The Beatles - The Beatles (1968)

Revolution 9 werd er door Lennon doorheengedrukt, het was zijn kindje en het eerste Beatles nummer waarop Yoko Ono te horen is. Het hele Revolution 9 avant-garde nummer past meer in Lennon/ Ono projecten uit die tijd als binnen The Beatles. Beter hadden ze 'afgekeurde' nummers als Not quilty of child of nature i.p.v. revolution 9 geplaatst.

Laat die Revolution 9 maar lekker staan. Brengt meerwaarde aan het album. Iedereen doet hier zo overdreven over. Met die 9 is niets mis mee.

Mee eens! Het moet voor Harrison zuur zijn geweest dat een experimentele soundcollage voorrang kreeg boven zijn composities die vlot steeds beter werden...
Nog los van het gedoe rond/met Yoko was dit het definitieve moment dat Harrison afstand nam van de band. Hierna ging hij naar Amerika om rond te hangen met musici die hem wél waardeerden, nog een klein wonder dat hij terugkwam voor de Get Back-sessies....

Wat dacht je van lead vocals van Yoko op Bungalow Bill en backing vocals op Birthday? Dus ik betwijfel jouw bewering zeer, devel

Aldus Wikipedia is 'Revolution 9' in mei-juni 1968 opgenomen. Die andere twee in september en oktober 1968.

Nou ja, dat zal dan wel. Maar ik doelde eigenlijk op reguliere songs van de Beatles. En zoals je al las, zijn er velen die Revoluition 9 niet als song zien. Vandaar mijn reaktie, Stijn.

Heb net een Duitse pressing van dit ablum opliggen.. ongelooflijk wat een geluid

Had hem al op elpee, nu ook maar als remastered gekocht. Ben benieuwd hoe het klinkt:)

Behalve het meesterlijke Revolution 9 vind ik dit toch vaak een stuk minder dan Sgt Pepper. Slechts enkele nummers verdienen wat mij betreft echt het predikaat "geniaal". Natuurlijk waren de Beatles geniaal, vernieuwend en grondleggers van de moderne pop, maar in 2010 valt het mij toch enigszins tegen. De Beatles hebben bij mij wel altijd enkele luisterbeurten nodig om te beklijven, dus misschien ligt het daaraan.

Ik vind juist dat "De Witten" de tand des tijds veel beter heeft doorstaan dan Sgt. Pepper.

Daar kan ik het zelfs nog wel mee eens zijn, maar de gedateerdheid van Sgt. Pepper irriteert mij eigenlijk nauwelijks.

Daar kan ik het mee eens zijn

The White Album is een lang album.
Er staan veel nummers op, met soms eens een mindere (bv. Ob-La-Di of Piggies), maar er zijn bijzonder veel hoogtepunten en hij is heel gevarieerd.
Misschien moet je hem nog een paar keer beluisteren vooraleer je het licht ziet, want er staan echt wel heel mooie nummers op hoor.

Idem hier

Dit is een grote on-aaneenhangende afvalberg. Sgt. Pepper's klinkt anno 2010 nog steeds strak en fris.

Piggies is juist geniaal, zeker de tekst die over de vraatzucht en hebzucht van de mens in het algemeen gaat, de mens die steeds meer op een varken gaat lijken.

YouTube - George Harrison - Piggies (Live In Japan 1992)

Grote On-aaneenhangende afvalberg?. Dit is wellicht na abbey road het meest veelzijdige werkje van de Beatles. Tuurlijk het springt soms van de hak op de tak, maar weet daardoor een ,voor die tijd, sublieme diversiteit te vertonen. Eigenlijk is het een van de weinige dubbelalbums die ik van het begin tot eind kan luisteren, zonder enige teleurstellende fillerervaring.

Electric ladyland dan maar proberen

Ik vind dit een en al fill. Geen intressante nummers, die dan nog eens totaal niet bij mekaar passen. Rommelige afvalberg.

En nu ga ik nog even naar Sgt. Pepper en Abbey Road luisteren. Die wel mooi, strak en samenhangend zijn.

Zit wel wat in hoor, die afvalberg....
Onderlinge verhoudingen voorgoed verpest na het uitje naar India, Paul is nu serieus single na de verbroken relatie met Jane Asher, John ligt in een pittige scheiding en neemt in de loop van de tijd een nieuwe "vijfde Beatle" mee. (Op deze plaat is Yoko het meest 'aanwezig' en had John echt even het idee dat ze bij de band kon horen).
Ondertussen had George er al helemaal geen zin in, maar is wel de Beatle die zich bleef verbeteren met in ieder geval twee knallers op deze plaat (While My Guitar Gently Weerps, Long, Long Long).
En Ringo was het geruzie en het constant moeten aanhoren van kritiek en instructies zat en stapte er een paar dagen uit.

