The Beatles - The Beatles (1968)

--Father McKenzie-->ik vind de nieuwe witte dubbelaar de grootste winnaar (tot nu toe) van de remasters! Lekker 'direct' geluid, de rock-nummers knallen uit de boxen, de akoestische nummers klinken als een 'unplugged'-sessie in je huiskamer!

Patrick heeft het al mooi uitgelegd, en ik kan hem dan ook alleen maar bijtreden. Dit is de meest gevarieerde plaat, maar juist omdat het meer solo projectjes zijn is dit misschien niet de juiste CD om mee te starten. Dat wil zeggen, The Beatles klonken hier wat minder als een eenheid, niet als een echte band dus. Neemt niet weg dat ik dit kwalitatief de beste Beatles plaat vind, hoewel ook het minst constant.

Op Abbey Road vind ik ze het meest volwassen klinken en het is na deze White Album samen met Rubber Soul m'n favoriet. Op Rubber Soul hoor je nog echt die spontane klank en het jeugdige spelplezier. Als ik één CD zou moeten aanwijzen die echt hét Beatles geluid heeft zou het Rubber Soul zijn. Al hebben The Beatles natuurlijk meerdere sounds gehad....

Revolver is een tikkeltje experimenteler, al is dat relatief natuurlijk. Ik zelf zou niet met Revolver en Sgt. Pepper (of een verzamelaar) beginnen om eerlijk te zijn.

De Witte en Rubber Soul beiden halen zou ik zeggen?

Je gaat me hier wat zitten te verlekkeren, hé, boefje?
Ik kan amper wachten, maar andere dringende kosten, ach jeweetwel. En ik koop geen aparte geremasterde albums, ik wil echt heel die stereobox.
De kerst wordt erg Beatle-iaans dit jaar....!

Gewoon beginnen met Please please en een paar maanden later eindigen met Let it be. Dan hoor en beleef je de ontwikkeling van de band optimaal en zit je er gelijk helemaal in. Wil je dan nog meer, dan liggen er nog 40 jaar soloplaten in het verschiet. Hoef jij jezelf de komende jaren niet te vervelen.

Deze witte dubbel LP heeft heel lang mijn top 10 aangevoerd en nu staat ie op no.2
Of ie nou geremasterd is of niet. Het is de gewone oude cd versie en dat blijft zo.
Als ik 200 euro aan cd's mag besteden dan doe ik dat toch zeker aan cd's die ik nog niet heb en van artiesten die nu, of althans de afgelopen 10 jaar relevant waren.
Ik hield en houd van de Beatles en de cd's die ik van ze heb, daar geniet ik al jaren van, en dat blijft zo. Maar geld uitgeven aan de Beatles heb ik genoeg gedaan.....er is meer onder de zon !

Ik loop ook niet warm voor de geremasterde versies, hun albums waaronder deze dubbelaar klinken goed en dat is volledig te danken aan the Beatles zelf en producer George Martin. En ik denk dat ook ik van alle artiesten aan the Beatles het meeste heb uitgegeven (kocht hun albums op LP en nadien op CD). Wat natuurlijk niet wegneemt dat deze dubbelaar een fantastisch en gevarieerd werkstuk is.

Het heeft even geduurd, en ik heb hier lang tegenaan staan hikken, maar kon me ook niet langer inhouden. Ik heb gelijk de nieuwe geremasterde versie gekocht, kost wel 30 euro, maar je leeft dan ook maar 1 keer. Mijn eerste Beatles album is nu een feit. Het begint gelijk goed met Back In The U.S.S.R, wat een heerlijk rocknummer. Ik moet zeggen dat het geluid erg helder klinkt. Ik weet niet of er veel verschil zit tussen de gewone en geremasterde versie.

Op je 76e pas de eerste Beatles-album binnenhalen, ricardo, je hebt nog heel wat te ontdekken . Maar beter laat dan nooit!

Tjemig, wat is Helter Skelter een hard nummer, volgens mij wel 1 van de hardste nummers van die tijd zowat denk ik.

En daarna wegdromen met Long Long Long.

McCartney had nèt daarvoor "I Can See For Miles" van The Who gehoord, en was er helemaal wèg van! "Wij moeten ook zo'n hard rocknummer maken" of iets in die strekking moet hij gezegd hebben, maar dan in het Engels en dat werd dan Helter Skelter!

shit had ik net de hele collectie mono versies.... Maja blijven de Beatles in stereo of in mono. Geniale plaat.

Zowel qua tekst, qua sfeer als qua hardheid behoort Helter Skelter inderdaad bij de hardsten uit zijn tijd, vergelijkbaar met Sister Ray (in januari opgenomen en released) en Summertime Blues van the Blue Cheer (ook uitgekomen in januari ' 68)...

The Who heeft een nog hardere versie van Summertime Blues gemaakt, dat is voor mij de ultieme.

Oké, misschien vind jij die versie beter. Het is ook mijn idee dat de versie van the Who zowel wat betreft techniek als in het totaalgeluid superieur is aan die van Blue Cheer. Het monotone van drums van the Blue Cheer, de strakkere ritmesectie, het onrustig lage bijna beknelde gitaargeluid (wat bijvoorbeeld ook de vroege UFO kenmerkte) en de meer dreigende stem van zanger Dickie Peterson zorgen bij mij in elk geval voor een zwaarder (lees: heavier) gevoel dan het drukkere en de complexere Who-versie (wat niet betekent dat het volume van Blue Cheer hoger was).

