The Beatles - The Beatles (1968)

Tuurlijk houden wij van je, maar ik begrijp niet dat je de nummers die ik noem de minste vind, maar dat hoeft ook niet. Iedereen heeft zijn eigen oren. Blackbird, Helter Skelter, Long long long en het maffe Don't pass me by zijn ook geweldig.

Ah gelukkig

Die zijn inderdaad erg briljant

Geniaal Album!
Zalige liedjes zoals Helter Skemter , While My Guitar Gently Weeps , Savoy Truffle , Dear Produnce ,...
Vind ik samen eigenlijk wel het beste van the Beatles samen met abbey road en sgt. pepper.

Dan heb je ook bijna alle albums gehad. Niettemin ben ik het met je eens hoor, het zijn allemaal geniale albums.

Wat me gisteravond, tijdens mijn dagelijkse nachtelijke verkenningstocht door de voornaamste Beatles-albums, opviel was het nummer Long, Long, Long. Een mysterieus, fragiel maar toch vooral prachtig nummer, gekenmerkt door krachtige drums, het rustieke gitaartje en het orgeltje (?) op de achtergrond. En uiteraard een piano. Het einde gooit een paar korrels roet in het eten, maar dat mag de pret niet drukken.

Bijna alles? Het hangt er een beetje vanaf welke je allemaal meetelt, maar een kleine 15 albums hebben de Beatles wel gemaakt.

Ik begin vanaf Rubber Soul te tellen, dat zijn zo'n 6/7 albums. Als je 3 van de 6 albums de beste albums van een artiest noemt, is dat in mijn ogen best veel. Maar Nicci, wil je ons je mening delen over Long, Long, Long? Weinigen rakelen dat nummer op, terwijl ik het misschien wel het mooiste nummer van 'de Witte' vind...

Iemand die vanaf Rubber Soul gaat tellen . . . .
Weet je wat? Ik tel altijd vanaf Abbey Road. Ze hebben er maar één gemaakt. Wat een ophef over een band die maar één album heeft gemaakt. Neem dan The Rolling Stones: die hebben er tenminste twee gemaakt. En dan begin ik te tellen in 1968 en stop in 1969 . . . .

Ik begin in 1971 te tellen. The Beatles, wie zijn dat??

Precies ! Ze zijn niet zo lang aan het firmament geweest, ik geloof van '63 t/m 69'; je moet het dus niet overdrijven. Er zijn sixties-bands die nog ná de jaren 60 aan de weg aan het timmeren waren.

Leuke variatie aan stijlen op deze plaat, dat wel.

Geen idee, maar Paul McCartney heeft in de jaren 70 aardige dingen gemaakt.

Oke, dan bied ik bij deze mijn excuses aan voor die domme opmerking van me. Ik had nooit een opmerking mogen maken, valt toch (bijna) nooit in goede toonaarden! Discussieer lekker door, ik lees het wel, en laat geen woord meer los. Zal wel aan de leeftijd liggen... Veel plezier nog!

Oké, ik reageerde wat cynisch, maar blijft mijn verbazing dat je pas gaat tellen zo halverwege de discografie van de band. Waarom? Daarvoor hebben ze nog een heel stapeltje albums gemaakt.

Bij de Beatles gaat het toch in de eerste plaats over Rubber Soul en de latere albums (behalve misschien A Hard Day's Night). Niet geheel een exotische gedachte om de eerdere albums dan maar even te vergeten.
Als je The Beatles, Sgt. Pepper en Abbey Road de beste albums van de Beatles noemt, dan heb je al meteen een groot deel van die Beatles-lp's genoemd waar ze voornamelijk om bekend staan. woutorrmusic's reactie vind ik dan ook zeer begrijpelijk, en het is niet nodig om daar flauw op te reageren.

