The Beatles - The Beatles (1968)

Met dat laatste heb je wel een punt natuurlijk. Hoewel ik de tekst citeerde om te illustreren hoe stompzinnig ik het nummer vind, kun je natuurlijk nog veel dommere citaten uit de Beatlesdiscografie bedenken. En de muziek (de gitaren van Clapton en het pianospel met name) is inderdaad ook best fraai.
Mijn kritiek betreft vooral het liedje zelf, zeg maar het gedeelte dat je na zou kunnen spelen op een akoestische gitaar. De tekst en melodie moeten meeslepend en diepgaand klinken, maar komen op mij vooral zeikerig en onderontwikkeld over.
Wat mij betreft een van de mindere Beatle-opnames, en ik verbaas me altijd een beetje over hoe vaak het nummer bovenaan allerlei lijstjes te vinden is. Kwestie van smaak, denk ik dan maar.

Echt kwestie van smaak, Sandokan-veld, die tekst van While My Guitar kan me geen kl**en schelen, het is het gewèldige gitaarspel en de melodie, een super-popsong. Kwestie van smaak, indeed!

Laat voor het nageslacht genoteerd staan dat ik onder de Beatlefans (op deze site en elders) eenzaam en alleen sta in mijn negatieve mening over dit nummer

In ieder geval hebben we wat kortere berichtjes kunnen typen tussen de uitgebreide betogen hier.
Is wel zo fijn voor de layout

Sandokan-veld--> Ik ben het in grote lijnen met je eens hoor...ik merk dat ik While My Guitar vaak skip. Het heeft precies net niet de 'rocksound' die ik leuk vind in een weggooiertje als "Old Brown Shoe". Dus zo eenzaam ben je niet!
Ik vind het een beetje een zelfgenoegzaam nummer..{verstopt zich snel onder een tafel}

Ik denk dat in een tijd van freakfolk, post-rock en andere anti- of cross-genres, onverbloemde rockballads als While My Guitar Gently Weeps, die altijd iets zelfgenoegzaams over zich hebben, minder worden gewaardeerd. Ik vind het zelf nog steeds een best nummer, geen top 10 maar zeker heel aardig...

Volgens mij gaat de tekst van "wmggw" wel ergens over hoor

Waarover dan volgens jou? Beetje uitleg maakt het wel interessanter.

Hier weer een berichtje uit het Beatles kamp

Ik geef het toe : ik vind al snel iets mooi. Of het nou klassiek , pop , jazz , blues of smartlap etc. is ; het maakt me niet uit. Als ik het maar als 'echt ' ervaar. Kortom: ik ben stapelgek op Muziek. Op deze site zal ik geen uitzondering vormen , denk ik.
The Beatles voldoen aan mijn wensen . Afwisseling ! Op het White Album een staalkaart van veelzijdigheid en muzikale verkenningen. Net als vroeger ben ik nog altijd benieuwd naar de mening van anderen over bepaalde Beatles-nummers. Over Honey Pie bijvoorbeeld. Zo'n nummer dat echt alleen door McCartney geschreven kan zijn. Een fantastisch nummer . Het staat wat mij betreft op vrijwel hetzelfde niveau als zijn in dezelfde stijl geschreven When I'm 64. Terug naar de jaren dertig en ook weer niet....
Toch is Honey Pie een van de meest omstreden nummers van het album. Toen in '68 en ook nu nog. Een omaliedje , zo wordt mijn McCartney juweeltje vaak denigrerend genoemd. Jawel , oma heeft een goede smaak .
Sommige nummers van the Beatles vragen er gewoon om: je haat het of je bent eraan verslingerd !
Zo heb ik wat moeite met Harrison's Long , long , long. Echt slecht vind ik het niet. Het doet me echter teveel aan dat nummer van Dylan denken .
Een heel bijzonder nummer op de White vind ik Bungalow Bill. Veel Beatlesnummers hebben namelijk voor mij de eigenaardige eigenschap dat ze me nooit gaan vervelen. Dat krijgt Bungalow Bill wel voor elkaar en dat terwijl ik het vroeger zo'n leuk nummer vond.
I'm so tired vind ik daarentegen wel weer een prachtig onverslijtbaar Lennon staaltje. Ik bezit een opname van McCartney (hij is een groot Lennon fan.....) die I'm so tired zingt.
Het is een van mijn favoriete bootleg opnames .
Soms kibbelen ( op vriendelijke wijze) George Martin en Paul McCartney nog steeds over het feit of het nu beter 1 dan wel 2 lp's had kunnen geven in 1968. Martin vond het materiaal niet altijd even hoogstaand naar Beatlesmaatstaven gerekend en zag 1 meesterlijke lp voor ogen. McCartney stelt dat het unieke karakter van het White Album , mede vanwege zijn veelzijdigheid verloren zou zijn gegaan.
Welke nummers zou Martin laten afvallen ? Dat heb ik hem tot op heden niet kunnen vragen. Ik ben best wel nieuwsgierig hoe hij zo'n 1 lp tellende White zou hebben samengesteld.
Dus probeer ik het eerst voorlopig en met veel pijn en moeite. Op de eerste lp/cd tel ik 17 nummers. Aan dat aantal dien ik mij te houden.
Het leven van een samensteller is soms hard.
Ik kom dan tot het volgende:

