The Beatles - The Beatles (1968)

cd 2 vind ik minder goed dan cd 1.

Cd 2 vind ik een stuk constanter dan cd 1. Cd 1 heeft misschien meer hoogtepunten, maar daar staat ook rommel op (het is inmiddels wel duidelijk welke nummers ik bedoel neem ik aan). Op disc 2 vind ik geen enkel slecht nummer. 'Revolution 9' heb ik niet echt een hekel aan.

Na Sgt. Pepper's is dit het volgende Beatles album dat ik aangeschaft heb.
Dit album is erg lang en helemaal niet samenhangend, maar er staan wel zeer veel ontzettend sterke nummers op. De diversiteit is echt ongelofelijk. Maar met 30 nummers zijn er natuurlijk ook enkelen die ik minder goed of zelfs irritant vind.

Berichten over uitgeschreven gebruiker verwijderd.

Geweldige Plaat met de beste liedjes :
- While My Guitar Gently Weeps
- Savoy Truffle
- Dear Prudence
- Helter Skelter
- Yer Blues
- Rocky Raccoon
- Blackbird
- Back in the USSR

Tja, alles is gezegd en geschreven over dit pareltje uit 1968.
Ik wilde weer eens " even "" naar dit album luisteren , enfin dat doe ik nu dus al weer 3 dagen lang
Vanwege het gedrocht Revolution 9 krijgt de dubbelaar niet de 5 sterren en wanneer de Fab Four daar bijvoorbeld The Ballad of John & Yoko, Rain of Lady Madonna voor in de plaats hadden gezet was wat mij betreft de volle mep een feit geweest.
Het laat onverlet dat we over een meesterwerk spreken met zijn veelheid aan stijlen, de rauwe kant van Yer Blues & Helter Skeler versus de ingetogen kant Blackbird / I Will.

Revolution 9 eraf, alsjeblieft niet Misschien het beste en in ieder geval verreweg het meest fascinerende nummer van dit album

Revolution 9 misschien het beste nummer?
Fascinerend?
Dit soort benamingen voor zo'n nummer snap ik nooit.
Revolution 9 is gewoon een tussendoortje en puur als grap bedoeld, een echt skipnummer voor de meeste mensen.
Dat je dit nummer op zo'n manier beoordeeld is voor mij echt onvoorstelbaar.
Hoe dan ook voor mij geen reden om niet 5 sterren te geven, omdat m.i. dit album het meeste diverse album ooit is en ook nog eens steengoed.

Ik bedoel daarmee te zeggen dat, terwijl nummers als Blackbird en Back in the USSR misschien uiteindelijk beter zijn, er in Revolution 9 zoveel te ontdekken valt dat ik er waarschijnlijk nog heel lang geboeid door zal zijn. Ietwat vage woordkeuze aan mijn kant ja.

Kan me niet bommen, ik vind het een prachtig nummer, zelfde verhaal trouwens als bij Two Virgins van John Lennon en Yoko Ono, waar deze discussie constant wordt gevoerd. Dat het nummer een grap zou zijn kan ik overigens niet echt terugvinden (Yoko Ono was Fluxus-kunstenares, enige artistieke vooruitstrevendheid zal haar niet vreemd geweest zijn) en zelfs als het echt een grap zou zijn is het één die mij (en anderen) ook muzikaal geboeid houdt.
Er is trouwens zat "vreemdere" (abstractere) muziek.

Ik denk dat, als er meer mensen eens echt zouden luisteren naar wat er gebeurt ipv naar de skipknop te grijpen of fanatiek houvast te zoeken aan melodietjes en structuren (die in dit nummer dus juist niet op de traditionele manier aanwezig zijn), het nummer ook door meer mensen op zo'n manier beoordeeld zou worden. Natuurlijk hoeft niet iedereen het leuk te vinden (begrijpelijk, het is niet bepaald easy listening), maar het is nogal gemakkelijk om het af te schrijven als "grap".

Ik kan me voor een groot deel wel vinden in vork666. Ik luister Revolution 9 ook lang niet altijd als ik The White Album draai, maar ik vind het zeker wel een fascinerende geluidscollage (ik wil het niet echt een song noemen) en ik ga er soms eens goed naar luisteren. Vind het toch echt wel boeiend op z'n tijd. Voor mij hoort het dus zeker op het album en als ik er één af zou moeten gooien wordt het Ob-la-di.

