zelf, en niet de verkoopcijfers. Hoewel ik niet in de arogante kuil wil stappen die beweert dat alles wat succesvol is en miljoenen heeft opgebracht niet goed is, dan kan het gehele Beatles ouevre door de plee, want ze zijn tot op de dag van vandaag met afstand de best verkochte act ooit.

100% eens met devel-hunt.
"Ob-La-Di, Ob-La-Da" moet je natuurlijk in de juiste context zien, het is een vrolijk, charmant en absurdistisch nummer en in die functie is het heel geslaagd. Muziek moet niet per definitie serieus bedoeld zijn en mensen die enkel serieus klinkende muziek kunnen waarderen noem ik zuurpruimen.

Of semi-intellectuele wannabees .

en hoe noem je mensen die dat nummer gewoon niet goed vinden, in wat voor context je het ook plaatst?

Ik denk.....Kenners

Ik denk.... mensen-met-een-eigen-mening
Ik betrap mezelf er vaak op dat zodra het over de Beatles gaat ik mezelf tot de orde moet roepen en objectief zou moeten blijven....

Daar zit wat in! Wat het nummer namelijk 'mist' in vergelijking met het onvolprezen "Why Don't We Do it In the Road" is de spontane uitvoering. Onder leiding van McCartney moesten de heren zich dagenlang door tientallen takes heenslepen voordat het wat werd (...en toen maakte Lennon zich boos en werd per ongeluk het piano-introotje geboren).
De cover-versie van Marmelade (McCartney kreeg geen toestemming om dit op single uit te brengen, zo gezellig was het inmiddels wel in de groep, dus het liedje werd uitbesteed) klinkt fruitiger dan de "originele" track!
Dus: aardig liedje, moeizame track en dat is te horen!

Revolution 9, een van de meest experimentele beatles nummers, Waarom number 9. Dat getal komt opvallend veel terug bij The Beatles. Op Let It Be: One After 909. John Lennon: #9 Dream. George Harrison: Cloud Nine (9) John Lennon geboren op 9 oktober 1940. Vermoord op 9 december 6.50 a.m.(europese tijd). Paul McCartney zou verongelukt zijn (?) op, ja, 9 november 1966. En nu komen de nieuwe geremixte Beatles uit op 09-09-09. Zou er dan toch een "boodschap zitten in Revolution 9????? Zijn er nog meer dingen die ik uit mijn hoofd gemist heb. Let me know!!!!

Het eerste dat me te binnen schiet als ik al die negens zo op een rij zie: 3 maal 3. Drie is van oudsher het getal voor God en drie maal drie is dan goddelijk, maar dan in het kwadraat. Of, op hetzelfde neerkomend, maar meer doeltreffender: 3 + 3 + 3. (Want er waren maar drie "bovenmenselijke" Beatles over, toch?).

Ik vind dit soort overpijnzingen overigens allemaal nog steeds vergezocht. De vier heren hebben meesterlijke songs geschreven en verdienen alle respect, zo ook op dit album, met nummers als "Guitar", "Skelter" en "Blackbird", maar om nu overal een verborgen boodschap in te zoeken vind ik net iets te ver gaan. Als je alles van hun oeuvre naast elkaar zet (en dat is nogal wat) dan vind je ongetwijfeld wel iets.

Daarom: let's enjoy the music en laat je niet teveel leiden door waarschijnlijke ondergrondse betekenissen. En dan vooral dit veelzijdige album, dat z'n kracht put uit de veelzijdigheid gecombineerd met de lengte. "Sexy Sadie" is momenteel mijn favoriet, maar over een maand is dat waarschijnlijk weer een ander nummer.

Was het goddelijke getal niet 7? Denk maar aan dat nummer van Pixies:

If man is 5, than the devil is 6, than Góóóóód is 7

7 is van oudsher een 'heilig' getal.

Het getal van God (althans de Joodse) is 8.

Er zijn er natuurlijk een paar die je gelijk kunt wegstrepen, aangezien daar al helemaal geen controle over was.

Hou je over:
One After 909
Revolution #9
#9 Dream
Cloud Nine

Dat de releasedatum '9-9-9' was, komt vooral goed uit, denk ik. Makkelijk te onthouden.