1. Back in the U.S.S.R.
2. Dear Prudence
3. Ob-la-di Ob- la-da
4. WHILE MY GUITAR GENTLY WEEPS ( in 2008 -Rolling Stone - nog gekozen in de top 10 van beste gitaarrocksongs ever en dat is m.i. terecht !).
5. Happiness is a warm gun
6. I'm so tired
7. Blackbird
8. Piggies
9. Rocky Raccoon
10. I will
11. Julia
12. Birthday
13. Yer blues
14. Helter skelter
15. Revolution 1
16. Honey pie
17. Cry baby cry

Even kort, want ik moet subiet gaan werken, en ijs krabben op de wagen, denk ik: Honey Pie is ook één van mijn favorieten, ik hou van die café-chantant stijl, die jaren dertig stijl, en inderdaad, enkel McCartney kon zoiets schrijven. Zijn veelzijdigheid in stijlen is op deze plaat alléén al bewezen, Helter Skelter en Blackbird in gedachten....
Lang de andere kant vind ik dan Wild Honey Pie echt een "vulertje", maar het stoort niet vanwege de zeer korte duur, het is een "interludium" of zo, zoals je dat kunt noemen...

De tekst van 'While my guitar gently wheeps' gaat feitelijk nergens over, net zoals de tekst van een nummer als 'I'm the walrus' nergens over gaat. While my guitar moet het hebben van de dramatiek, sterke melodielijn, en van de solo van Clapton. Toch is ook de acoustische versie, zoals op anthology 3 te horen is, vol van smart en dramatiek. Dat is de kracht van een meesterwerk, ook de kale eerste uitvoering, zoals Harrison het voordeed aan zijn groepsgenoten, is al verbazingwekkend goed. En de tekst...ach...met een beetje LSD kom je al snel op die gedachtes.

Ja , die kale uitvoering van While my guitar is ontroerend mooi.
Naast die van de White en Anthology 3 bestaat er nu ook de gearrangeerde 'Love' versie.
Verder kennen we diverse live uitvoeringen van het nummer .
( waaronder een van McCartney/Clapton).
Het nummer is verder talloze malen gecoverd door diverse artiesten.
De 2 originelen van Harrison blijven het dierbaarst voor mij.

Ik heb een bootleg van Harrison van zijn Dark Horse tour uit 1974, daar opende hij met While my guitar Gently wheeps. Zelf had hij het nummer toen veranderd in een reggae uitvoering. Een muziekstroming die toen populair aan het worden was.

Klopt devel-hunt. De tekst van 'While My Guitar' veranderde hij tijdens die tour ook wel eens als het me goed voor de geest staat.

De tekst van While my guitar gently wheeps veranderde hij toen in 'While my guitar try to smile'.

Mooi stuk van George hierboven. Ik heb ook ooit aan zo'n 'breng de witte terug tot één plaat'-oefening meegedaan, het is inderdaad moeilijker dan ik toen dacht. Misschien probeer ik het nog wel ergens op de site.
Door je stuk bedenk ik me dat ik in mijn recensie misschien te hard was voor 'Honey Pie'.
Dit valt meteen samen met de hele Lennon-of-McCartney-discussie van hierboven. Net zoals Lennon nooit meer een partner heeft kunnen vinden die zoveel muzikaliteit aan zijn ruwe ideeën heeft weten toe te voegen, zo miste McCartney, als hij alleen werkte, Lennon als tegengewicht voor zijn soms al te theatrale en ambachtelijke ideeën.
Daarom is er een catagorie Beatlefans (waar ik mezelf toe reken) die vinden dat noch Paul, noch John in hun solotijd veel hebben gedaan wat naast het beste werk van de Beatles mag staan: ze waren het ideale schrijfkoppel ('We Can Work It Out', 'Norwegian Wood', 'A Day In The Life'). Daarom lijkt me de vraag wie van de twee het belangrijkste was voor de Beatles uiteindelijk ook onoplosbaar. Musician heeft natuurlijk wel gelijk als hij zegt dat McCartney veruit het grootste muzikale talent had.

