The Beatles - The Beatles (1968)

Deze plaat begint langzaam op z'n plek te vallen. George Harrison is een genie: While My Guitar Gently Weeps is van een onaardse schoonheid.

Wat ik voorlopig van The Beatles vind is eigenlijk wel duidelijk, dit is wederom een project wat ik over een aantal maanden/jaren moet beluisteren en kijken hoe ik er dan nog over denk. Dit album heb ik nu alvast een keer beluisterd omdat ik heel de MuMe top 50 af ga. Ik kan niet zeggen dat ik het slecht vind, maar het is voor mij vooralsnog erg betekenisloze muziek. Toch ontdek ik wel al wat lichtpuntjes zo vind ik While My Guitar Gently Weeps en Good Night best aardige nummers.

Tja...het is geen eerlijke vergelijk, want ik ken dit album al een jaartje of dertig, maar toch..
Dit is m.i. geen album om na één, vier of twaalf keer beluisteren te 'vatten', daarvoor is het teveel een lappendeken met folk, blues, "avant-garde", rock, flauwekul, boosheid, rouw en uitgelaten stemmingen. Het is zo'n elpee die je leven lang mee kan gaan en waaruit je af en toe de folkliedjes kan plukken of anders juist de stevige rock.
De 'bekenis' is vaak ver te zoeken, maar hier en daar heb je een "Julia" (John's ode aan zijn moeder) een Happiness is a Warm Gun" (drugs-ode?); het is allemaal niet zo direct, maar als je de achtergronden een beetje kent komen er leuke dingen aan de oppervlakte (zoals: waarom wordt er zo uitgelaten gemusiceerd op Back in the USSR?).

Ik deel ook wel je mening, maar dit is niet iets wat ik nu gewoon maanden/jaren achterelkaar moet beluisteren. Ik word daar niet gelukkiger van, deze muziek moet ik gewoon over een paar jaar 'ontdekken'.

Pff, ik zat laatst op de fiets While My Guitar Gently Weeps te luisteren, die bescheiden uitbarsting van de outro die rond de 3:30 - 3:40 begint is toch weer één van de vele unieke stukjes die dit album zo legendarisch maken... Ik ben bang dat ie omhoog moet in m'n top 10 .

Bungalow Bill is toch wel mijn favoriet. Daarna Revolution 9 natuurlijk.

Euhhh... Tuurlijk welke anders

Nou, Bungalow Bill is toch een geweldige meezinger voor in de auto. Mijn kinderen zijn er dol op.

Ik had het voornaamelijk over Revolution 9, niet veel mensen zijn daar dol op.

Bungalow Bill is anders ook niet echt de parel van het album

Hardstikke leuk liedje anders.

En we gaan toch niet voor de 10de keer over Revolution #9 beginnen?

Nou...

Nee hoor...

Ik vind dit echt een manisch-depressief album...je kan er bijna een feestplaat van programmeren (Back in The USSR, Bungalow Bill, Ob-La--Di-Ob-La-Da, Birthday, enzovoorts) en juist een zeer droevig/somber/wezenloos artrock-album met Yer Blues, Helter Skelter, Revolution (beide versies), I'm So Tired, enzovoorts)!

Dat is wel een interessante insteek!

Op die manier kun je er ook wel weer een nieuwe dubbelaar van samenstellen. Misschien dat ik dat ook maar eens ga doen.

Tsja, ik vind Rev 9 een heel boeiende en spannende collage. Kan ik mezelf echt de stuipen mee op het lijf jagen.

En Helter Skelter depressief? Ik vind het juist barsten van energie. Lekkere meebruller. Ook een topper.

Ik had Helter Skelter meer als "artrock" bedacht, maar je mag 'm van mij ook bij de feestnummers zetten!

De leukste mini-verzamelaar die je kan maken is de "Donovan-tribute gitaarstijl"-selectie. Tijdens hun verblijf in India hadden de mannen akoestische gitaren mee en leerden ze van Donovan wat aardige tokkeltjes..
-Julia
-Dear Prudence
-Blackbird
-I Will
-Julia
-Mother Nature's Son

...en Julia dan?

Die staat bovenaan het rijtje...

Maar jij hebt julia er ja 2 keer instaan. Op plaats 1 en 5.

AH! Nou zie ik het ook...en was panjoe's respons meer een ";)".
Het was dan ook een erg mooi liedje!

Joehoee!!!! Zat het gisteren te luisteren en kwam tot de ontdekking dat ik Honey Pie leuker vind dan Whiole my guitar. Naar Honey Pie luister ik met meer plezier. Raar? JA!!!! Leuk toch. Ik ben heel blij en dat komt omdat ik zo een gitaarband van de Beatles ga kopen! (nieuw) en omdat ik zaterdag kaartjes ga kopen voor ERIC CLAPTON IN 2010 IN HET GELREDOME!!!! In mei om precies te zijn!

ik heb de dubbele witte van the beatles op cd en nu ook die nieuwe versie , geremasterd en wat weet ik veel en eerlijk ik hoor geen verschil in klank , ben ik doof geworden misschien wel 4.5 sterren , ik haat dat lange revolution number 9 , anders perfect !!!!