Bij the Beatles begint het toch echt vanaf Please please me en niet halverwege vanaf Rubber soul. Bovendien zijn platen als A hard days night en With the Beatles net zo toonaangevend geweest als hun latere werk.
Bovendien is A hard days night na Pepper en Abbey road hun best verkochte plaat. Misschien handig om het hele oeuvre van de groep te accepteren

Mij best, maar als je aan een willekeurig persoon op straat zou vragen om 3 Beatles-albums op te noemen, is er een goede kans dat hij The White Album, Sgt. Pepper en Abbey Road opnoemt. Dit is weliswaar niet hetzelfde als dat deze albums de enige Beatles-albums zouden zijn; woutorr's comment was dus misschien ongelukkig geformuleerd, maar mijns inziens wel begrijpelijk.

Ik weet niet of het zo is, dat als je het aan een willekeurig iemand zal vragen ze voornamelijk de platen na 1965 benoemen. De Beatlesmania, gillende meisjes, de speelfilms, hysterische toestanden en een periode dat de Amerikaanse top 5 louter Beatles platen bevatte speelde zich allemaal af voordat Rubber soul het leven zag. Die tijd is bij veel mensen toch ook blijven hangen. De invloed van de band was toen al immens.

Best kans van, maar vraag de gemiddelde voorbijganger naar 10 Beatlenummers en de kans is erg groot dat hij juist nummers van voor Rubber Soul noemt. Gedurende het eerste deel van de jaren 60 ging het om singles. Albums waren slechts verzamelingen van nummers.

En tóch voelt zeggen dat dit album samen met Sgt. Pepper en Abbey Road het beste van de Beatles is een beetje als stellen dat Satisfaction, Angie, Paint It Black, Start Me Up, Brown Sugar, Sympathy for the Devil én Tumbling Dice de leukste nummers van de Stones zijn, hoewel ik natuurlijk nu weer overdrijf.

[/quote]
Die tijd is bij veel mensen toch ook blijven hangen. De invloed van de band was toen al immens. [/quote]


Ik snap wat je bedoeld, maar hetzelfde was toch bij bijvoorbeeld boybands of bijvoorbeeld Mental Theo? Dat is gewoon beroemdheid, niet muzikale genialiteit. Die beroemdheid kwam (volgens mij) voort uit het feit dat de wereld toe was aan een nieuwe generatie, die de Beatles min of meer inleidden. Doet er niet toe, ik begon te tellen vanaf het album waar die 'muzikale genialiteit' voor het eerst tot uiting kwam (m.i.) ...

En dat vinden vele met jouw, maar ik ken ook volksstammen Beatles fans die dat juist met de onbevangen en gretige beginperiode hebben, en wie heeft er gelijk, iedereen uiteindelijk. Je eigen oren liegen niet. Ik zwalk van de ene periode naar de andere en soms hoor ik liever een solo plaat, het is allemaal totaal afhankelijk van mijn stemming.

Deze heb ik net even weer opgezet. Misschien dat hij mij nu beter smaakt dan toen ik hem net gekocht had. Het begint gelijk erg goed met het stevige nummer Back In The U.S.S.R. Ik heb er enorm veel zin in om hem weer te gaan beluisteren. Daarna komt het rustige en zoetsappige nummer Dear Prudence wat ook lekker klinkt, even wat gas terug t.o.v het vorige nummer. Past er perfect in vind ik. Daarna komt het nummer Glass Union, ook een lekker nummer en vind ik als een 'echt' Beatles nummer klinken, mooi nummer ook die er erg goed tussen past, zit een beetje tussen stevig en rustig in. Daarna komt het nummer Ob-La-Di, Ob-La-Da, een vrolijk nummer die voor weer een heel andere wending zorgt en weer een andere sfeer meebrengt.

Wat een maf begin eigenlijk de eerste 4 nummers, het klinkt wat stuurloos en daardoor als een allegaartje. Ieder album heeft zijn eigen sfeer. Soms heb je albums met erg verschillende nummers, maar dat wel dezelfde sfeer met die verschillende nummers behouden blijft, en dat heb ik met het begin van dit album zeker niet.

Dan komt nummer 5, het vullertje Wild Honey Pie, dat nummer vind ik nergens naar klinken en een echt skip moment. Vervolgens komt het nummer over Bungalow Bill, wat een beetje hoempapa achtig klinkt, tegen het irritante aan eigenlijk. Grr ik zet hem maar af geloof ik, of nee toch maar niet kan dat nummer ook gaan skippen.