De waarschuwing van Devel-hunt dat Beatlefans sekte-achtig gedrag vertonen en dat je moet oppassen wat je zegt, was uiteindelijk overbodig. Ik heb bij dit album één van de populairste nummers van de groep afgezeken, en alleen maar beschaafde reacties gekregen.
Dat gezegd hebbende, ik heb mijn auto nog niet op krassen gecontroleerd...

Leuke reactie , Sandokan ! Dank je wel

Gelukt.

Ik heb de discussie over de rol van McCartney binnen The Beatles en de discussie over de wisselwerking tussen Lennon en McCartney voor zover het geen betrekking had op The White Album verplaatst naar The Beatles

absoluut onmogelijk om 6 favoriete nummers aan te vinken....
20 zou een stuk beter geweest zijn

Om die reden ben ik dus ook niet zo'n "vinker" , evenals het maken van lijstjes. Hoe kun je na ruim 40 jaar mziekliefhebber te zijn een top 10 maken. Ik vind het bijna ondoenlijk en bijna belachelijk. (zie bijvoorbeeld de belachelijkheid van de jaarlijkse top 2000. Niemand kan zich er in vinden)

Inderdaad, ik zou zelfs Revolution #9 willen aanvinken. Muzikaal gezien niet zo interessant, maar deze geluidscollage past perfect op dit fantastische album, waarop zoveel genres en stijlen voorbij komen. Dus hoort-ie er helemaal bij.
Ik heb dit album thuis in vijf edities en heb 'm al talloze keren gedraaid. Maar bij iedere luisterbeurt ben ik weer verbaasd over de enorme rijkdom aan ideeën, melodieën en andere vondsten.

@ Philipstown, ik ben dan toch niet de enige gek die deze plaat ook in diverse vormen in huis heeft. De elpee, de gewone cd, onlangs apart gekocht de geremasterde editie 2009, en omdat ik die schitterende Beatles stereo box dan nog eens apart aangeschaft heb, heb ik hem ook een keer of vier in huis, hoe gèk kun je van deze band, en in uitbreiding van dit meesterlijke album zijn?

Ik geef toe dat puur kwalitatief misschien Revolver en Abbey Road sterker zijn, dat zijn overigens voor mij ook pure ***** sterrenplaten, maar gevoelsmatig heb ik het meeste met dit typische "patchwork" zoals ik dit album met zijn amalgaam van stijlen altijd noem.
Een plaat om later in het rusthuis luid af te spelen, zeker weten, ook al krijg je dan misschien hommeles met de buurman, haha....

@ Philipstown en Father McKenzie. Hier is nog een gek die dit album in meerdere edities heeft. Ik heb de stereoversie op vinyl, de stereoversie op cd (30th Anniversary Edition) en de monoversie op cd.

Nog even ter aanvulling wat informatie die normale mensen als nutteloos zullen betitelen:

Ik heb 'm tweemaal op lp, waarvan eenmaal op wit vinyl (maar die laatste versie is incompleet; gekocht van een onbetrouwbare Ebay-handelaar).
Ik heb de eerste cd-release (kan ik geen afstand van doen, die heeft jarenlang veel voor mij betekend), de stereo- en mono-remasters.

Niet erg, Philipstown, wij zijn geen "normale" mensen, maar fervente Beatlesfans, dus wij vinden deze informatie van jou, gewoon héérlijk om lezen, echt waar!

Ik heb de witte ook in alle variaties die er maar te bedenken zijn. Waaronder twee CD's, de ene heet white en de ander whiter. Maar het meest koester ik toch de orginele dubbel LP van de eerste druk uit 1968, met de vier foto's en de poster. Hij ruikt nog als nieuw die LP. Soms pak ik die plaat weer en ruik er even aan, ben ik nu gek??

Ja

@devel. Ik vind dat niet zo gek. Geuren (en ook bepaalde smaken) zijn heel belangrijk in 's mens leven. En idd, een niewe vinylplaat ruikt heel apart en kan nostalgische gevoelens oproepen. Ander voorbeeld, mijnerzijds. Acht jaar geleden heb ik mijn lievelingshond in moeten laten slapen. Toen hij voor me lag heb ik nog een flinke pluk haar afgeknipt bij haar. Die pluk bewaar ik als een stuk relikwie en soms ruik ik daar ook aan. Ben ik dan gek?

Weet je zeker dat we daar antwoord op moeten geven?

Inkoppertje

niet echt...