Daar krijg je een rommelige plaat van! De ene keer gevoelig en meeslepend (Julia, Blackbird, Dear Prudence), soms weer cynisch (Glass Onion, Piggies) of radeloos (Cry Baby Cry, het Can You Take Me Back where I Came From-stukje). En ook onzin; Bungalow Bill, Obladi-Oblada, Revolution#9...

Wat je overhoudt is een document van een uit elkaar vallende groep; talent genoeg, maar het versterkt elkaar te weinig; Paul doet een goeie tweede stem op I'm So Tired, John een fijne gitaarsolo op Honey Pie, maar de mannen wisselen geen ideeën meer uit.
George Martin geeft er na deze sessies de brui aan en meldt de groep niet meer te willen produceren (hij zou een jaar later worden overgehaald om alsnog Abbey Road te willen doen).

Dus het is een zootje geworden; geen regie meer, songs die normaal in het demo-stadium al naar de prullenbak mochten kwam op het album, op die van Georga na, die eraan moest wennen dat kleine meesterwerkjes niet werden opgenomen; dankzij zijn eerste solo-album weten we welke songs dat waren!
Dus: onsamenhangend klopt en die afvalberg ook wel. Maar wel een mooie; duistere en veelzijdige!

Ouch, ouch, ouch. Dat je vind of vermoed dat verschillende songs op dit album bij een meer samenwerkende groep op de plank waren blijven liggen ala, maar om dit nou een afvalberg te noemen... Dat stemt mij toch wel triest.

Ben het met Misterfool eens: Geweldig die diversiteit. Zoveel variatie in stijl en emotie. En toch onmiskenbaar Beatles. Het enige nummer dat me irriteerd en ik meestal skip is Obladi. Revolution 9 draai ik ook zelden, maar vind ik wel intrigerend en de sfeer boeit me toch wel als ik er naar luister.

Toch denk ik ook dat het vaak te maken heeft hoe je het album hebt ontdekt, waar je 'm het eerst hoorde en welke Beatle albums je al kende. Ik weet nog dat ik alleen wat cassettebandjes had met diverse Beatle nummers die ik regelmatig hoorde bij m'n neef, die een jaar ouder is en dus met alles net effe voorliep. Ik was een jaar of 13/14 en schakelde vrij snel over van top 40 (jaren 80) naar Beatles, Floyd, ed. Al snel ging ik elke maandagavond naar de bieb waar je platen kon huren en kwam menig Beatle album in z'n geheel op een casettebandje. Met het beetje geld dat ik had wilde ik dan de echt bijzondere platen zelf kopen. De eerste 2 nieuwe platen die ik kocht voor 25 gulden per plaat waren Sgt. Pepper en Dark Side, al heel snel gevolgd door The White Album en Delicate Sound of Thunder. De keuze was logisch voor mij. Sgt. Pepper en Dark Side golden als de top van beide bands. Daarbij hadden ze leuke extra's bij de plaat (kartonnen knipvel/posters+ansichtkaarten). De keuze voor de 2 dubbelalbums (voor het vermogen van 36 gulden per stuk voor een 16 jarige!!) was ook logisch. Delicate Sound of Thunder was net uit en daar had ik na het missen van het concert in de kuip reikhalzend naar uitgekeken (later wel naar Goffert en Werchter geweest trouwens) en The White Album had een soort mytische status + die 4 prachtige foto-portretten bij het album die bij m'n neef ingelijst op z'n kamer hingen. Het was voor mij dus toch een soort heilig kelikwie.

Wat dat betreft is dit het ultieme Beatles-album om 'ns flink in discussie te gaan met Beatles-fans die de werkjes van hun helden heilig verklaren.
De Beatles zélf deden dat niet (in deze tijd begonnen ze aardig op te zien tegen de gezamelijke momenten in de studio) en konden soms elkaars werkstukjes nauwelijks verdragen. Zo vind je zelden goede bijdragen van John op de songs van George. Soms levert dat weer gedoe op; Paul nam Why Don't We Do It In The Road samen met Starr op en juist omdat het zo'n primitieve deun was was Lennon daar weer humeurig over....
Dit is een album van hier en daar Grote Schoonheid en juist daarom steekt de rommel (als in 'afvalberg') er zo bij af. Naast het perfecte Dear Prudence hebben we het slecht gemusiceerde/opgenomen Don't Pass Me By.
Ik beluister dit album ook alweer een jaar of dertig en het is één van m'n favorieten. Maar net als (ik noem maar wat) de zang van Tom Waits of de latere schilderwerken van Rembrandt is het rommelig, ruw en onaf. Het is niet de perfectie van Revolver of kant 2 van Abbey Road, maar vier tobbende artiesten die zoekend zijn en blijven naar samenwerking en de vonk die er ooit was. Af en toe is die er; er wordt lekker enthousiast gespeeld op Back in the USSR, maar zowel en tekst als muziek soms ook juist niet.
Het is geen heilig werkje of relikwie; de Beatles tonen zich feilbare mensen; frustraties (Ringo), verslavingen (John), bazige tiepes (Paul) en collega's liever elders waren (George). En dat maakt het voor mij zo'n meesterwerk!