Gezien over het hele oeuvre van George, Ringo, Paul en John en de 4 samen is het eigenlijk helemaal niet zoveel. Lennon vond 9 waarschijnlijk een mooi getal, Revolution en Dream linken natuurlijk naar elkaar.
George keek zijn Cloud waarschijnlijk van John af.

Weer een complottheorie in de prullenbak.

Tsja de Joden vieren ook de sabbat op zaterdag....
7 is van oudsher het getal van heiligheid.

Daar behoren de rest van alle 'theorien' ook. Ik wordt er zó moe van af en toe. Laten we met z'n allen niet zo dom intellectueel proberen te doen, maar gewoon genieten van de muziek. Lach erom en besteedt je tijd nuttig.

Aangezien de Joodse Cultuur één van de oudere op de planeet is, ben ik nieuwsgierig wat je bedoelt met 'van oudsher'.

God schiep de wereld in 6 dagen, waarbij de zevende dag (de sjabbat) een heilige dag is. Joden houden op deze dag een rustdag. Dit bepaalt ook de lengte van de week.

Hieruit blijkt dat oorspronkelijk de Joden ook de 7e dag aanhielden, en niet de 6e dag. Wij zeggen misschien vaak 6e dag, omdat wij uitgaan dat zaterdag de 6e dag is. Maar destijds stak de week anders in elkaar, en was zaterdag wél de 7e dag in de week.

In ieder geval: de 7e dag is heilige, en niet de 6e.

Nobody loves you, when your down and out, nobody sees you when your on cloud 9. (John Lennon 1974)

Aero,
Leuk verhaal, maar het getal van God is in de Joods traditie 8. Wat het aantal dagen van de week en op welke dag de Sabat valt daarmee te maken heeft ontgaat me.

Waar Wiki al niet goed voor is:
"Het getal 8 is het meest heilige getal. In het Hebreeuws is de naam van God Jahweh, een naam die uit vier Hebreeuwse karakters is opgebouwd - de Yod, de Hé, de Wau en nog een Hé. In het Hebreeuws hebben deze tekens daarnaast een numerieke waarde, respectievelijk 10, 5, 6 en 5. Opgeteld is dit 26, wat volgens de regels van Gematria weer leidt tot 8 (2+6)."

Het lijkt me toch wel heel duidelijk dat die datum verwijst naar Rev. 9

Wel vreemd, waar haalt die gast van Pixies dat dan vandaan
"God is Seven"

Was dat je belangrijkste bron dan?

Hah nee dat was wikipedia. Maar ik bleef dus met die vraag zitten

Vandaag mij gewaagd aan dit 'heilig huisje' van the Beatles. Kan nog steeds prima mee met vandaag met voldoende vindingreikheid en dito afwisseling. Das toch het mooie aan deze 4 specifieke karakters, die weerspiegeld worden in de nummers.
Natuurlijk met het absurdistische fantastische Ob-La-Di, Ob-La-Da, waar K3 een moord voor zou doen en de leader was van Life Goes On met Corky.
Verder het hemelse While My Guitar Gently Weeps, prachtige titel en wonderschone melodie.
Blackbird is het nummer dat ik pas laat ontdekt heb, en zich direct geschaard heeft onder mijn favorieten aller tijden.
De afwisseling is een groot pluspunt van dit album, van zoet (Good Night) naar hard (Helter Skelter). Van psychedelisch (Revolution 9), naar Rock 'n Roll en Folk.
Heb het gevoel dat op dit album naast de eigen geniale invalshoeken, ook flink ruimte was voor de invloeden die zij weer hebben ervaren; Chuck Berry/Bob Dylan o.a

Wat betreft de Rock 'n Roll invloeden, zijn het juist net die nummers die het wat mij betreft afhouden van de volledige 5*
Kan er niet echt warm van worden en eerlijk gezegt heb ik juist in die nummers het gevoel, dat the Beatles -geniaal als ze waren in componeren/innoveren- geen grootse muzikanten waren. De solo's zijn soms wel erg hoekig. Raar maar waar; wat Ringo betreft, die vind ik dan weer wel retekoel. Simpel maar doeltreffend en wist m.i zijn beperking om te zetten tot zijn kracht.

Al bij al een heel sterk dubbel album die zijn plek wel verdiend heeft. Maar niet mijn favorietste dubbel, dat is toch nog steeds Songs in the Key of Life.
4* voor the FAB four. Voor ieder eentje.