Revolution #9 blijft de gemoederen bezighouden!
Ikzelf skip het nummer enthousiast (ik heb al eerdfer uitgelegd waarom)MAAR gek genoeg zou het ten koste gaan van het album als het er niet op stond!
De ultieme soundtrack van chaos, zowel gaand over de Beatles zelf als de buitenwereld met (dreigende) revoluties en veel geweld. Het aanloopje van McCartney "Can You Take Me Back Where I Came From (Can You Take Me Back)" is perfect in z'n wezenloosheid; we kunnen niet meer terug (de toon van Macca is berustend in "Golden Slumbers": ooit was er een manier om terug naar huis te gaan). En het fraaie Good Night van Lennon (gezongen door Ringo) is daarna de perfecte bitterzoete afsluiting; buiten woedt er oorlog en chaos, maar Ringo zing ons zachtjes in slaap.
Je mág 'm skippen, maar negeren kan je 'm niet!

Revolution #9 is een geluidscollage en moet je zien in de tijdgeest (studentenrevoltes). Soms ben ik ook geneigd dit te skippen, anderzijds vind ik het wel fascinerend en hoort dit op het album thuis.

Gelijk dan maar de track-voor-track recensie die ik over dit album aan het schrijven was (met een gezellige dosis aandacht voor Revolution 9):
1. Back in the USSR
Leuke lolligheidsrock en een prima opener. Stevig doch vrolijk rocknummer met een onbekommerde sfeer. Gelijk één van de beste nummers van het album.
2. Dear Prudence
Nummer met zowel een mooi refrein en (in het begin) lekker opgebouwde drums als vervelende zang, irritante arrangementen en een slappe songstructuur. Favoriet van veel luisteraars, maar niet van mij. Nogal richtingloos, haperend en zeikerig.
3. Glass Onion
Funky gitaar en de prettig sarcastische tekst maken van dit korte nummer weer een hoogtepuntje. Mooi zijn ook de fills na de refreinen.
4. Ob-La-Di, Ob-La-Da
Een vrolijk, flauw, haast naïef nummer, door weinig mensen geliefd, maar ik vind het één van de betere nummers hier. Lekker opgewekt en met een prettig stuwende baslijn.
5. Wild Honey Pie
Een minuut aan onzin, dit nummer zou eigenlijk te kort moeten zijn om irritant te zijn, maar helaas, in die ene minuut slaagt het nummer er glansrijk in om flink te vervelen. Bestaat voornamelijk uit onnozel gestuiter met een gitaar (?) en wat lollig gepitchte stemmetjes.
6. The Continuing Story of Bungalow Bill
Leuk nummer, dat eigenlijk nog het meest opvalt door zijn spottende tekst. De muziek mag er ook wel zijn, maar blijft toch een beetje nietszeggend. Desalniettemin een prima nummer.
7. While My Guitar Gently Weeps
De haperende eerste helft van het pianoriedeltje in het begin en de slappe tekst weten dit nummer, dat eigenlijk ontzettend mooi had kunnen zijn, grondig in de soep te leiden. Bovendien bevat het voor zijn 4:45 toch net iets te weinig dynamiek. Flink jammer, gelet op de kwaliteit van het melodisch materiaal en de mooie songstructuur.
8. Happiness is a Warm Gun
Het begin van dit nummer belooft veel, maar bij het stuk "Mother superior" hapert de boel in elkaar en het daaropvolgende stuk wordt al helemaal bar door de bespottelijk klinkende backing vocals "bang bang shoot shoot". Helaas.
9. Martha My Dear
De onbeholpen melodie in het begin zorgt ervoor dat ook dit nummer geen positieve indruk achterlaat. Later in het nummer wordt het soms leuk, maar slechts bij vlagen.
10. I'm So Tired
Prettige lome sfeer met enkele onbenullige doch leuke stukjes die meer rocken. Nog steeds geen hoogvlieger, maar al beter dan voorgaande nummers.
11. Blackbird
