The Beatles - The Beatles (1968)

Baggernummers is wellicht iets te overdreven gesteld maar ik mag toch echt aannemen dat iedere Beatles fan met gemak een dubbelaar kan samenstellen met "minder geslaagde" nummers. Om het dan nog even voorzichtig uit te drukken. Er is zelfs een heus topic van op MuMe. Ik ben redelijk tot goed bekend met The Beatles en ik vind het een goede band. Kwalitatief bezien dan. Daarom geef ik dit album ook 3*. In tegenstelling tot FMcK doe ik namelijk niet aan proteststemmen, ik ben in de eerste plaats muziekliefhebber. Voor mij is Sgt Pepper het magnum opus van de heren. Met op de voet gevolgd door Magical Mystery Tour. Maar ik kan begrijpen dat door de diversiteit van de heren een ieder weer zijn eigen favoriet(en) heeft. In vergelijking met het andere werk van de heren vind ik deze dubbelaar een fikse tegenvaller met teveel niemanddalletjes. Daarnaast staat de sfeer van dit album mij niet aan, iets wat voor mij essentieel is om tot een hogere score te komen.

Het is erg moeilijk tot een persoonlijk oordeel te komen bij het beoordelen van Beatles cd's omdat een aantal mensen het minste beetje kritiek haast als een persoonlijke belediging opvatten.

Daarnaast wordt er ook in kampen geopereerd: wie iets positiefs/negatiefs zegt over de ene Beatle, krijgt de volle laag van het 'andere' kamp.

Derhalve van mij , een beoordeling of becijfering kom je van mij hier niet tegen.

Elke band/artiest komt wat mij betreft gewoon van de planeet aarde, voortvloeisels uit onze eigen voortplantingsdrift. Het wordt tijd dat de diehard Beatlesfans in hun reacties zich realiseren dat de vier heren niet uit andere delen van ons melkwegstelsel zijn gekomen en (helaas overigens) net zo sterfelijk blijken te zijn als de rest van de wereldbevolking.

Volgens mij ben jij zelf zo'n beetje de enige die het constant bij iedere (ex) Beatle CD bespreking hebt over diverse Beatles kampen. Ik vind het allemaal wel meevallen. Wel bijzonder is het dat een band die al 40 jaar niet meer bestaat nog zoveel stof tot discussie op levert en de muziek tijdloos en onsterfelijk blijkt.

Ik wil mezelf geen fan noemen, maar mij lukt dat in ieder geval gemakkelijk. Ik vind de Beatles pas echt goed worden vanaf Rubber Soul, en daarvoor zijn er genoeg van die minder geslaagde nummers.

"Bagger" komt bij mij, wat betreft de beste band allterijden, nooit in me op, echt niet; Al zijn niet alle songs "super" of "formidabel". "Wild Honey Pie" kun je moeilijk ontzettend goed vinden, maar ach, het duurt ook niet te lang, zo staan er wel een paar kleine opvullertjes tussen; En eerlijk gezegd "The Continuing Story..." vind ik ook niet van het betere Lennonwerk, maar ach.... blijf het PATCHWORK van dit album zo prachtig vinden. Van hoevéél bands kun je alle leden bloot uit je hoofd opsommen, hoeveel bands zijn er waar alle leden hun sons mogen zingen? Precies!

Ik zou ook geen baggernummers van de Beatles kunnen noemen, eigenlijk. Natuurlijk is niet alles even goed, maar de eerste albums hebben wel een bepaalde charme die me best aanspreekt (en per album misschien 2 tot 3 echte uitschieters en daarom ook wat nummers die ik persoonlijk wel leuk vind, maar zeker niet briljant zijn).

Wild Honey Pie vind ik ook gewoon leuk, kan er niets aan doen.

Dat andere mensen minder positief zijn over The Beatles maakt me uiteraard niets uit. Ik zou ook best graag een review van Musician lezen. Als er alleen maar 'hallelujah'-verhalen staan wordt het ook een beetje eentonig, zo'n Beatles-discussie.

Deze band is natuurlijk vooral zo enorm gewaardeerd omdat ze de eersten waren die dit soort muziek maakten. Alleen er is na die tijd nog zoveel meer moois en goeds gemaakt wat minsens zo goed is, en naar mijn mening zelfs stukken beter zijn dan The Beatles waren. Hun status word enkel en alleen afgemeten omdat ze de eersten en eigenlijk de uitvinders waren van een nieuw genre, dat van de moderne popmuziek. Aan de hand daarvan snap ik best de enorme status die ze hebben, die tot op de dag van vandaag voortduurt. Legendes vergeet je immers terecht nooit. Maar anderzijds is het ook zo dat in het land der blinden eenoog koning is.