Je hoorde het verschil toch wel bij Sgt. pepper?

Dan vind ik allebei de minste. Ik denk dat ik die ook het meest geskipt heb. Ik skip Wild honey pie minder als deze twee. Maak je geen geintjes?

Ik vind K3 en de Jostibands trouwens de beste bands ooit:p
Ach ja. Over smaak valt niet te twisten.

Hoor jij het verschil niet eens? Ik vind het een verschil van dag en nacht hoor. De geremasterde klinkt veel dichterbij en veel helderder. De bietels is niet echt mijn band, maar hier staan nog wel een 3 a 4 goede nummers op, vooral Helter Skelter en Back In The U.S.S.R zijn erg goed.

Het is niet verboden om laag te stemmen op een Beatles album.

Vind het zelf ook niet bijzonder, maar schijnt bijzonder te moeten worden gevonden omdat ze de eerste waren.

Leo Blokhuis zei het van de week bij de top 2000 ook over een groep: "Misschien is de muziek niet zo geweldig, maar ze waren één van de eersten en hoe zou muziek eruit zien zonder hun."

Ik vind het veel specialer als bands zich heden ten dage weten te onderscheiden omdat er al zoveel muziek is.

Daarnaast kun je je afvragen of de Fab4 niet veel meer klassieke nummers had kunnen maken, als ze af en toe zo hoog pieken met hun nummers en de rest van de plaat weten op te vullen met onopvallende zooi. Ik vind het zéér lastig een ultiem fab4 album aan te wijzen omdat ze eigenlijk allemaal teveel vulmateriaal hebben, wat de blinde fan helaas voor lief neemt. Misschien zijn ze de enige band die daarmee wegkomt, maar niet terecht eigenlijk.

@Ricardo. Dat iemand het vershil niet zo goed hoort is helemaal niet zo gek. Ik ga er van uit dat Beaster het over de geluidskwaliteit heeft. Het is een heel normaal gegeven dat als je ouder wordt je de "hogere" tonen niet zo goed meer hoort en da lage tonen dan gaan overheersen. Een bepaalde vorm van doofheid kun je zeggen. Ik heb daar ook last van en heb daar al in een eerder stadium al eens naar verwezen. Je ziet ook dat veel "oudere" pomuzikanten daar last van hebben. Pete Townsend, Kaz Lux enz.

@ Haveman: Leo Blokhuis mag dan veel weten over de geschiedenis van de pop muziek, maar dat wil niet zeggen dat wij allen blind achter hem aan moeten varen. Hij kan ook behoorlijk behoorlijk "subjectief" zijn. En daar is ook al niks mis mee, want iedereen heeft zijn eigen smaak. Hij had over "een groep", volgens jou. The Beatles? Je kunt zeggen en denken van de Beatles, wat je wilt maar ze waren zeer innovatief (de eerste op velerlei gebied) en met behulp van George Martin maakten ze muziek van, zeker voor die tijd, uitzonderlijke hoge kwaliteit. Bovendien durfden ze ook nog te experimenteren en bleven niet in ëén stijl doorgaan. Iets wat veel groepen in die tijd wel deden, ook omdat zij de kans niet kregen van platenmaatschappijen (de graaiers van toen) en waarvan men tegenwoordig misschien nog maar een paar nummertjes kan herinneren.

@Orbit Die opmerking over "het maken van meer klassieke muziek" slaat werkelijk nergens op, evenals die opmerking over dat "restmatriaal" In de relatief korte tijd hebben de Beatles heel veel gepiekt met zeer verschillend soortige albums, wat muziekstijl betreft. Dat er wel eens een album met terst matriaal of "best of" uit is gebracht lag niet aan de Beatles zelf, maar eerder aan de platenmaatschappijen, die in die tijd hun zakken flink vulden, en waar menige groep aan kapot is gegaan. Voor de Beatles was dat de reden om hun eigen label Apple op te richten. Tenslotte dat jij White Album niet zo goed vind prima, dat kan. Juist dat album ademt heel veel "tijdgeest" uit en toen was jij nog niet eens geboren., dus dat kan ik dan wel begrijpen

De Beatles konden gewoonweg meer klassiekers kwijt op één plaat dan veel andere bands in hun hele carriere!
Als je een plaat met alleen maar klassiekers wil koop je een verzamelaar, een album is wat anders, en daarom misschien wel interessanter.
Als ik je redenatie volg dan is dit inderdaad het album met het meeste 'vulmateriaal'; half-affe deuntjes, songs die nergens heen gaan. En toch hoort dat juist weer bij dit album; het is rommelig, er worden geen keuzes meer gemaakt (ze dúrven geen keuzes meer te maken; Lennon zegt niet meer tegen McCartney dat hij moet stoppen met oma-muziek, gewoonweg omdat ze niet zo vaak meer de studiovloer delen en omdat er geregeld ruzies uitbreken).
Zelfs de strenge George Martin wordt overruled; volgens mij had hij het idee om er één plaat van te maken.
Het vervelende is dat juist de 'zwakke' songs het hele verhaal vertellen. Mijn persoonlijke afkeur is "Revolution no.9" dat beter op een Lennon-album had gepast, "Don't Pass Me By" wat door Ringo al járen daarvoor was geschreven en beter op Help had kunnen staan als het niet zo beroerd was opgenomen. "Wild Honey Pie" is ook niet nodig.
Maar ondertussen krijg je wel een mooie tijdsopname van de Beatles: de strakke regie van Revolver en Pepper's is weg, ene mevrouw Yoko zingt ineens hier en daar mee, George Harrison heeft z'n sitar thuis gelaten en gaat ineens rocksongs schrijven, Paul zit bij een paar tracks achter de drums omdat Ringo de band een tijdje beu is, John is uit LSD-sferen afgedaald.
Dus als je alleen maar klassiekers zonder vulling wil koop je "1" (of beter nog de blauwe en rode verzamelaars).