Ik denk vooral dat de sfeer en intensiteit van dat nummer ervoor heeft gezorgd dat veel mensen juist deze versie het label proto-metal geven en niet die van the Who. Hetzelfde geldt voor (vooral het begin van) Helter Skelter. De gitaarsolo is dan weer iets te soft....

Cd 1 van dit album heb ik nu 2 keer beluisterd. Het valt me op dat er eigenlijk maar 1 echt stevig rocknummer op cd 1 staat, de opener Back In The U.S.S.R. Een heerlijk begin van dit album. De rest van de nummers spreken me nu niet gelijk enorm aan, ik vind de rest wel goed, maar nog niet super. Wild Honey Pie vind ik een draakje, en eigenlijk maar een hinderlijke onderbreking van de mooie nummers die op cd 1 staan. Ik had wel verwacht dat er op cd 1 meer steviger nummers zouden staan. Dat valt me wat tegen. Maar hopen dat die dan op cd 2 staan. Het valt mij ook op dat er niet veel nummers opstaan die ik al eens eerder gehoord had. Het enigste nummer wat ik al eens gehoord had was Ob- La- Die, Ob-La-Da. Is wel een pakkend en leuk nummer. Cd 1 neig ik een 3.5* te geven gevoelsmatig. Maar ik wacht nog even natuurlijk, want cd 2 komt ook nog aan de beurt. En komt bij dat ik cd 1 ook nog een paar keer wil beluisteren voor een goede quotatie.

Sja Beatles is ook geen stevige rock he

@ricardo maar een stevig rocknummer? wat is er met helter skelter gebeurd

Helter Skelter staat op cd 2. Die had ik al even vluchtig beluisterd, maar die ga ik dit weekend even goed beluisteren. Mijn bericht ging alleen maar over cd 1.

ok sorry overheen gelezen

Niet een geheel evenwichtig album. Supersterke nummers, afgewisseld met niemandalletjes of experimenten, die niet lekker vallen (Revolution 9 bijvoorbeeld), Maar toch een essentieel abum in de catalogus.

Jammer dat niet iedereen dit album zo geweldig vindt als ikzelf, maar dat gebeurt nu eenmaal. Ik was 10 toen dit uitkwam en heb het ook pas rond mijn twintigste ontdekt, dus met terugwerkende kracht. Maar bij mij sloeg het na mijn "glamrockersperiode" in als een bom.
Dit is echt mijn "muzikale bijbel", hier gaat weinig of niets boven. Percepite zal toch wel iets met leeftijd te maken hebben, daar ben ik zeker van.

Maar Patrick, vindt jij echt élk nummer geweldig dan?

Zoals ik al vaker zei, dit is mijn favoriete Beatles album, maar tegelijkertijd vind ik het de minst constante Beatles plaat.

Ik vind de mix van grootse nummers, afgewisseld met lekkere onnozeliteiten (Wild Honey Pie, Why don't We Do It in the Road...) nèt zo fantastisch.
De sterke nummers overwegen gelukkig, dus ik maal niet om hier en daar een klein lief vullertje. Het geheel als album WERKT gewoon, en dat is me al eeuwen lang de volle ***** waard, kijk, deze ontzettend afwisselende plaat met invloeden uit alle richtingen, vind ik gewoon mijn favoriete Beatlesalbum (op 2 en 3 Abbey Road en Revolver, maar wàt nu precies 2 of 3 wordt kan ik maar niet uitmaken!), ik kan het niet helpen, dit album zet ik op geregelde tijden op... en het wèrkt gewoon als geheel, ok, enkel Revolution 9, tja... maar och, dan zit je op het einde van de plaat.

Ah oke, dat kan ik inderdaad begrijpen.

Ik vind Ob-La-Di, Ob-La-Da storend op de radio e.d., maar als ik The White Album draai past het perfect in het geheel.
@Stijn, ben jij niet iemand die van liedjes à la Revolution 9 houdt?

Mwah... Ik houd vaak best van avant-garde, zware psychedelica of experimentele muziek, maar Revolution 9 vind ik als nummer om naar te luisteren niet zo geslaagd.

Als ik meer afstand neem en het als algemene kunst bekijk i.p.v. puur muziek (ik kan het niet veel beter uitleggen ), dan waardeer ik het experiment wel. Maar als liedje is het niet zo geslaagd.

Waarom is iedereen altijd zo negatief over Revoluiton 9 ik vind hem zelfs goed zoals eigenlijk elk nummer op dit album. Hij past net niet in mijn top 10

Je moet Revolution 9 een keertje gehoord hebben, maar wees eens eerlijk... een geluidscollage met de meest rare geluiden, en een geluidsbandje met "Numer Nine, number nine, number nine..." is wel leuk geweest destijds voor "het experiment", okay, Lennon, maar een "lied", een "song" kun je die geluidscollage toch niet echt noemen, of wel?
Mij stoort het niet, omdat, ik denk George Martin zo verstandig is geweest om dat vehikel ergens helemaal achteraan de plaat te gooien, maar je gaat toch voor je plezier niet wekelijks naar Revolution 9 luisteren????

Had Martin Revolution 9 er niet beter af kunnen halen en `n paar andere songs erop kunnen zetten , met `n tijdsduur van 8.10 hadden er zelfs 2 andere nummers opgepast.