The Beatles - The Beatles (1968)

Inderdaad, ik bedoel als je daar je relaxed bij voelt ben je niet gek, het zou gek zijn als je willekeurig iets ruikt en dat steeds doet zonder dat je je goed er bij voelt.
Nu is het gewoon appart, maar het heeft wel wat.

Nou devel, dan zijn we waarschijnlijk toch niet gek. Geuren kunnen herinneringen, zowel prettige als onprettige, oproepen. (is trouwens ook wetenschappelijk bewezen)

Hé, interessant. Die ken ik helemaal niet. Zijn dat bootlegs met alleen akoestische uitvoeringen? Die ken ik namelijk wel.

White en Whiter is een Japanse persing, en erg zeldzaam. De nummers zijn hetzelfde alleen in een andere volgorde. Ook zijn Not Quilty, The inner light en de acoustische versie van While my guitar gently wheeps toegevoegd waardoor de invloed van George Harrison tijdens het proces van The white album veel groter blijkt te zijn als uiteindelijk op de orginele plaat.

Maar het zijn dus wel officiële Apple/EMI-releases?

Nee, ze zijn absoluut niet officieel, zijn van Ringo records. Een Japans klein label die zich voornamelijk met bootlegs en collectors items bezig houdt. Leuk is wel dat Ringo op zijn Japans appel betekent en de naam dus niets met Beatle Ringo te maken heeft. White en whiter zijn in Japan gewoon in regulieren CD winkels te koop , ze nemen het daar blijkbaar niet zo nauw met auteursrechten.

Ik heb dit album vandaag en gisteren nog even een aantal malen gedraaid, maar het is een echt feel goed album. Als je je een beetje slecht voelt en wat in de put zit, dan beurt dit album je wel op. Het deed vandaag en gisteren echt wat met mijn gevoel op een positieve manier. Toch wel lekkere frisse feestmuziek vind ik dit. Ben nu toch wel blij dat ik deze in geremastere vorm org in huis heb.

Dat hangt er natuurlijk maar vanaf hoe ze het schrijven.

Dat is inderdaad wat mager, 4 past beter.

"Ob-La-Di Ob-La-Da", "Back in the USSR" en "Honey Pie" zou ik inderdaad 'feel good' noemen maar dat het album opbeurend is, dat vind ik vreemd. Wat maak je dan van het krankzinnige "Helter Skelter", het bij aanvang deprimerende "Happiness is a Warm Gun" en "I'm So Tired"? De troef van het album is haar veelzijdigheid en kan voldoen aan allerlei gevoelens van de luisteraar. Maar in zijn geheel is het zeker niet vrolijk.

'Yes I'm lonely wanne die', het is maar net wat je onder opbeurend verstaat.

Je kunt ook denken : ik heb even een flinke dip, maar ik ben in ieder geval niet de enigste (Gedeelde smart is halve smart, kan troostend werken)

Sommige nummers zijn inderdaad erg vrolijk (Ob-La-Di Ob-La-Da, Back in the USSR, Birthday) maar andere dan weer weemoedig (While My Guitar Gently Weeps, Happiness is a Warm Gun, Julia). Ook inzake stemmingen zijn the Beatles een band van uitersten.

In die periode van White Album gebeurde er alleen al relationneel gebied veel bij de Beatles. Ook het "verlies" van Brian Epstein speelde natuurlijk een hele grote rol. Tja, het waren eigenlijk ook nog allemaal mannen in hun mid-twenties. Dan maakt de gemiddelde mens ook al van alles mee en dat is op White Album goed te horen en maakt het album, met al zijn diversiteit, ook zo interessant.

En de meeste nummers zijn geschreven in India, tijdens hun bezoek van 6 maanden aan de Maharishi. Lennon zat daar welliswaar braaf met vrouw Cynthia maar Yoko zat al in de wachtkamer op Lennon's terugkomst te wachten, terwijl hij toen al stiekem zijn gemis aan Yoko in nummers verwerkte.

...en George Harrison werd er horendol van...juist door de rustige omgeving schreven Lennon en McCartney tientallen songs terwijl hij serieus aan het proberen was de band een 'spirituele' koers te laten varen. Het mocht (gelukkig? jammer genoeg?) allemaal niet baten. Het vertrek van achtereenvolgens Ringo (had heimwee naar het Engelse eten), Paul (had wat beters te doen) en John en George (na aantijgingen van vertrouweling en intrigant Alex "Magic Alex" Mardas over een aanranding door de Yogi op een van de vrouwelijke gasten) was een eerste echte stap in de 'scheiding'....daarna...Yoko, Apple, Allen Klein, gekte, ruzies in de studio, Linda, etc....

Minste album van de heren. Er staan teveel zeurnummers op. Gelukkig hebben ze een album als Sgt Pepper gemaakt want als The White Album maatgevend zou zijn dan zou ik The Beatles maar niks vinden.

Na "Abbey Road" hun beste album.

