The Beatles - The Beatles (1968)

Ik denk dat George aan een leuke ontwikkeling bezig was ten tijde van Rubber Soul en Revolver (Taxman, If I Needed Someone) voor hij zich enthousiast stortte op de Indiase muziek.
Ik denk dat het bijna 'makkelijk' was voor z'n bandmaats om zich daar wat van te distantieren: George was de deskundige en in de regel de enige Beatle die op die opnames speelde naast een club Indiaase muzikanten.
Na "The Inner World" ging George weer met gitaren en drums aan de gang en een artistieke opbloei was een feit!
Een interessante theorie uit het boek "Can't Buy Me Love" was dat George ergens tussen augustus '67 en begin '68 (het overlijden van Brian Epstein, de reis naar India) bijna een soort greep naar de macht deed in de band; hij was de grote Inspirator van de expeditie naar de Maharishi.
Helaas (en tot zijn frustratie) schreven z'n collega's koffers vol met songs in die rustige omgeving.
Toen de opnames voor de Witte Dubbelaar begonnen moest hij inroeien tegen de liedjesstroom van Lennon en McCartney en toch werd duidelijk dat Harrison zich aandiende als een belangrijk componist in de band. Ik heb geen idee hoe Clapton in de sessies verzeild raakte; vooral George begon zich in die tijd steeds meer te mengen met mede-muzikanten (en zich buiten de Beatles steeds meer op z'n gemak te voelen).

George was bevriend met Eric Clapton en aangezien hij zijn eigen gitaartechniek niet toereikend vond (hij had wel zelfkennis) vroeg hij Clapton om de solo te spelen. De solo op Taxman wordt overigens ook niet door George gespeeld maar door Paul...

] McCartney, maar vooral Lennon konden geen enkele interesse in een Harrison nummer opbrengen. Dat feit is duidelijk aangezien Lennon niet eens mee doet op nummers als I Me Mine, Here comes the sun en While my guitar gently wheeps. Dat frustreede Harrison in dien mate, zeker omdat hij altijd zijn best deed Lennon/McCartney nummers naar een hoog plan te tillen, dat hij de beslissing nam Clapton mee de studio in te nemen, die While my guitar wel te gek vond en Harrison wel respecteerde. Om een soortgelijke rede naam hij later ook Billy Preston mee de studio in.

En ik maar altijd denken dat The Beatles een goed georganiseerde band was ten tijden van hun grootste albums.

Hun laatste 'grote/goed-georganiseerde album' was Revolver...daarna was er LSD, een rommelige film, de dood van hun manager, India, enorme zelfoverschatting, Yoko, groeiende ego's, Ob-la-di, ob-la-da, Magic Alex, Apple, Allen Klein, plannetjes van Paul....

Hoezo "goed georganiseerd"? Volgens mij bedoelen we modern. The Beatles is één van de eerste bands die gestopt is met het samen inspelen van de muziek. Elke band na plusminus 1970 heeft die methode overgenomen. Laag voor laag krijgt een nummer vorm. Dat moeten we zeker niet verwarren met slechte organisatie. Dat de chemie tegen die tijd begon te verdwijnen is in die zin toeval ook al voelden Ringo en George zich tijdens die oeverloze sessies nogal eens overbodig. Dat er niet meer live gespeeld werd heeft denk ik sterker bijgedragen aan het uiteenvallen van de band.

Dat bedoel ik nou. Ik had een soort idee van wat het legende genaamd The Beatles was. En ik zag ze als een groep dat geen probleem ofwat. Inmiddels de vele berichten gelezen te hebben rondom de groep weet ik nu wel beter. En het is gek dat een van de grootste albums als deze onder zulke omstandigheden is op genomen. Het maakt The White Album alleen maar interessanter voor mij. Voor tot nu heb ik geen Beatles nummer gevonden dat ik echt goed vind.

Teveel talent in één groep heeft voor het einde gezorgd. Eén Lp was niet meer genoeg, er was eigenlijk te weinig ruimte om al dat talent een plaats te geven. Dus was het degene met de grootste bek die de meeste nummers op een LP kreeg. Dit is geen herspinsel van mezelf, maar een citaat uit een George Harrison interview begin jaren 90.

Wederom volledig eens met devel-hunt (althans, zijn bericht). Zo zijn er destijds meerdere bands kapot gegaan.

Al denk ik dat de breuk goed geweest is. John Lennon/Plastic Ono Band, Imagine, All Things Must Pass, Band on the Run en nog twee handen vol prima albums hadden anders nooit het licht gezien.

Maar dat wist men net na de breuk van The Beatles natuurlijk nog niet.

John Lennon, Paul McCartney en George Harrison waren te grote talenten en persoonlijkheden om lang samen in een band te fungeren. Bands vallen uit elkaar door botsing van ego's en dat is met the Beatles ook het geval.

...en George Harrison was de grootste mopperkont over het hele Beatle-tijdperk, vooral in de jaren '90! Pas toen hij financieel aan de grond zat met z'n Handmade-films stemde hij toe om mee te werken aan het Anthology-project.

Hij had deels wel recht van mopperen; de Bazen Lennon en McCartney begonnen vanaf de Witte Dubbelaar George onnodig te negeren en eigen zwakke composities kwamen nog eerder op de plaat dan Not Guilty of All Things Must Pass (om maar twee sterke Harrison-troeven te noemen). George was nu eenmaal de jongste van het stel en John en Paul hadden het te druk met het elkaar in de gaten te houden!

1422 berichten, 968 stemmen en zulk een - verdiend - hoog scoregemiddelde, ik zie het weinig albums van 42 jaar oud overkomen!