Kijk, dit is wat we nodig hebben. Mogelijk het beste dat ooit met één gitaar, één zangstem, één metronoom en wat samples van een vogel gedaan is. Verzandt niet zoals Dear Prudence (om er een ander emotioneel nummer bij te halen) in loze arrangementen en vervelend gepiel maar blijft to-the-point en is, gesteund door geniale melodieën, prachtig in al zijn minimalisme. Zeker één van de beste nummers van de Witte Dubbelaar
12. Piggies
Puike barokke arrangementen die een in essentie vrij matig nummer omlijsten. De periodieke pijnlijke akkoordenopvolging, een fout die in meerdere Beatles-nummers te vinden is, duikt hier weer op.
13. Rocky Raccoon
Compleet overbodige, slecht gezongen folkrock met een belachelijk stuiterrefreintje.
14. Don't Pass Me By
Prettig gestoord gepruts door Ringo Starr met onbehouwen orgels en Iers-achtige viool. Ook dit nummer is weer vrij nietszeggend, dit maal echter op een prettige manier.
15. Why Don't We Do It In The Road
Eerder schreef ik ergens dat ik dit nummer onzin vond, tegenwoordig vind ik het één van de betere nummers van het album. Foute blues van Paul McCartney over "how simple the act of procreation is". De simpele tekst suggereert een vreemde, fascinerende diepzinnigheid.
16. I Will
Leuk tussenstukje met opmerkelijke "vocal bass" van Paul. Het zomerse sfeertje wordt nergens echt indringend en het geheel doet nogal aan Super Mario denken, maar voor zijn 1 minuut 45 is dat helemaal niet erg. Prettig liedje.
17. Julia
Een mooi intiem nummer van John Lennon, dat door zijn kleinschaligheid lekker beluisterbaar blijft. Had misschien nog net iets korter gemogen, maar een kniesoor die daar een probleem van maakt.
18. Birthday
Weer een stevig rocknummer, enigszins vergelijkbaar met Back in the USSR, maar een stuk maffer. De betreffende verjaardag lijkt slechts op zeer cynische wijze gevierd te worden, door het luidkeels gebrulde refrein "They say it's your birthday, happy birthday to you".
19. Yer Blues
Weinig indrukwekkende standaardblues van John Lennon, met een tekst die alleen enigszins werkt als parodie. Gelukkig swingt het nummer nog wel lekker.
20. Mother Nature's Son
Weer een minimaal gitaarnummer, erg mooi in zijn intimiteit, hoewel deze intimiteit nogal verstoord wordt door de overbodige blazersarrangementen. Was waarschijnlijk nog mooier geweest als het op een Blackbird-achtige manier was uitgevoerd, met alleen gitaar en zang.
21. Everyone's Got Something To Hide Except Me And My Monkey
Geinig doorsnee rocknummer met een leuke knarsende gitaar. Het chaotische outro is nog wel het leukste aan dit nummer.
22. Sexy Sadie
Rustig voortkabbelend nummer dat ook weer nergens hemelbestormend mooi of overdonderend geniaal is. Dit is overigens waar de mannen van Radiohead hun Karma Police vandaan hebben.
23. Helter Skelter
Lekker knallen met de proto-hardrock van Paul McCartney. Uitstekend nummer dat (gelukkig) nergens gehinderd wordt door enige nuance of subtiliteit. Ook met de moderne hardrock en heavy metal in het achterhoofd een prima stuk ragherrie.
24. Long Long Long
Een relaxte sfeer door laidback orgel en onstuimige drums die maar net binnen de lijntjes blijven kleuren, het gaat maar net goed maar het resultaat is mooi. Ook het outro (een kort stukje proto-soundscape) is het vermelden waard.
25. Revolution 1
Vrolijke muziek die weinig met revoluties van doen lijkt te hebben, hoewel de veel te vrolijke "shoebie shoeba"-zang vervreemdend werkt en de luisteraar inderdaad achterlaat met een gevoel van anarchie. Bij vlagen ronduit hinderlijk.