Voor elk wat wils, veel mensen vinden dat niks maar omdat er bijna alleen maar goede nummers op staan vind ik het toch goed beluisterbaar.
Kan maar 3 tracks ontdekken waar ik weinig mee kan:
1 Blackbird (ja echt, saai nummer vind ik dat)
2 Julia
3 Revolution 9

De rest is natuurlijk niet allemaal supergoed maar de humor en de diversiteit maakt veel nummers erg leuk om te horen.
Van het handjevol albums uit de jaren 60 die de tand des tijds hebben doorstaan is dit er 1 van.

Heerlijk album !

Als ik een Beatles album moest kiezen dat de beste was zou het deze zijn. Maar dan puur omdat hij 2disc is en abbey road en peppers band dat niet zijn.. Deze is zeker 5 sterren waard.

Nog nooit zo een vreemde redenatie gehoord.

Ach, opzich snap ik het wel: hoe meer Beatles, hoe beter de plaat. In die redenatie kan ik me wel vinden

Echt niet? Dan kom je hier niet genoeg.

Ik mag toch hopen dat zelfs echte Beatles fans zullen beamen dat diezelfde Beatles ook een hoop baggernummers gemaakt hebben. Als ze het merendeel daarvan op deze dubbelaar hadden gezet, wat ze imho ook gedaan hebben, dan gaat de redenatie dus nergens over. Maar goed, genoeg hierover

Ik weet niet of ik een echte Beatle-fan ben, maar veel baggernummers? Dat kan ik toch echt niet beamen.

@Joy4ever: Baggernummers is wel een beetje overdreven gezegd vind ik. Dat het jouw smaak niet is, is dan weer een ander verhaal. Maar daarom zijn het niet gelijk baggernummers. Dit album kan mij ook niet echt boeien, maar ik hoor wel dat het voor die tijd erg fris en modern klonk. Het raakt mij alleen niet zo, maar dan ga ik niet gelijk zeggen dat het baggernummers zijn. Ga je mond spoelen, want of je nu wel of niet van dit album houdt, een Beatles klassieker is het zeker.

Gewoon omdat ik iemand met een *** bovenaan (bij mij staan de nieuwste berichten bovenaan, vind ik zoveel leuker) bij dit prachtalbum niet kan verdragen. Ik heb er al lang alles over gezegd, dus, say no more ***** forever

Ik ben het wel gedeeltelijk met Joy4ever eens, moet ik zeggen. Al vind ik baggernummers dan weer overdreven. Maar wat mij betreft kan deze in de verste verte niet tegen Revolver en Sgt. Pepper's op, en ook Abbey Road vind ik een stuk beter. De meeste nummers die hier opstaan doen me erg weinig.

En Ricardo, het mag dan wel een klassieker zijn, ook ik vind dat het die status zeker niet verdient. En natuurlijk mag Joy4ever het gewoon baggernummers vinden. Alsof je niks negatiefs mag vinden over klassiekers.

Ik ben het een beetje eens met Joy4Ever, al wil ik het niet zo extreem zeggen. Het valt mij op dat de Beatles die-hards álles goed vinden van hun band. Alsof The Beatles een stel goden zijn die nooit een ondermaats nummer gemaakt hebben.

Laat ik voorop stellen dat The Beatles niet echt mijn ding is. Ik vind het gewoon gedateerd en echt voor die tijd klinken. Echter vind ik wel dat het toen voor in die tijd echt iets nieuws was. Het was toen echt verfrissend en vernieuwend, waarmee ze toen echt voor een trend, en een nieuwe weg gezorgd hebben, zeker voor de moderne popmuziek. In dat kader bezien vind ik dat de Beatles terecht een hoop credits verdient hebben van vele mensen, fan of geen fan/liefhebber. Baggernummers mag per individu natuurlijk best gezegd worden, alleen in vind dat persoonlijk te ver gaan. Er staat 1 echte misser op en dat is Wild Honey Pie, en die duurt gelukkig maar slechts 53 seconden, ook helpt skippen nog wel eens. Dat is de enigste vuller voor mijn gevoel die op dit album staat. Misschien heb ik met die 3* ook wel een iets te lage beoordeling staan, maar vind dat die 3* gevoelsmatig de perfecte score mijnerzijds is. Maar daar veranderd mijn mening niet mee dat ik The Beatles 1 van de beste 3 popartiesten/groepen ooit vind uit de moderne popgeschiedenis.

Elke band heeft zijn die-hard-fans, kijk maar ook eens bij bv. Joy Division of Radiohead.
Nu, ik zal nooit beweren dat alles van the Beatles geniaal is (niets of niemand is perfect), zo vind ik Why Don't We Do It in the Road? bv. niet meer dan aardig en ook op andere albums staat er wel een nummer die ik minder geslaagd vind. Al hoor ik het zwakste van the Beatles ('bagger' is een te groot woord) nog altijd liever dan 80% van de huidige hitparade of alles van bv. Nickelback of Kane (daar is dat woord veel meer van toepassing), ik relativeer dus.