The Beatles - The Beatles (1968)

Begint dit album steeds beter te vinden. Ben het steeds meer aan het luisteren. Heb pas de remasters en die klinken zo goed en mooi. Echt een heel goed album. Cd 2 begin ik steeds beter te waarderen. Alleen nr 12 skip ik. Dat gereutel duurt me te lang. Voor de rest kan dit nog wel een een vijf sterren of misschien wel een plaatsje in mijn top 10 worden!

2 maanden geleden gaf ik dit album 3,5* en dat is eigenlijk veel te weinig. Het album had veel luisterbeurten bij mij nodig om het te laten bezinken. Zoveel nummers, zoveel verschillende stijlen. Helter Skelter is gewoon proto-metal. Ob-La-Di en Bungalow Bill vond ik in het begin echt helemaal niks, maar nu passen ze eigenlijk perfect in het album. Op dit dubbel album staat ook geen een slecht nummer. Al paar keer compleet achter elkaar geluisterd en dat gebeurt niet vaak. Dit is echt een niet normaal goed album wat gewoon 5 sterren van mij verdiend en een hoge plek in mijn top 10!

Nu gaat het gemiddelde juist omhoog, van 4,30* naar 4,31*

Het gemmidelde gaat omhoog!

Maar ik ben ook van mening dat als je het nu eenmaal doorhebt van al die verschillende stijlen, dat het geheel dan juist mooier wordt.
Dat de heren meer en meer andere muzikale ideeën erop na hebben is erg af te leiden, maar daardoor wordt de muziek juist losser en meer ongedwongen dan al die liefdesliedjes van de 'vroege' Beatles.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/2/20/TheBeatles68LP.jpg

Na schijnt is bovenstaande de echte hoes! Ik merk toch een paar verschillen.

Het doet een jonge vijftiger veel deugd aan het hartje dat een tiener de muziek uit mijn kindertijd zo weet te appreciëren. Op mijn veertiende kènde ik dit album nog niet echt denk ik. Dit in tegenstelling tot jou, waarvoor; APPLAUS!

Ik zal màkkelijk al 20 geweest zijn toen ik ook langzamerhand de originele Beatles-albums begon te ontdekken en te kopen. In 1978 was dat en dus eigenlijk rijkeliijk laat voor wie zich toen al een Bealesfan WAANDE; Eigenlijk had ik eerst wat platen van Wings en ook een paar soloplaten van Lennon (Imagine, John Lennon Plastic Ono Band en de verzamelaar Shaved Fish) en Harrison (All Things Must Pass en The Best of George Harrison) èn Goodnight Vienna van Ringo, alvorens ik ook EINDELIJK zo rond 1978 de originele albums van de Beatles begon te ontdekken.

Eerder hadden we wèl dit vlug in elkaar geknutselde verzamelaartje thuis, hetgeen echt grijs gedraaid werd, zelfs mijn vader vond het een leuke plaat;
The Beatles - Beatles' Greatest (1967) ... en achteraf gezien was dit vrij "onnozel" als je dan de enorme ontwikkeling ontdekt die pas een tijd later plaats had, al heeft de band zich uiteraard van dag één ontwikkeld en is dat blijven doen, vanaf pakweg 1966 toen ze beslisten niet meer op te treden en een pure studioband te worden, ging die ontwikkeling nog wat vlugger en toen pas kwamen voor mij de echt reuzesterke platen eraan zoals Revolver, Sgt. Pepper, Magical Mystery Tour en alles hierna. Maar zelfs het eerder uitgebrachte Rubber Soul liet eigenlijk al goed horen hoe hard de band vooruit was gekomen, héérlijke plaat was dat reeds!

Revolver kocht ik eerst, pas daarna de dubbele witte. Ik denk dat ik ook eerst een beetje moest wennen aan het amalgaan van muziekstijlen die hier tentoon gespreid wordt, maar stilaan begon dit album zich in mijn muzikale geheugen te nestelen en nu moet dit echt het album zijn dat ik het meest van al heb gedraaid, ik denk dat dit nog wekelijks of minstens een keer of 3 per maand voorvalt, zo stééngoed blijf ik dit echte patchwork vinden, want ik blijf dit het mooiste "patchwork" in de muziekgeschiedenis vinden dat zijn gelijke niet kent, vandaar zijn onwrikbare nummer één in mijn top 10.