!
En terecht! Eigenlijk bij het meest "polariserende" Beatles-album! Geen perfect meesterwerk, toch een prachtige collectie songs, minstens zes totaal verschillende muziekstijlen op één album (van dancehall, via acid-rock ,geluidscollage, ska en folk naar bluesrock...kom daar maar 'ns om!). Het is bijna onmogelijk om álles even goed te vinden (ik kan vier slechte en twee matige songs van dit album noemen en ruzie krijgen in deze discussie ), maar het is ook net zo onmogelijk om niet door minstens vier songs geraakt te worden!

Ik dacht altijd dat het Yoko haar schuld was.

Ik begin vandaag met dit album. Het klinkt erg leuk. Met name Helter Skelter.

Dit is het eerste Beatles album dat mij echt weet te boeien en mij kan bekoren. De leidjes zijn leuk maar hebben nog tijd nodig om tot me in het laten bezinken.

Nu eens dit album gaan luisteren, Abbey Road beviel me zo goed dat het in mijn top 10 kwam

Het hele album geluisterd. Nou, ik vond Abbey Road echt geweldig, dit vind ik maar een teleurstelling. Sommige liedjes vond ik echt niks aan ( Ob-La-Di, Ob-La-Da, Bungalow Bill) en paar echt heel goed (Back In The U.S.S.R, Dear Prudence, While My Guitar Gently Weeps , Helter Skelter) Sommige nummers waren gewoon en dat had ik echt niet bij Abbey Road. Daar was ieder nummer geweldig. Revolution 9 is wel een gaaf geluidsexperiment, maar niet meer dan dat. Ik ga het gemiddelde omlaag halen door mijn stem. Misschien wordt het als ik het vaker luister wel beter.

Gelukkig gaat één stem van 3.5 (wat nog aanvaardbaar is, toch? ) het gemiddelde niet meteen naar beneden halen.
Luister de cd nog maar een paar honderd keer, Don Cappucino, misschien valt het dubbeltje dan nog wel hoor.... ben er vrij gerust in.

OK, ik zal het ook vaker luisteren, vaak genoeg gehad dat albums na 10 of 20 keer luisteren pas echt goed werden. Dit was dan ook de eerste keer dat ik hem luisterde.

Ik ben ook van 3* naar 4,5* gegaan, ondanks dat ik op cd 1 wel wat skipmomentjes vind.

Voor mij was "Ob-La-Di" bij aanvang ook een skipmomentje, maar ik heb meer en meer het gevoel dat het echt in het album past.
Veel mensen vinden het een wegwerpliedje, een niemendalletje. Anderen kennen The Beatles enkel daarvan. En dat vind ik soms jammer. Er is zo veel meer naast "Ob-La-Di". Waarom hoor ik nooit eens "While My Guitar Gently Weeps" op de radio? Luister ik naar de verkeerde zenders? Is België achterlijk? Hoe zit dat in Nederland?

In Nederland kennen de zenders The Beatles nauwelijks. Enkel Hey Jude en dat kerstnummer van John Lennon. Dit is dan meestal enkel tijdens gelegenheden als Oud en Nieuw met de Top 2000 bijvoorbeeld.

In een commerciële wereld, zoals tegenwoordig hoor je muziek, die voor bepaalde doelgroepen bedoeld is. Als men muziek uit het verleden hoort zijn dat bijna altijd de bekende singeltjes uit die tijd nan welke artiest/ groep. Wil je je dus verdiepen in the Beatles of andere muzikanten uit die tijd zul je het kopen (of downloaden) of eensnaar een Beatlesdag gaan. Die worden nog regelmatig nog her en der georganiseerd. Ik ben in ieder geval blij dat ik de Beatlesperiode "live" mee heb mogen maken. Maar voor jongeren is het nog steeds zeer de moeite om muziek uit de 60's en 70's te ondekken, alleen de sfeer krijg je er nooit meer bij.

Met een goed live album en als je dan naar de muziek luistert met de ogen dicht, kun je lekker gaan fantaseren en een voorstelling maken hoe het toen allemaal was. Tenminste dat heb ik wel sterk met zowat alle klassieke live albums, en dan vooral uit de jaren 70. Daarom draai ik liever live albums dan studio albums. Gewoon de sfeer uit vervlogen tijden een beetje terughalen.

Ik creeër wel mij eigen nostalgie bij dit album en Sgt. Peppers. Dus die sfeer komt er ooit wel na dik 15 jaar.

Wat BeatHoven al zei over dat The Beatles nooit op de radio komen, enkel de nummers Hey Jude en dat kerst nummer van John, dat vind ik ook erg jammer, en snap er ook helemaal niks van.
Arrow draait zo nu en dan nog wel is een Beatle nummer, maar dat is ook de enigste zender helaas.

Om even terug te komen op de White album,, ik vind dit een heel goed album! Hele aparte maar ook mooie nummers staan erop.
Dear Prudence vind ik persoonlijk één van de beste nummers van The Bealtes.

onverslijtbare plaat,sinds jaar en dag mijn absolute nummer in mijn top 10

Lager is voor jou niet aanvaardbaar dus. Voor mij komt hij echt niet boven een 3* uit hoor. Veel te wisselvallig vind ik dit album. Er staan zeker een paar mooie nummers op, Back In The USSR en Helter Skelter met name, maar de rest vind ik gewoon middelmatig. Nog wel redelijk tot aardig, maar niet de superstatus hebben wat iedereen doet voorkomen bij dit album. Degelijk voor op de achtergrond, en bij die 2 door mij genoemde nummers komt de radio gelijk wat harder, maar daar blijft het voor mij dan ook wel bij.

1000ste stem, ook voor dit album.