26. Honey Pie
Jazzy nummer dat ergens doet denken aan Lovely Rita van Sgt. Pepper. Mij boeit het niet zoveel, want te simpel.
27. Savoy Truffle
Het laatste conventionele hoogtepunt van het album, een swingend nummer van George Harrison over de chocoladeverslaving van Eric Clapton. De saxofoonstukken en het catchy refrein zijn even heerlijk als de delicatessen uit de tekst.
28. Cry Baby Cry
Weer een nummer uit de brei van middelmatigheid, niet goed en niet slecht. Het refrein is best catchy, dat moet gezegd worden.
29. Revolution 9
Maar dan. Revolution 9. Door velen geskipt, door velen gehaat, door anderen, waaronder mij, geliefd. Natuurlijk is het hommeles als je een experimentele, vrij abstracte geluidscollage van 8 minuten op een vrolijk popalbum gooit en het is door het verschil in publiek vrij begrijpelijk dat er niet heel veel fans zullen zijn. Echter vind ik dit juist één van de intrigerendste nummers van The Beatles.
Het pianoloopje en de "Number 9"-sample aan het begin suggereren rust, als een ingedut restaurant dat, onder begeleiding van het spel van een al even vermoeide pianist, nog even een cognacje of een kopje koffie drinkt. Er is echter meer aan de hand, zelfs in die eerste seconden kruipt onderhuids al een soort onrust door het nummer, die, na een korte pauze dan tot uiting komt in alarmerende achterstevoren-samples en stijgende orkestachtige klanken. Sarcastische tapeloops van dramatische koormuziek worden afgewisseld met klarinettengesputter en de temperatuur loopt snel op. De (toch schijnbaar rustgevende) stukken tekst van Lennon en Harrison zijn als de discussierende studenten aan de vooravond van de revolutie, bekvechtend over ideologische vraagstukken: de slaperige restaurantbezoekers blijken fanatieke communisten of anarchisten en de schijnbaar gemoedelijke sfeer wordt langzaam grimmiger. Hier en daar wat hysterisch gelach, de steeds drukkender orkestsamples, maar ook (nog steeds) de onverstoorbare mantra "Number 9" die steeds meer aan zeggingskracht lijkt in te boeten en slechts nog tevergeefs stand houdt tegen het kabaal. De teksten van John en George ("They are standing still" ) beginnen rond de 4 minuten de overhand te nemen, laten tegelijk een ironische indruk achter tegen de achtergrond van chaos, geschreeuw en hectiek. Als deze chaos eindelijk een hoogtepunt lijkt te bereiken wordt ineens plaatsgemaakt voor een anticlimactisch operaloopje en nadat zo nog een halve minuut wordt aangemodderd, lijkt de rest van het nummer, na het "take this brother, may it serve you well", compleet uitgeput als de laatste geluiden zich vermoeid tot het einde slepen.
Het hele nummer beeldt voor mij dan ook niet zozeer een revolutie op zich uit, als wel een cartooneske afbeelding van die revolutie, als een tekenfilm waarbij de paniek en chaos becommentariëerd worden door een geflipte filmpianist die de boel voorziet van vrolijke ragtimes.
Juist door al die ironie is het naar mijn mening één van de meest geslaagde Beatles-nummers. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt dit nummer te skippen.
30. Good Night
Sommige mensen beschouwen dit als een goed gemikte vorm van escapisme na het anarchistische geweld van Revolution 9 en daar is zeker wat voor te zeggen. Ikzelf ben op zijn zachtst gezegd niet bepaald een fan van dit nummer, door de slijmerige strijkersarrangementen die een voorbode zijn van de irritante kerstmuziek die tegenwoordig in december in menig warenhuis te horen is.