Zelfs het wat onnozele Wild Honey Pie, een puur tussengooiertje van weinig betekenis, heeft zijn plaats, ik kàn het niet meer wegdenken. Het duurt nog geen minuut en past perfèct als buffer tussen het vrolijke Ob-La-Di, Ob-La-Da en het nogal cynische en schijnbaar vrolijke The Continuing Story Of Bungalow Bill.

Dit album is zo verdomd goed.... ik ken echt geen betere plaat, en voorlopig blijft dit nog een jaar of 100 mijn all time nummer één.

En het is moeilijk om hoogtepunten aan te duiden.... alle songs zijn stuk voor stuk zo goed, maar als ik deze moet opsommen die me de knop nog een flinke draai naar rechts doen maken neem, dan kies ik altijd voor Blackbird, While My Guitar Gently Weeps, Piggies, Yer Blues, I'm So Tired, Happiness is a Warm Gun, Helter Skelter en Honey Pie.
Harrison is goed vertegenwoordigd met 4 songs, van mij had ook de prima song Not Guilty erop gemogen, op de Anthology reeks staat een onafgewerkte ruwe versie, ik vind het een prachtsong die niet zou misstaan hebben hierop, maar het is geworden wat het is, en ik ben er reuzeblij mee. Je zou maar pech hebben en in de Middeleeuwen hebben geleefd en NOOIT the Beatles hebben gekend, hoe ERG zou dat niet geweest zijn, toch? Ik màg er niet aan denken, HA!

Ik ben erg vereerd dat jij dit album ook al zo weet te appreciëren, Don Cappucino en ik hoop mèt jou nog vele jongeren die moeite doen om muziek van vèr voor hun tijd te willen ontdekken en te ontsnappen aan de Pink!'s, de Lady Gaga's, Britney Spearsen en Rhianna's van deze verdwaasde barre muzikale tijden!
De oude Beatlesgekke Father heeft gesproken, voilà.

Toevallig....hij staat bij mij net op....
Wat Father mc Kenzie in zijn wijsheid zegt klopt voor mij ook helemaal.

Mijn geschiedenis met de Beatles is echter heel anders.
Ik leerde ze kennen in mijn kindertijd ten tijde van A hard day's night.
Heb ze vanaf toen gevolgd, al was ik nog te jong om al hun moves te begrijpen. Sgt. Peppers's was eigenlijk nog iets te moeilijk voor me toen hij uitkwam. Ik was nog meer van She loves you...

Maar toen de Witte uitkwam en die kreeg ik voor mijn verjaardag , een van mijn eerste echte LP's en nog wel een dubbele.

Het kostte enige tijd om te wennen aan deze plaat. Het was zo rommelig op het eerste gehoor. Obladi obladi op één plaat met Helter Skelter? Yer Blues en daarna Mother Nature'son?

En wat te denken van Honey Pie, Good Night en Revolution 9???

Dit was een een patchwork, zoals Father terecht zegt, een borduurwerkje samengesteld uit allerlei verschillende lapjes en kleurtjes. Het meest opmerkelijke van alle Beatle-albums, een beetje vreemd ook, een beetje een buitenbeentje, helemaal al met die witte hoes. Er zat wel een prachtig inlegvel met mooie foto's bij gelukkig.

Áls Paul McCartney een tweelingbroer zou hebben, dan zou ik u deze plaats hartelijk gunnen Father McKenzie...

Magistraal album, ik maak er verder geen onnodige woorden aan vuil...

5*

Leuke geste, woutorrmusic. Zijn reaktie was inderdaad magistraal en zeer treffend! Zou hebben wij "oudere jongeren" allemaal ons fijne herinneringen aan die geweldige tijd en dit fantastisch album.

