The Beatles - The Beatles (1968)

haha sorry maar dat is egt avant garde als je het al muziek kan noemen . en de naam K3 in het hele gebeuren is natuurlijk ook een lachertje , maar wel fijn dat je hem zo goed vind

Dat is helemaal waar. Ik heb er dan wel weer veel respect voor dat ze met gemiddelde kwaliteiten tot zulke grootste composities konden komen.

Toch is het een misvatting dat The Beatles gemiddelde muzikanten zouden zijn geweest. De nummers zitten vaak veel moeilijker in elkaar waar het gaat om toonsoorten en wisselingen als door de vaak ogenschijnlijke simpelheid lijkt. Ik ken een aantal hele aardige gitaristen die het véél lastiger vonden als gedacht om een nummer als Dear prudence of While My guitar puntgaaf te spelen. Bovendien is het bass spel van Macca geniaal en zijn tijd toen jaren vooruit. De verfijning van hun spel is ook goed te horen in een nummer als Something of Happiness is a warm gun (om er maar twee te noemen), hier hoor je erg goede muzikanten aan het werk.

Ongelofelijk goede muzikanten waren het. Hoe kun je zeggen dat ze gemiddelde kwaliteiten bezaten. Ze speelden geen gigantische solo's nee , maar raakten de noten precies op de goede momenten. Als muziekant is het het moeilijkst om keuzes te maken, en daar waren ze geniaal in. Nog nooit eerder zulke mooie composities als 'Happiness is a warm gun' of 'Lucy In the sky with diamonds' of 'You never give me your money' gehoord, maarja dat kan ook aan mij liggen natuurlijk..

Ik ben een enorme Beatles fan, maar ik denk dat mensen 2 dingen door elkaar halen. Gemiddelde muzikanten en self-made muzikanten. Lennon vond zichzelf een matig gitarist. Velen denken dat Ringo erbij mocht komen omdat hij een drumstel had. Kortom: Ze hebben zelf een instrument leren spelen (kenden ook geen muzieknoten bijv.) en in de loop der jaren hebben ze zich geweldig ontwikkeld. Ik vind wel dat gezegd moet worden, dat George Martin van onschatbare ware geweest in hun ontwikkeling. Waarin de Beatles wel absolute fenomenen waren was het schrijven van hun eigen nummers. En de combinatie van die twee zaken komt op White Album het best tot zijn recht. Vooral de variatie van nummers. In die tijd revolutionair, nooit eerder gehoord, gigantisch!!!!!

Het grappige is dat ze juist met dit album een sprongetje maakten in hun instrumentale vaardigheden. Tijdens hun verblijf in India leerden ze van Donovan hoe je mooie patroontjes op je gitaar kan tokkelen en ineens waren daar Blackbird, Julia, Mother Nature's Son en Dear Prudence...ze waren erg snel met het oppikken van handigheidjes en ontwikkelden zich in rap tempo!

Het leuke van bepaalde opmerkingen plaatsen, zeker bij 'heilige huisjes', is dat je daarna -als het goed is- wat meer genuanceerde reacties krijgt. Dat is prettig want dat zorgt ervoor dat ik er ook weer anders naar luister. In dit geval blijf ik erbij dat ze technisch geen grootheden waren, maar kan mij helemaal vinden in wat Ad aangeeft.

nouja wat is "technisch"
is dit bijvoorbeeld snel en precies met een instrument omgaan? of is dit bijvoorbeeld een ingewikkeld nummer schrijven dat goed in elkaar zit? dus licht eraan in welke context je technisch bedoeld. maar het is inderdaad altijd grappig om bij de 'heilige huisjes' reacties te zien komen

Feit is dat er over de drum capiciteiten van Ringo merkwaardige misverstanden bestaan. Voordat Ringo bij The Beatles kwam was hij al behoorlijk bekent met zijn band Rory Storm and the Huricane. Deze band was de meest succesvolle uit Liverpool en omstreken. Ringo was de ster van The Huricane waar hij als een drummer van formaat werd gezien door publiek en door The Beatles..toen nog met Pete Best op drums. Toen The Beatles een auditie deden bij George Martin vertelde Martin dat de drummer Pete Best niet goed genoeg was, dat ze een prof nodig hadden. Lennon smeekte Starr letterlijk om bij de band te komen, toen voegde Ringo zich bij de groep, waarna alles in een sneltreinvaart kwam. En het Beatles geluid was geboren, Toeval?? Ik denk het niet helemaal. Rory Storm van The Huricane heeft hetzelfde jaar nog zelfmoord gepleegd.

haha en dat heeft ringo allemaal op zijn geweten

Rory Storm (21 September 1939 - 28 September 1972)
Ringo kwam in '62(?) bij The Beatles dus dat klopt niet helemaal of ik lees niet goend

Rory Storm was de artiestennaam van Rory Storm & The Hurricanes, die groep, waarin Ringo drumde. Voor verdere info ff naar Wiki. Dus je haalde 2 dingen door elkaar.