Conclusie: Hoewel ik veel plezier heb beleefd aan het recenseren van dit album blijft The White Album voor mij een dubbel-LP die uitblinkt in middelmatigheid, met enkele uitschieters, zowel positief als negatief. Het lijkt me dan ook niet echt waarschijnlijk dat ik ooit het predikaat "meesterwerk" op het gehele album zal plakken. 3.0*

lange recensies zijn top

Revolution 9. Helemaal mee eens.

Ik vind het een prima plaat! Vind alleen 25 euro voor de schijfjes wel erg veel, heb hem toch maar gekocht..

Ik heb een tijd terug nog 30 euro betaald voor de nieuwe geremasterde versie van deze. Een ongekende miskoop voor mij zoals ik zelden doe. Ik zal hem binnenkort eens gaan aanbieden, want ooit weer beluisteren zal niet snel weer voorkomen. PM me maar als je belangstelling hebt ervoor.

In de LP-tijd kostte de plaat ook al een enorm vermogen (dichtbij de dertig piek!), maar ja, dan had je ook twee platen met fraaie/vrolijke/droevige muziek, een fraaie poster (op cd-formaat werkt dat minder, een beetje zielig...)) en vier fraaie glossy foto's! Ik heb er toen drie weken voor moeten sparen, maar het bleek (in '82...) een geweldige investering!

40 gulden heb ik voor de plaat betaald. Rond 94 moet dat geweest zijn. Wat was ik gelukkig.... 2e hands nog wel maar was wel een gaaf exemplaar.

Ik kreeg hem cadeau op mijn verjaardag in 1969. Hij was net uit. Ik werd 15. De posters, de fraaie witte dubbele hoes, de foto's, de zwarte schijven met het apple-logo in het midden, alles was top aan deze plaat.
Tenslotte natuurlijk de muziek. Voor mij nog steeds de meest gedraaide Beatle-plaat. Misschien niet eens de beste, maar wel de meest interessante.

Ik ben met dat laatste wat je zegt volledig eens!

Mooie diepgravende recensie van vork666, ook al ben ik het grotendeels niet met hem eens.

De kracht van de Beatles is ook dat op het eerste gehoor onbenullige liedjes van hen op de een of andere manier blijven boeien.
Meestal als onderdeel van het geheel een zeer prettige afleiding zijn van het serieuzere werk.
Door ze stuk voor stuk tot op het bot te analyseren kan er weinig van overblijven, maar het geheel is groter als de som der delen.

Dan moet je je vervolgens wel afvragen hoe dat komt. Als het geheel groter is dan de som der delen (terwijl de delen van één band/persoon afkomstig zijn) is dat vrij geniaal in mijn ogen.
Overigens geldt dit voor muziek bijna altijd. Eén baslijn doet niet zoveel, maar in combinatie met een goede drumpartij kan het ineens heel goed zijn.

Eens met beide laatste berichten, maar in dit geval ervaar ik het geheel niet groter dan de som der delen: ook als album laat het slechts een matige indruk achter. Door het dan "tot op het bot te analyseren" kan ik precies aangeven waar voor mij de mankementen zitten

Heerlijke mengeling van verschillende stijlen en op de een of andere manier toch een coherente plaat.
Voor mij hun beste plaat. Anderhalf uur lang en blijft me van eerste tot laatste minuut boeien. Alleen al daarvoor verdient deze de volle 5 sterren!

In het weekblad HUMO loopt er al jarenlang een rubriekje:
"Wat zijn de 10 platen die je leven veranderden?"

Verdomd moeilijke opgave. De enige plaat waar ik zeker van weet dat ze in mijn top 10 thuishoort, is deze.

The White Album is voor mij al meer dan 25 jaar lang de belangrijkste plaat die ik ooit gehoord heb.

Staat al op Nr.1 sinds de eerste beluistering. En zal er nooit meer van verdwijnen.

Vanmorgen heb ik deze nog eens intensief beluisterd .
Ik moet zeggen dat het niet mijn meest favoriete album is van The Beatles want dat is Abbey Road .
Waar Abbey Road mij van begin tot eind weet te boeien doet deze witte dat in het geheel niet .
Er staat voor mij veel te veel troep op .
Bij sommige nummers is het gezapigheid troef en ik kan het onmogelijk afluisteren zonder zeker een stuk of 13 songs te skippen .
Ze hadden er veel beter 1 cd van kunnen maken met 17 songs erop .
Ik verlaag hem met een punt .
Ik vind 2,5 mooi genoeg .
Je maakt mij niet wijs dat nummers als Wild Honey Pie , Bungalow Bill , Martha My Dear , Piggies , Rocky Bilboa , I Will , Mother Nature`s Son , Sexy Sadie , Long Long Long , Honey Pie , Cry Baby Cry , Revolution 9 en Goodnight briljante songs zijn .

Dat vind ik nu net zo goed aan "the white album” : de overtollige troep staat er ook allemaal al op. Daar hoefden we alvast geen tientallen jaren op te wachten naar aanleiding van één of andere jubileumuitgave.

Een "normale" Beatlesplaat telt 14 nummers. maar er staat hier te veel goeds op om te veel te schrappen.