Hetzelfde heb ik met de 3 caberatiers uit de jaren 70, de grote 3 dus: Wim Kan, Wim Zonneveld en Toon Hermans. Nu nog steeds erg goed en leuk om te zien, maar met de veelvloed aan caberatiers van vandaag de dag natuurlijk vreselijk achterhaald. In de jaren 70 was er echter ook een stuk meer respect, want tegenwoordig moeten de grappen steeds harder en cinischer gemaakt worden om je nog van de rest te onderscheiden. In de tijd van de grote 3 ging het veel respectvoller en netter eraan toe. Datzelfde heb ik ook een beetje met The Beatles wel, een erg nette groep die keurig in de pas liep, en echt volledig voldeed aan het ideale schoonzoon image. Maar die een erg veel wisselende aantal songs gemaakt hebben die voorgoed hun stempel hebben gedrukt op de moderne popmuziek.

Conclusie voor mij is dat het een keurig nette band is die hun stempel hebben gezet op de moderne popmuziek, en waar ik een aantal nummers erg goed van vind, maar te weinig om voor mij overtuigend genoeg te zijn om er meerdere albums van te gaan kopen. Deze dubbelaar en de verzamelaar 27 singles oftwel One zijn voor mij mooi genoeg om org in huis te hebben.

Toon Hermans en co liepen mooi in de rij met hun shows. Dat deden The Beatles net niét. Vaak choqueerden ze en tastten ze de limieten van de muziek af. Anders hadden ze nooit zo populair geweest.

The Beatles waren destijds omstreden, de oudere generatie moest er niets van weten. Later werden ze algemeen gerespecteerd vanwege hun muzikale kwaliteiten.

Maar ik hoor genoeg van de oude generatie dat het een zoetsappige band was waar vooral de meiden warm voor liepen, vooral omdat er veel liefdesliedjes geschreven werden.

In de ogen van de latere hardrockgeneratie zijn the Beatles te braaf, de ouderen die destijds vooral naar Frank Sinatra of Dean Martin luisterden vonden the Beatles dan weer veel te wild. Kwestie van relativeren.

Om eerlijk te zijn : the Beatles brachten zowel zoetsappige of rustige als hardere of meer experimentele nummers, het was een band van uitersten. Voor hun doorbraak waren the Beatles nog in leder gehulde hooligans die rauwe rock'n roll brachten. Toen ze door Bryan Epstein gecontracteerd werden moesten ze een wat netter imago aanmeten. Nog net choquerend voor de oudere generatie maar niet te. Latere bands als Rolling Stones en the Who gingen daarin nog een stapje verder.

Maar de tijden zijn veranderd. Vergeleken met vele metalbands zijn ook dat nu lieve jongens.

Mijn ouders zijn 66 inmiddels en die hebben het er ook over dat het wel bijzonder was voor die tijd lekker gek en spontaan doen. Die hebben de Beatles tijd in volle glorie meegmaakt, en die vertelden mij dat het vooral meiden waren wat die band aantrok, ook wel jongens natuurlijk, maar het was meer een meiden band volgens mijn ouwe lui.

En net wat jij zegt LucM, het is een band die van alle markten thuis waren zowel harde nummers als de zoetsappige ballads. Dit album is juist een uitstekend voorbeeld van de diversiteit die The Beatles in zich hadden volgens mij.

De oude generatie heeft het in dit geval over de periode 1963 - 1965, daarna was dat toch echt over. En het had niets met liefdesliedjes te maken, maar met de vier jongens zelf.

Liedesliedjes? Ja dat wel maar toch met een hele dubbele en zeker voor die tijd schokerende boodschap. Zo ging Please please me feitelijk over orale seks. Er zijn nog veel 'onschuldige' Beatles liedjes met dubbele bodems, ook al in de periode 62-65.
Wat vaak op MuMe wordt vergeten is dat de tijd toen The Beatles actief waren een gehele andere wereld was met totaal andere normen als nu, het wordt vaak niet in historisch perspectief geplaatst waardoor het historisch belang vaak wordt onderschat.

Zoals ik al zei, het had niets met liefdesliedjes te maken.
Waar haal jij deze informatie vandaan trouwens?

Waar ik welke info vandaan haal?? Over Please please me bijvoorbeeld? Komt uit een interview met John Lennon uit 1975 meen ik. Lennon zette zich toen al af tegen vertrutting en plaatste allerlei dubbele seksuele teksten in zijn nummers, McCartney ook trouwens.

Die informatie die nu ineens uit je post verdwenen is bedoel ik eigenlijk.

Whoops .

Je bedoelt de info over drive my car. Dat heb ik ooit ergens gelezen, maar weet niet zeker of het klopt, vandaar dat ik dat deel heb verwijderd!!

Het gebruiken van Lennon-teksten uit zijn interviews als 'bron' is tricky, hij is zelf niet de grootste kenner van zijn eigen repertoire (fans, hasj, LSD, etc.).

Hasj en LSD??? Deze man wist best wat de ware betekenis was van een lied als Please please me.

Men hoeft geen Einstein te zijn om de ware betekenis van Please, Please Me te weten, toch? "Please Me", zegt toch al genoeg????

Ik denk dat Bawimeko bedoelt dat Lennon regelmatig aan de drugs zat tijdens het schrijven en zich niet alles even scherp herinnert.
Lucy In the Sky With Diamonds is ook zoiets, daar onkende hij ook altijd dat het over drugs ging.