Volgens mij heeft Frostyx gelijk. Devel-Hunt zegt dat die Rory zelfmoord heeft gepleegd, maar dat is niet het geval.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Rory_Storm_and_the_Hurricanes

Niet alleen de beste van The Beatles, maar zelfs één van de beste albums allertijden. Er staat zoveel moois op dat ik echt niet aan kan geven wat de prijsnummers zijn. Revolution 9 vind ik irritant maar toch ook intrigerend, het album zou niet hetzelfde zijn zonder deze collage.

Onlangs acht maal (!) na elkaar beluisterd tijdens een lange dag (en nacht) blokken, en dan besef je wel dat dit pure klasse is. Nog steeds een van mijn all-time favourite albums, met als beste song: Long Long Long. Jezus wat kon die Harisson op hemelse wijze de liefde (en liefdesverdriet) bezingen - zo breekbaar, zo teder, zo perfect gewoonweg. In feite een wat upgepimpte versie van Dylan's zanglijn op Sad Eyed Lady of the Lowlands, maar zoveel mooier, zoveel puurder,... hmm.. Jammer genoeg een wat ondergewaardeerd nummertje..

vanavond weer intens beluisterd. geweldig tijdloos album, enorm gevarieerd en een blauwdruk voor veel muziek nog te komen...
en: revolution #9 beluisterd met diverse emoties, en beschouwd als verrijking. ik vond t zelfs te snel afgelopen!

oja en zonde van cry baby cry, dat hoort een ingetogen nummertje te zijn. geen drums en shit!

revolution 9# vind ik eerder een grap. paul en george martin wilde het nummer er ook liever niet op, ik zie dit meer als John's (en ono's) werk dan van de beatles allen -_- zonder twijfel het slechtste nummer van het album past er ook helemaal niet bij. maar das mijn mening

en cry baby cry vind ik geniaal zoals het is

Revolution 9 was door Lennon heel serieus bedoeld, Avant garde meets rock. Het is wel goed dat het nummer er op staat, het maakt 'The white album" tot wat het is, absurt en stuurloos en toch één geheel. En tja....Sir George Martin zag het nummer niet zitten, maar het was Lennon die bepalend was wat Martin deed en gelukkig niet andersom. Want als het aan Martin had gelegen waren héél veel bijzondere Beatles werken nooit ontstaan, wat dat betreft is Martin veel te braaf en beperkt geweest zeker voor Lennon en Harrison, die beide nooit zo'n hoge pet op hadden van deze sir die voornamelijk gecharmeert was door de bijdrages van McCartney en hier niet geheimzinnig over deed.

Ik vind the White Album juist geen mooi geheel. Ik vind het ook de minst constante Beatles plaat, al is het uiteindelijk wel m'n favoriete Beatles album.

Ik zag iemand het hier een keer goed verwoordden: het lijkt alsof je naar een verzamelaar luistert.

En wat Revolution 9 betreft: wel interessant om eens te horen, maar ik skip 'm ook vaak genoeg.

"The White Album" is inderdaad geen geheel zoals "Sgt. Peppers", het is veeleer een album waar de 4 Beatles-leden afzonderlijk hun creativiteit tentoon spreiden.

Het is juist een geheel omdat het geen geheel is, de periode waarin deze plaat werd gemaakt was een chaotische periode met allerlei dingen die totaal haaks op elkaar stonden.