While My Guitar Gently Weeps klinkt weer echt zoals ik de Beatles ken, dat nummer herbergt weer perfect van wat ik van The Beatles verwacht, mooi rustig en poppy nummer. Misschien wel een single geweest, maar dat weet ik verder niet, want zoveel weet ik niet van The Beatles. Happiness Is a Warm Gun klinkt ook wat depressief en weemoedig, maar vind ik een mooi nummer, alles is weer mooi in balans verder, ook zit er af en toe een mooi snerpend gitaar geluid in, vooral in het begin van dat nummer.

Vervolgens weer een vrolijk klinkend nummer in de vorm van Martha My Dear, dat nummer klinkt een beetje opbeurend en dat alles weer goed komt, goed nummer ook. Daarna het wat dromerig en weemoedig klinkende I'm So Tired, in de loop van het nummer ook lekker stevig zangwerk, en het nummer gaat steeds steviger klinken, om daarna weer wat af te nemen. Blackbird is een acoustisch nummer en klinkt wel lekker intiem verder, niet een opvallend nummer maar wel leuk als tussendoortje.

Piggies klinkt ook wel vrolijk en opbeurend. Rocky Raccoon is weer een acoustisch nummer, niet erg opvallend maar wel ok. Don't Pass By Me is ook een goed nummer en weer iets steviger ook.

Why Don't We Do It In The Road is een echt bluesrock nummer, mooi nummer die mij als bluesrock liefhebber enorm goed bevalt. I Will heeft weer een totaal ander karakter en klinkt weer echt zoetsappig en opbeurend vrolijk.

Het laatste nummer van cd1, Julia is weer een acoustisch nummer, beetje weemoedig weer en wat depressief karakter zit erin. Een beetje rare afsluiter van cd 1 vind ik het wel.

Mijn conclusie van cd 1 is dan vooral eentje dat ik het toch wat stuurloos vind klinken, net of ze wat zoekende waren naar wat ze wilden gaan doen eigenlijk. Bij vlagen klinkt het allemaal best goed, en de geremasterde uitvoering die ik van dit album heb klinkt gewoon erg goed. Er staan maar 2 nummers op die ik de moeite niet waard vind en dat zijn nummer 5 en 6. Die nummers staan voor mij op een wat gevaarlijke plek, omdat ik hem door 2 mindere nummers achterelkaar al bijna af had gezet. Gelukkig maar doorgeskipt, want nummer 7 is wel weer erg goed. Mooie eerste cd bij vlagen, maar erg overtuigen doet het mij allemaal nog niet. Ik heb het gevoel dat cd 2 bespreken nog wel een tijdje op zich kan laten wachten, al weet je dat bij mij natuurlijk maar nooit.

Back In The U.S.S.R., While My Guitar Gently Weeps en Why don't we do it In the road vind ik de beste 3 nummers van cd 1. Als ik cd1 een stem zou geven zou het balanceren tussen een 2.5* en een 3* ongeveer denk ik. Het klinkt bij mij zeker niet als een meesterwerk in de oren, maar als een band die wat zoekende en dus wat stuurloos klinkt. Ook de verschillende soorten van sfeer in de diverse nummers maakt dat ik niet echt goed weet wat ik hiermee aan moet, en niet weet of ik het nu wel of niet goed vind als compleet geheel gezien. 3 nummers vind ik echt goed en een 5* waard van cd 1, maar de rest klinkt mij zeker niet als meesterwerk in de oren.

Het lijkt een van-de-hak-op-de-tak-springend album maar dat is opzettelijk zo bedoeld. The Beatles willen verrassen en gaan vaak van het ene uiterste naar het andere. Van erg vrolijk en grappig tot erg weemoedig en serieus, van erg rustig tot loeihard, van poppy tot experimenteel. Dit is een dubbelalbum waar de Beatles-leden afzonderlijk hun kunnen kwijt willen en zoals je weet zijn the Beatles nooit voor één gat te vangen. Die enorme diversiteit is voor de ene de sterkte, voor de andere de zwakte van dit album.

Albums als bv. Sgt. Peppers en Abbey Road vormen meer een geheel hoewel ook divers.