Ik wil op voorhand helemaal geen negatief koopadvies voor deze dubbele witte Beatles cd afgeven.

Alleen stel ik natuurlijk allemaal hele domme vragen zoals: waarom geen finale met Hey Jude in plaats van zo'n raar nummer als Revolution 9?

Favoriete Beatles cd's zijn voor mij kort, puntig, gemaakt ten tijde van optimale samenwerking tussen Lennon en McCartney én ten tijde van hun meest creatieve momenten, namelijk tijdens Rubber soul en Revolver.

Er staan, voor de goede orde, wél 5 sterren nummers op deze cd, o.a. Helter Skelter, Blackbird, Honey Pie.

Maar er staan teveel nummers op, die dat niveau niet halen. Wat moet ik met Goodnight, The continuing story of Bungalow Bill of het niemandalletje Don't pass me by?

The Beatles is behoorlijk stuurloos en bovendien lijkt mij de samenwerking, de chemie, tussen de inmiddels BV Lennon en de McCartney VOF wel uitgewerkt.

Er ontstaan duidelijke McCartney en duidelijke Lennon nummers en ondanks onmiskenbare kwaliteiten halen die niet het gemiddelde niveau van Revolver. Martha my dear kan zo op de Wings cd Venus and Mars.

Het is niet voor niets, dat ik kies voor een nummer van George Harrison als favoriet (While my guitar gently weeps) van deze cd.

Ik ben er natuurlijk niet mee opgegroeid en de Beatles waren ook niet mijn eerste keuze om mij als verzamelaar op te storten (wel Paul McCartney solo overigens). Dat maakt dat je er geen emotionele band mee hebt opgebouwd. Dat kan daardoor uiteraard leiden tot verschillende conclusies en interpretaties.

Uiteindelijk vind ik het, hoewel te betreuren, wel begrijpelijk dat de paden van Lennon en McCartney zich hebben gescheiden; de controverse tussen beide heren is op The Beatles al duidelijk hoorbaar. Het zou zich op Abbey Road nog verder uitkristalliseren.

Ach, ach. Die eerste twee horen toch echt bij mijn favorieten van dit album. Goodnight is echt een pracht afsluiter.

Don't pass me by is voor Ringo's doen een heel aardig nummer, lekker vet. Het gaat over de dood van Paul McCartney, overigens.

Ach, met je ceedeebrander maak je van de Witte Dubbelaar toch je eigen favoriete album?

De witte dubbelaar lijkt het meest op een plaat met solo nummers waarin The Beatles zich als elkaar begeleiders gedragen. Hierdoor komen de karakters van de groepsleden voor het eerst als indivudu naar voren, waardoor het typische Beatles geluid plaats maakt voor het geluid wat ze later als solo artiest zouden produceren. Lennon nummers als Yer Blues, Julia, Hapiness is a warm gun of Dear Prudence staan op één of andere wijze dichter bij zijn werk met The plastic Ono band dan bij The Beatles, terwijl dat voor McCartney nummers als Blackbird, Martha my dear, Honey pie of I will ook op gaat, ze voelen aan (maar klinken ook) als vroege Wings nummers. While my guitar gently wheeps had zo op All things must pass kunnen staan, terwijl een Harrison nummers als Long, Long, Long een blauwdruk is voor zijn solo stijl in de jaren 70. En om te eindigen met Starr, Don't pass me by en goodnight klinken eerder als nummers die op Goodnight vienna passen dan op zijn Beatles nummers van voor de witte.
Het werd met de witte voor het eerst duidelijk dat deze groep zich opmaakte om ieder een eigen richting op te gaan.

Eens met devel-hunt, al vind ik 'While My Guitar Gently Wheeps' toch dichter bij eerder Beatles werk staan dan bij nummers als 'What is Life', 'All Things Must Pass', 'Wah-Wah' en 'Beware of Darkness'.

Op disc 1 skip ik ook de nodige nummers, op disc 2 is dit niet het geval. Soms 'Revolution 9', al heb ik geen hekel aan dat nummer.

Ik vind While my guitar gently wheeps dichter bij zijn vroege solo werk staan dan bij een nummer als Taxman. While my guitar openbaart echt een nieuwe Harrison sound, ook zijn wijze van zingen, dat klagelijke, en al die emoties, liet hij niet eerder op Beatles platen horen, maar werd als solo artiest zijn huisstijl.

Er is een alleszins verdienstelijke George Harrison compilatie te maken van al zijn Beatlesnummers tussen 65-70, waarbij inderdaad ook een boeiende verandering van stijl is waar te nemen.

Zonder te spreken van beter of slechter.

Zouden Lennon en/of McCartney ten tijde van Taxman meer met een kritische blik hebben gekeken naar de nummers van Harrison dan ten tijde van While my guitar ... ? Ook het feit dat Clapton op dit nummer mee kon/mocht doen lijkt mij een veeg teken. Dat zou eerder niet gebeurd zijn.