De heren gingen naar de Marahesi Yogi en India om 'the meaning of life' te vinden terwijl de man waar ze alles aan te danken hadden, Brain Epstein, stierf. In de nasleep van z'n dood is het John die door heeft dat het een onstuurbaar schip was geworden en dat het wachten was op de klif, terwijl Paul er van overtuigd was dat ze gewoon door moesten gaan alsof er niets gebeurd was. Dat liep uit op de Apple projecten die stuk voor stuk faalde omdat er niet de leiding van Epstein was. Er kwamen meer en meer ruzies, veel vanwege Yoko. Ringo voelde zich buiten gesloten, George werd bitter vanwege de nog steeds terugkerende afkeuring van John en Paul voor zijn songs. George Martin die ziek werd van de ruzies en tijdens de opnames op vakantie ging zonder iets te melden en de engineers in de studio achter liet met het zooitje ongeregeld dat The Beatles op sommige momenten echt waren. Vooral John en Paul deden meer en meer alleen, en ze waren beide even boos als de ander iets alleen deed. 1968 was een heel, heel chaotisch en raar jaar, en dit album is volgens mij nog altijd het beste document van die chaos.

Vanuit chaos kan ook éénheid ontstaan, daar is de witte een voorbeeld van. Deze plaat toont in ieder geval wel de groep op zijn puurst, zonder opsmuk en een bijna live gevoel, en dat hebben alle nummers gemeen. Een enorm contrast met voorganger pepper, die geheel bedacht was.

Twee mischien vrij verschillende albums de ene meer chaos de ander meer geheel all heb ik toch egt meer nummer van the white geluisterd en vind ik hem eigenlijk beter, is het toch die chaos die mij er toch toe zet om sgt peppers net even iets boven the white te zetten (de veilige keuze )

Ik ben het met Devel-hunt en frankie eens

"vanuit chaos kan eenheid ontstaan" en "het is juist een geheel omdat het geen geheel is"

P.S. frankieman mooie top 10!

Waarom heeft Revolution 9 in godsnaam 40 stemmen?! Dat is geen liedje.

Daarom is het zo revolutionair?

uuh juist daarom waarschijnlijk wel ja

Ben deze aan het herbeluisteren en nu pas op zijn juiste waarde aan het inschatten (Ik had vroeger een vriend die deze lp tot vervelends toe draaide dat ik nadien nooit meer beluisterd heb )

Ik heb nog geen 1 Beatles album in mijn bezit, maar als er 1 komt dan denk ik als eerste toch aan deze. Ik ben hem ooit eens tegengekomen bij de mediamarkt voor maar 15 euro. Had ik dat toen maar gedaan, want hij kost overal gemiddeld 25 a 30 euro. Volgens mij is dit het meest gevarieerde Beatles album. Of is Abbey Road nog een beter start album. Revolver en St Peppers zijn ook erg goede albums heb ik gehoord. Op wat voor vlak zitten er verschillen tussen die 4 albums?

Hum, ricardo, ik zou vreselijk ongelukkig zijn niets van de beste band ever in huis te hebben... echt ondenkbaar voor mezelf, maar kom...

Dit is een prima instapper, erg gevarieerd, al laat het ook de band horen bij het begin wat hun verval genoemd wordt; de mot kwam erin.
Eigelijk zijn ze hier meer en meer elkaars begeleiders, zelden componeren ze nog echt songs samen, en Harrison kan eigenlijk stilaan tot ontplooiing komen, een goede zaak.

Het is voornamelijk het resultaat van hun reis naar India, van hun ervaringen met die rare goeroe die toch een soort oplichter bleek, voornamelijk Lennon bleek er achteraf wat van gedegouteerd, luister maar naar Sexy Sadie, dat gaat daarover.

Dit is ongetwijfeld de meest gevarieerde plaat van de band. McCartney's voorkeur voor café-chantant achtige retromuziek zoals je kunt horen in Honey Pie, Martha My Dear, en de countrypastiche Rocky Raccoon, alsook het overheerlijke natuurliedje Blackbird.... zijn een welgekomen contrast voor de goed op dreef zijnde cynicus die Lennon heet.
En McCartney bewijst met Helter Skelter dat hij niet altijd zoetsappige deuntjes schrijft, want dat is veruit het hardste nummer dat de Beatles opnamen.
De blues op Lennon's Yer Blues is ook schitterend, het klinkt redelijk suicidaal en down, en net daardoor is het schitterend.

Ach, deze band heeft nooit 2 dezelfde platen gemaakt, er zal constant verandering en evolutie in hun muziek, nèt dat maakt hen tot de meesters die ze waren.

En ik kan haast niet wachten om de nieuwe geremasterde versie te horen... ware het niet vanwege de prijs. Ik koop rond de kerst zeker weten gewoon de stereobox met heel hun geremasterde oeuvre, en reken maar dat ik deze als eerste herbeluister.... can hardly wait...