"While my guitar gently Weeps" is een goed nummer. Maar ik verkies de akoestische versie, zonder Eric Clapton: die waarop Harrison nog fragieler klinkt.

"Helter Skelter". De trage bluesversie vind ik nog vele keren beter dan de herrie die op de plaat gekomen is.

"Revolution". Er zijn mensen die “Revolution 1” of zelfs “Revolution 9” prefereren.

Zelfs van “Ob-la-di” bestaat er een min of meer beluisterbare vesie.

Als je zelf een lijstje mag selecteren van 14 nummers voor deze Beatlesplaat, dan zal bijna iedereen een andere keuze maken.

Deze plaat is een kroniek van een uiteenvallende groep. Je kunt er in horen waarom het geheel van de muzikanten beter was dan de som van de individuelen. Daarom is “Abbey Road” hoog gewaardeerd: omdat ze, zelfs al deden ze maar alsof ze elkaar nog konden uitstaan, de magie er nog steeds was.

Wat mij persoonlijk aansprak zo'n 25 jaar geleden, was de kennismaking met voor mij totaal onbekend terrein.

Van ronduit belachelijk slecht, kinderachtig, zeg maar vierkant onnozel, ... tot kippenvel rock, rock & roll, heavy metal, blues, jazz, country, ballads tot zelfs een halve symfonie en andere halve meesterwerkjes . Geslingerd worden van een naar schijnbaar nog slapper slaapliedje dan “The Sound of Music” naar avant-garde rommel om koppijn van te krijgen, was een belevenis.

Deze plaat heeft mij opengesteld voor alle muziekgenres. Vele daarvan kende ik nog niet, laat staan dat ik die toen al kon waarderen.

Juist dat maakt “the white album” een vertrekpunt voor mij. Het was het begin van een muzikale wereldreis. Maar wel eentje waarvan ik nog graag eens thuiskom. Al was het maar voor de onnozelheid, de verwondering, de kwetsbaarheid, de brutaliteit en …
Weet je wat?

Ach, ik zal me er niet om schamen: Mijn favoriete plaat hoef ik niet elk jaar te horen, maar als het nodig is, is ze er.

Voor mij kan dat soms al goed genoeg zijn.

Wat is het nu? Staat er overtollige 'troep' op of is het allemaal briljant?

Ik vind dat er zelfs te veel rommel op staat. Het is allesbehalve allemaal briljant. Er staan wat mij betreft heel wat strontnummers op.

Maar desondanks blijft er genoeg over voor mij, om dit de beste plaat aller tijden te vinden.

Er zijn een paar maanden geweest in mijn leven dat ik niks anders speelde dan dit album. Het was een moment dat bijna al mijn naasten mij op zeer korte tijd ontvallen waren. (familie, vrienden, vriendinnen) De I-pod bestond nog niet, maar ik liep toen enkele maanden met een cassetterecordertje op zak en met oordopjes in mijn oor.

En enkel deze plaat suisde door mijn oren. Ik had toen voor een depressievere plaat kunnen kiezen, maar dat wou ik niet. Vb: "Julia" was al erg genoeg. Het was in de tijd dat ik dagelijks een half uurtje lang door het Dudenpark moest wandelen om naar school te gaan (fotografie, film). Een nummer als "Blackbird" liet me de vogeltjes horen fluiten. Ik kon mijn koptelefoon afnemen en nog steeds hetzelfde geluid horen. Na een tijdje kon ik mijn medeleerlingen zonder tranen in de ogen kijken, (ook al draag ik al tientallen jaren dag en nacht een zonnebril) puur en alleen door de ronduit grappige nummers op deze plaat. En of je het gelooft of niet: een jaar later kon ik weer lachen.

Tot op de dag van vandaag weten mijn beste vrienden niet, als er weer eens tranen in mijn ogen staan of dat nu van het lachen is, of van verdriet. Meestal weet ik dat zelf ook niet.

Maar dat vindt niemand erg. Bungalow Bill al helemaal niet.

Als ik zeg dat "the white album" mijn leven veranderd heeft, dan is dat misschien wat overdreven. Maar deze muziek is even mijn beste maat geweest in heel moeilijke momenten.

Dankuwel, Beatles.