Vandaag nog eens een keer helemaal geluisterd en ik heb hem maar op 1 in mijn top 10 gezet! Wat een album, wat een diversiteit, wat een mooie liedjes! Geen een nummer is slecht, ook het geluidsexperiment Revolution 9 is erg interessant. En Ringo drumt echt heel goed op dit album, hij is erg ondergewaardeerd als drummer. En dat eind van Helter Skelter is geweldig, dat Ringo tijdens de 18e take zijn stokken op de grond gooit en keihard schreeuwt: I´ve got blisters on my fingers! Een van de enige dubbelalbums die ik in een keer helemaal kan luisteren!

Hier geen slappe nummers meer zoals Love Me Do en Yesterday (= net zoals het latere Let It Be de draak van iedereen's vervelende muziekles).
Revolution 9 is hier het hoogtepunt. Het lukte Lennon met deze chaotische brei zelfs zonder censuur van de platenmaatschappij door te dringen tussen de massa die alleen maar de lieve (nu Radio 5 Nostalgia-publiek) nummers van The Fab Four kenden.
Zonder John Lennon's genialiteit zouden andere super dubbel-albums zoals bv. Ummagumma van Pink Floyd nooit bestaan hebben.

De lijn die je trekt tussen Pink Floyd en Revolution 9 zie ik zo één, twee, drie niet.

...niet gehinderd door enige muziekhistorische kennis..
Op dit moment liep Pink Floyd qua `avantgarde´ een jaar vóór op de Fabs en was bínnen ons bekende viertal na Ringo John degene die het meest ´achterliep´ qua muziekstromingen. Revolution no.9 is misschien de meest verspreide experimentele track aller tijden, maar ik twijfel of het erg invloedrijk is gebleken
De platenmaatschappij had sowieso geen invloed meer op de ´inhoud´ van de Beatlesplaten sinds (in ieder geval) Sgt. Pepper´s. Anders had John Lucy In The Sky With Diamonds al eerder moeten schrappen en had hij niet zo fraai ´I´d love to turn you on´ gezongen.
Enne...wat vind je van Good Night als ´slap nummer´

bawimeko: Ik vond Pink floyd rond 67/68 toen nog onder de bezielende LSD leiding van Syd Barret, toch eerder psychedelisch als Avant Garde.

Maar ja: waar begint het ene en eindigt het andere?
Volgens mij was vooral McCartney wel geïnteresseerd in de verrichtingen van de jonge collega's en dat ze af en toe samen Abbey Road bevolkten maakte het mogelijk dat de Beatles af en toe een kijkje namen en vice versa.

Over Revolution #9; avant-garde? Experimenteel? Progressief? Of gewoon Lennon die stoned en wel met nieuwe collega Yoko iets in elkaar flanst wat beter had gepast op één van z'n solo-albums?
Persoonlijk sla ik de track graag over, maar tegelijkertijd is het een passend onderdeel van het meest verwarrende album van deze band!

Ik heb het album maar weer opgezet, en het valt me nog steeds op dat tussen de briljante nummers ook enkele gedrochten te vinden zijn. Nummers als Blackbird, Back in the USSR en Helter Skelter (en Revolution 9, lekker puh) kan ik met een gerust hart fenomenaal noemen, Piggies en Ob-La-Di vind ik stiekem ook best leuk, onzin zoals Dear Prudence en Why Don't We Do It In The Road wil er bij mij echter niet in.
Toch begint het album mij steeds meer aan te staan, hoewel ik het geniale er nog steeds niet echt aan afhoor.

Onzin zoals Dear Prudence? Zonder twijfel één van mijn favoriete Beatle nummers.

Mijne niet. Ik vind het irritant, zeikerig en slecht gezongen.

Dear prudence is geniaal. Waar het vliegtuig uit de USSR land begint het geniale subtiele gitaarloopje van Dear prudence, met dank aan George. Een van de meest geweldige overgangen van het ene naar het andere nummer ooit. Daarnaast is de zang van Lennon en de muzikale variatie subliem. Hetzelfde geld voor meer nummers op 'de witte', met name Hapiness is a warm gun, I'm so tired en Yer Blues. Lennon op zijn best.

Al die nummers van Lennon zijn juist mijn minst favoriete nummers van dit album Houden jullie nog wel van me?