Ik heb altijd vermoed dat deze dubbelaar zijn goddelijke status onder Beatlefans dankt aan zijn geloofwaardigheid: De witte is de minst dweperige en meest eigenzinnige van de Beatlesplaten, en blijft daardoor het beste overeind bekeken vanuit moderne idealen voor gitaarmuziek (zie punk, Neil Young e.d.).

Natuurlijk is het niet eerlijk persé een verborgen agenda te willen zien bij mensen die er een andere mening dan jij op na houden. Op deze site gebeurt dat al te vaak. Prima dan: veel mensen vinden de witte dubbelaar schijnbaar oprecht, en om muzikale redenen, de beste Beatlesplaat.

Ik kan daar best mee leven, maar ik ben het er niet mee eens. In vergelijking met bijvoorbeeld Pepper of Revolver vind ik de plaat maar wisselvallig, en bij vlagen slecht uitgewerkt. Zelfkritiek ontbrak blijkbaar geheel, kritiek van anderen werd niet getolereerd, zelfs in zoverre dat George Martin, vanouds de nestor van het Beatlesgeluid, nauwelijks iets had in te brengen. Martin heeft altijd gevonden dat De Beatles het beste één hele sterke lp hadden kunnen uitbrengen, en daar zit wat mij betreft wel iets in.

Lennon maakt op deze plaat de sterkste indruk als songschrijver, eindelijk weer wakker na een paar jaar tweede viool te hebben gespeeld in de band door drugsgebruik en depressie. Hij voegt hier een aantal sterke rockers toe (Yer Blues, Everybody's got something to hide..., Revolution), alsmede een paar van zijn mooiste rustige liedjes (Dear Prudence, Julia) en een psychedelisch meesterwerkje (Cry Baby Cry, met afstand het meest ondergewaardeerde nummer in het oeuvre van de Beatles). Een paar mindere Lennon-momenten: Bungalow Bill is een grapje dat enorm gaat vervelen na drie keer luisteren, I'm so Tired is schetsmatig en saai, en over Revolution 9 zullen we alleen zeggen dat het best gewaagd en kunstzinnig is, maar meer dan ook niet.

McCartney moet het op deze plaat hebben van twee van zijn mooiste akoestische liedjes (Blackbird en Mother Nature's Son) en wat charmante tussendoortjes (Why Don't We Do It In the Road). Met de rest van zijn bijdragen kan hij vooral binnenkort veel succes oogsten, als hij in een bejaardentehuis zit. De oma's in de aula zullen vast erg enthousiast meeklappen en -zwaaien met Martha My Dear en Honey Pie, De paar rockers die hij verder toevoegt aan de plaat horen bij het meest leeghoofdige en onoorspronkelijke wat de Beatles ooit hebben opgenomen, al wordt Helter Skelter enigszins gered door de lekker gruizige aanpak.

Velen vinden dat George Harrison zijn stem als songschrijver vond op dit album, maar ik hoor het niet. Van Harrisons nummers vind ik alleen het fraaie Long, Long, Long bovengemiddeld.
Ja, dit betekent dat ik, op het gevaar af nooit meer serieus te worden genomen door sommige users, hier ga toegeven dat ik While My Guitar Gently Weeps echt een draak van een nummer vind. 'I look at the floor/ and I see it needs sweeping/ while my guitar gently weeps...' Het is me echt een raadsel wat jullie allemaal in dit nummer horen, sorry.

Ook naar aanleiding van de eerste Ringo-compositie op een Beatlesplaat, Don't Pass My By, zul je mij niet snel flikflaks zien maken van enthousiasme.

Alles bij elkaar toch nog makkelijk vier sterren voor een handvol pareltjes, en veel afwisseling en bravoure (vooral van Lennon). Maar het onaantastbare meesterwerk dat veel mede-Beatlefans hiervan willen maken, hoor ik er vooralsnog niet in. 'Je had erbij moeten zijn,' zullen de oudere luisteraars zeggen. Maar dat zegt men ook als iemand een mislukte anekdote vertelt.

Favoriete track: Blackbird.

PS: ik hoor weinig verschil in vergelijking met de remaster.

Ik veroordeel je nergens om, maar snappen doe ik het niet. Ik vind de tekst ook een beetje dom, maar de muziek is mega. Er zijn wel meer Beatles nummers met flutteksten.