The Beatles - The Beatles (1968)

Ik zou liegen als ik zou zeggen, dat ik 'm nooit skip, maar hij hoort gewoon op dit album thuis. Hij klonk voor die tijd geweldig revolutionair.

Inderdaad beste Brouwers. Voor mij is het zelfs een van de beste nummers op deze fantastische plaat. Helter Skelter staat voorop maar nummers als Birthday, Julia, Prudence, U.S.S.R., Happiness Is a Warm Gun en Revolution 1 en 9 zijn van meesterlijke klasse. Fantastisch toch, wat een bom.

Revolution no9 is rock meets avant garde, en voor die tijd zeer vernieuwend. Men dacht ook dat er allerlei duivelse boodschappen in verwerkt zaten, zeker als je sommige delen achterstevoren draait, en The Beatles zaten nooit om een bizarre grap verlegen, dus het zal zomaar kunnen. Het maakt The Beatles juist zo uniek dat na een bizar nummers als Revolution no9 Goodnight staat, gezongen door Ringo als crooner, en het past perfect, vormt één geheel.

Ik weet niet of "Revolution no.9" echt 'vernieuwend' is. Het was op z'n minst een opvallende keuze om een lang stuk 'onmuziek' op een Beatles-album te zetten, maar ik heb geen idee hoe dit stuk werd ontvangen in de avantgardistische kringen. Ik neem aan dat een hoop Beatle-fans die een paar jaar ervoor hebben staan gillen bij een concert aardig schrokken van deze track...
Quizvraag: avant-garde of gefröbel van een aantal muzikanten onder invloed?
Het is wél mooi ingebed inderdaad met Goodnight erachter en het verweesde "Can You Take Me Back" van McCartney ervóór.
In dat opzicht is het een perfecte track van de Witte Dubbelaar!

Wat dacht je van Back in the USSR dat overgaat in Dear Prudence, Helter Skelter dat uitfade en overgaat in het verstilde Long, Long, Long Ook bijzondere overgangen, en zo zijn er vast meer te noemen...

Revolution 9 was behoorlijk vernieuwend in '68. Avant-garde of avant-gardistisch, give it a name. Maar kent iemand de nooit officieel uitgebrachte Christmas album van The Beatles met de laatste kerstboodschap uit '69. Bijna in zijn geheel gemaakt door Lennon en Ono. Ook zeer avant-garde. Geweldige cynische kijk op het kerstfeest. De kerstboodschappen van "66 en '67 zijn ook zeer speciaal. Heel leuk in elkaargekunstelde hoorspelen á la Monthy Python. Als je dit via internet kunt downloaden, zeker doen!!!! Ook What's The New Mary Jane (op de Beatles Anthology) zeer vernieuwend, al doen je oren er af en toe pijn van. Neen Revolution )9 was niet zomaar "geklooi" maar zeer vernieuwend. Of je het nou mooi vindt of niet>

Ik ben het met je eens Ad, maar je moet het wel ietsjes nuanceren. Voor een 'popband' was het vernieuwend om dit te doen, maar buiten de popmuziek werden dit soort avant-gardische dingen al eerder gedaan.

The Beatles waren veeleer degenen die de vernieuwingen in de popmuziek integreerden zoals o.a. de Rickenbacker gitaar, de sitar, geluidscollages, symfonie-orkest ... De avant-garde hebben zij ook niet uitgevonden (wat Stijn_Slayer zegt, avant-garde bestond al veel langer voor de popmuziek), maar zij waren de eerste popband die met een dergelijke compositie als Revolution 9 voor de dag kwam.

Avant Garde was altijd voor een klein select publiek, terwijl The Beatles het met Revolution 9 onder de aandacht van een miljoenen publiek wisten te brengen, waardoor het begrip avant garde en de bedoeling ervan plots een veel groter publiek wist te bereiken, een publiek die veelal anders nooit in aanraking was gekomen met het begrip "Avant Garde'. Kijk, weer zo'n verdienste van dit groepje.

Klopt, avant-garde was nagenoeg onbekend bij het publiek totdat the Beatles met Revolution 9 op de proppen kwamen. Instrumenten als de sitar en de mellotron waren onbekend totdat the Beatles ze in hun songs verwerkten, waarop andere bands dat ook deden.

Allemaal mooi uitgelegt!!!!!