Ik blijf dit echt een slechte plaat vinden

Eerlijk gezegd was dit het Beatles-album waar ik het moeilijkst kon inkomen. Jaren later vond ik het tenslotte geniaal.

Ik ben niet erg goed thuis in de muziek van The Beatles, en kende ze alleen maar van de hits, meer niet. Ik dacht van laat ik me toch maar eens wat meer verdiepen in deze band en het niet slechts bij hun hits te laten, en ik dacht laten we beginnen met een regulier album van ze. Ik heb een paar tips van iemand gekregen dat op dit album hun meest stevige nummers staan, met name Back In The U.S.S.R. en Helter Skelter. En aangezien het ook nog een dubbelalbum is dacht ik echt van het mooiste en meest diverse en eigenlijk beste album van hun te hebben binnengehaald.

Volgens mij is Abbey Road en St Peppers een beter begin om met The Beatles te beginnen, al ken ik die albums nog niet, maar zo'n gevoel krijg ik nu toch. Dit album is te groot in diversiteit denk ik, en vind het daarom wat rommelig en stuurloos klinken. Ik heb het singles album 1 ook nog van ze, en geloof dat ik met deze en dat album wel genoeg van ze in huis heb voorlopig. Eerst maar eens aan deze wennen voor ik nog meer geld in deze band ga steken die me nog niet erg overtuigd op dit album iig. En dan met name op cd1, cd 2 ken ik nog niet goed genoeg.

De hits geven geen volledig beeld van the Beatles. Natuurlijk, hun hits zijn de meest bekende en tot 1966 waren the Beatles een hitgroep om de doodeenvoudige reden dat tot dan de popmuziek vrijwel geheel een singlesmarkt was. Vanaf Rubber Soul concentreerden the Beatles zich op albums en brachten ze enkel singles uit ter promotie van hun album (en Sgt. Peppers bevat zelfs geen hitsingles). Naast Abbey Road en Sgt. Peppers is Revolver ook ten zeerste aan te raden (alle Beatles-albums zijn de moeite waard). Deze dubbele witte is wat moeilijker als instapper.

cd 2 heb ik ook al even beluisterd, maar vind ik eigenlijk nog minder goed dan cd 2. Helter Skelter is wel een gaaf nummer overigens. Voorlopig blijft dit album voor mij echt een twijfelgeval. Weet niet wat ik ervan moet zeggen. 3* voor toch een paar hele mooie nummers die hierop staan.

Maar snel Houses Of The Holy van Led Zeppelin erin, smaakt me toch een stuk beter dan dit album.

Ik vind het ook niet het beste werk van de heren , dat blijft voor mij Abbey Road die ik moeiteloos uit kan zitten , dat lukt niet met deze witte dubbelaar , het is n mengelmoes van allerlei soorten ingredienten en de uiteindelijke smaak valt wat tegen .

Heb het even voor je opgezocht
Ik blijf het een wisselvallig album vinden, het is niet het (eigenlijk best wel lekkere) eclecticisme van het geheel dat mij stoort, maar eerder het niet overal even hoge niveau. Rommel als Wild Honey Pie en Rocky Raccoon verstoort de "flow" van het album en had er best afgemogen. Begrijp me niet verkeerd, uiteindelijk heb ik best plezier met dit werkje, maar het absurd hoge gemiddelde van 4.30* verbaast me nogal, maar goed, er zijn genoeg Beatles-fans die dit wel briljant vinden.

Het ontbreken van wat voor 'flow' dan ook is typerend voor dit album! Tot en met Sergeant Pepper's (en weer met Abbey Road) is de flow duidelijk in overleg en samenspraak gegaan met George Martin; hier is er nauwelijks regie van bovenaf of buitenaf geweest; wat dat betreft is het mét al z'n rare uitschieters; van sereen tot gestoord, van slapstick-cowboys tot een ode aan een dode moeder een raar en mooi dubbelalbum geworden! Wat mij betreft staan er een paar van de slechtse Beatlestracks ooit op (Don't Pass Me By, Revolution #9), maar ook een aantal van de allermooiste!