Tsja, als ik één ding zou mogen wensen, dan zou het wel zijn dat ik bewust de jaren '60 mee mag maken. Jammer...

Ik wens dat ook soms, maar dit album compenseert voor die onmogelijkheid. Ik ben er vrij zeker van dat ik The Beatles zal meedragen tot ik de leeftijd van Father Mac heb bereikt en tot ver daarna...
Trouwens, is het niet tijd om nog wat te discussiëren over Revolution 9?

Nee, hoor.

Ik dacht: ik gooi een balletje op, maar om de goede zeden te behouden... oké...

Prachtig divers album van de beatles. Bij mijn eerste luisterbeurten klonk het als album wat van de hak op de tak. Er komen op dit album dan ook zoveel stijlen voorbij. Zo luister je op het ene moment naar iets wat haast op proto-metal lijkt op het andere moment luister je naar een avantgardische geluidscollage. Ik verhoog met een halfje.

Dat ander halfje mag er ook nog bij

Als hij vaker de plaat zal beluisteren, komt die er vanzelf, ik ben er redelijk gerust in, hij begrijp dit bandje wel....

Wow wat is Dear Prudence een prachtig Lennon-nummer zeg... Met een portie melancholie die mijn oren bijkans laat smelten, en zijn stem die hij zelf zo haatte... Prachtig nummer...

Lennon is op deze plaat sowieso in topvorm. Één van de weinige albums dat hij McCartney overschaduwt (enigszins).

Ik vind dat Lennon op alle Beatles platen t/m Revolver McCartney enigzins overschaduwt waarna McCartney het stokje vanaf Sgt Pepper over lijkt te nemen. Alsof de leiding binnen de band eind 1966 door Lennon aan Macca is overgedragen. Maar Lennons rol binnen de White album is steengoed. Happiness is a warm gun, Dear prudence, Yer blues, Julia, I'm so tired om er maar een paar te noemen zijn klasse nummers, hoewel McCartney er nummers als Back in the ussr, Blackbird, Helter skelter en Martha my dear tegenover zet. Ik kan niet zeggen wie beter is. Maar waarom een partij kiezen??

Ik vind dat Lennon op elk album McCartney erg overschaduwt (Sgt. Pepper is een twijfelgevalletje). Ook op deze plaat heb ik dat gevoel heel erg.

Al wil ik daarmee natuurlijk niet zeggen dat McCartney geen goede nummers heeft geschreven.

Ik vind dat George hier eigenlijk iedereen overklast met het prachtige Long, Long, Long.

Dat vind ik ook, maar dat had iedereen waarschijnlijk al van mij verwacht.

Ben ik helemaal met je eens. Zeker nu ik de remaster in huis heb. Long, Long, Long komt daarop veel beter tot zijn recht. Een prachtig, subtiel en subliem nummer!

[quote]devel-hunt schreef:


Dat vind ik nou weer net de minste nummers van het album, en dan vooral Back in the USSR, een nummer met geen enkele betekenis (voor mij), en dat me op bepaalde momenten zelfs kan irriteren...

Back In The USSR is gewoon een heerlijke opener

er staat veel matig materiaal op en een enkel goed nummer; het si waarschijnlijk omdat het eenplaat van de beatels is, maar ik geef er niet veel voor.

Nee, ze kunnen niet tippen aan Snow Patrol inderdaad....

Overigens gaat mijn voorkeur op dit album naar Lennon. Wat een fantastische nummers heeft hij hiervoor geschreven! Yer Blues is hiervan misschien wel mijn favoriet.

Het is waarschijnlijk omdat jij nog op dat punt in je leven bent waar je vliegtuig net is opgestegen en je oren nog een beetje dicht zitten .

@Panjoe
En jij lijkt dan weer op het punt aanbeland te zijn waarin je iemand geen andere smaak gunt dan jouw smaak . . .

Haha, neem mijn reactie vooral heel serieus. Maar goed, eerlijk is eerlijk: touché.

Dat voorlaatste nummer slaat toch gewoon nergens op?