Dus voor de mensen die het nummer Revolution 9 als overbodig zien => give it a second chance

Ik vind het nummer Wild Honey Pie overbodig.

blijkbaar zijn er nog meer overbodige nummers als je deze maar een 2 geeft.

Het raakt mij niet echt wat er op dit album staat. De meeste nummers vind ik wel goed klinken en leuk om te beluisteren, maar ik kan er niet echt veel mee. Ik vind The Beatles wel een heel goede band, want zeker voor die tijd klinkt dit album erg goed. Alleen gevoelsmatig vind ik dat ik hem een 2* moet geven. Ik beluister hem niet veel, en dat zegt dan ook wel weer veel denk ik.

Ik ga mijn favoriete Beatle album een gemiddelde geven door per nummer te beoordelen. Mijn stem blijft een vijf. Ik heb dit bij veel Beatle albums gedaan een een rede gegev en bij elk nummer. Dat doe ik hier niet. Bij bepaalde nummers alleen.

1. Back in the: 8
2. Dear: 9
3. Glass: 8
4. Ob-la: 7
5. Wild: 7
6. Bungalow: 7
7. While my: 10 1 van mijn favorieten
8. Happiness: 9.5
9. Martha: 9,5
10. I'm so : 10 Wat een nummer. Zo slaperig en op het you know stuk: Wat een kracht.
11. Blackbird: Perfect liedje. PRACHTIG. ook 1 van mijn favo's dit is muziek: 10
12. Piggies: 7,5
13.Rocky Raccoon: Enorm onderschat. Super mooi: 10
14. Dont pass: 7
15. Why don't: 9
16. I will: 7,5
17. Julia: 8,5
18. Birthday: 6,5
19. Yer blues: 9
20. Mother: 9,5
21. Everybody: 7
22. Sexy: 8,5
23. Helter: Even wennen maar... Lekker. Vooral leuk omdat Paul nu zo'n lied zingt. 9,5
24. Long, Long: 9
25. Revolution: 9
26. Honey pie: 9
27. Savoy: 7
28. Cry: 8
29. Revolution 9: Hier moet ik wel wat over zeggen. Speciaal maar niet heel mooi. toch 7
30. Good night: 8,0

Poe peo. Gemiddelde gedeeld door 2: Lukt ff niet. zal wel goed zijn.

Toch gedaan 4.35. Het klopt toch! Hij staat bovenaan!

4.35 past meer bij 4.5 dan 5

Ik vond het wel een leuk idee van MrGuitar240. Het is opvallend om te zien dat er best veel verschil tussen mijn beoordeling voor de nummers afzonderlijk en het album als geheel zit.

Ik heb ze niet allemaal gedaan, maar bij Rubber Soul en Revolver kwam ik op 3,6 uit. Magical Mystery Tour 3,09 en Sgt. Pepper's 3,38. White Album 3,53 en Abbey Road 3,85.

Rubber Soul, Revolver, White Album en Abbey Road heb ik 4* gegeven. Sgt. Pepper's en Magical Mystery Tour een (krappe) 3,5*. Ik heb alleen niet het gevoel dat ik m'n stemmen nu moet aanpassen, het geheel lijkt de albums sterker te maken.

Abbey Road vond ik altijd het meest constante album. The White Album vind ik het beste, maar ook het minst constant, en dat blijkt nu dus uit mijn afzonderlijke beoordelingen.

Leuk om eens gedaan te hebben.

Bij mij zouden de gemiddelde beoordelingen per Beatles-album van Rubber Soul tot en met Abbey Road niet veel van elkaar verschillen, ze bevatten allemaal een aantal topnummers. Natuurlijk ook nummers die ik wat minder vind (dat is volstrekt normaal) maar geen echt zwakke songs laat staan skipnummers (dat reken ik wel aan).
Magical Mystery Tour is wel iets minder consistent dan de andere Beatles-albums.

Vind je? Dit album vind ik minder consistent.

Ik vind dat beide albums evenveel of even weinig consistent zijn. Dat mag je zelf bepalen. Beide lp's zijn geen conceptlp's, maar zoals meestal een verzameling songs, los van elkaar. Bij Magical Mistery Tour (die eigenlijk nooit als lp is gemaakt, maar als dubbel-ep) hebben ze die liedjes aangevuld met singles en B-kantjes. Zelfs de MMT songs zijn een omlijsting van de bijbehorende film, maar hebben totaal geen samenhang en binding met het "verhaal" van de film. Het witte dubbelalbum is een verzameling songs, die Paul en John onafhankelijk van elkaar tijdens en vlak na de India periode gecomponeerd hebben. George Martin vond het eigenlijk veel beter om er een enkele lp van te maken. Dat is niet zo geschied. De sfeer, die beide albums "uitademen" is dus puur subjectief. De Beatles, zelf, hebben nooit de intententie gehad om er één geheel van te maken. Persoonlijk vind ikzelf de "Witte" de beste die ze ooit gemaakt hebben, omdat je tussen de regels door kunt horen, dat zij in een tijd zaten waarin zij een nieuwe fase in hun leven ingingen, zowel op muzikaal als op persoonlijk gebied.

Zonder deze plaat zou ik niet kunnen leven. Met zijn 30 nummers is dit de ultieme verzameling van emoties. Ik kan lachen bij Piggies, huilen bij Dear Prudence en I Will en tot rust komen bij While My Guitar Gently Wheeps. Ook al is de tracklist al lang geen verassing meer, hij blijft nog steeds geweldig. Vooral na Happiness Is A Warm Gun (mijn favoriete nummer) als Martha My Dear in komt zetten, heerlijk.

Prachtige plaat.

Als je zonder deze plaat niet zou kunnen leven, begrijp ik die 4,5 niet.

De meesten storen zich aan Revolution no. 9. Ik niet. Dit album staat bol van verschillende muziekstijlen. Een stukje avantgarde past daar prima bij. Mij doen de twee door Ringo gezongen nummers niets, te weten Don't pass me by en good night. Don't pass me by is saai en eentonig en duurt naar mijn mening veel te lang. Good Night is tenenkrommend. Staat op mijn nominatie voor slechtste Beatlenummer ooit. Over de overige 28 tracks niets dan lof. Na 25 jaar ben ik nog steeds niet op dit album uitgeluisterd. Ik verheug me op de mono mix. De monobox kan nu ieder moment op mijn deurmat vallen.

Ik vind Good Night nèt zo leuk, het lijkt wel of het uit een musical komt, Ringo was er de geknipte man voor; Ik vind Revolution 9 echt op zijn plaats vallen helemaal achteraan dit prachtige epos. Nà Cry Baby Cry, incluis het stukje McCartney dat er achteraan geplakt werd, en nèt voor dat voor mij bijzonder ontroerend Good NIght.
Het einde van een romantische film waar je heel de tijd hebt zitten naar kijken, en dan zie ik Ringo zo voor me tijdens eindgeneriek dit Good NIght brengen, tenminste die fantasie heb ik er echt bij.
Het is ook echt een afscheid van de luisteraars van dit album, neen, echt grandioos!!

It's all perception, en we hebben allemaal een geheel andere perceptie, zo blijkt nog maar eens.
Good Night; Yes yes yes!!

Erg mooi beschreven. Ik herken veel van dat gevoel, dat ik bij mezelf had, bij het beluisteren en het einde van dit album.

Goodnight zette je ook nog eens op het verkeerde been.
Hoevelen dachten niet : een door Ringo gezongen typisch McCartney nummer ?

Maar , nee hoor...Lennon is de naam...

Toch wel leuke verhalen en gedachten die users hier vertellen.
Als ik ze lees en dan dit album beluister kan ik me die verhalen/gedachten altijd goed indenken. Daarom is dit eigelijk het beste om te lezen en dan pas aandachtig te gaan luisteren.

Ik heb hem laatst verlaagd naar 4,5 maar nu krabbel ik toch weer terug, met het schaamrood op de kaken. Hier staan zo abnormaal veel belachelijk goede nummers op dat ik er eigenlijk geen 6 favorieten uit kan kiezen...

Dat Harrison een goede tekstschrijver was wist ik al, maar op een nummer als Savoy truffle is hij briljant en komt zijn Engelse gevoel voor humor helemaal naar boven. "A coffee desert-yes you know it's good news".
Niet zo gek, als je bedenkt dat Harrison 12 jaar na de White album de grote producer was achter Monty pyton's "the life of Brain". Zijn humor was net zo absurt als dat Engelse gezelschap en dat hoor je in nummers als Savoy truffle terug. Geniaal