The Beatles - The Beatles (1968)

Ha Hustler,
Mooi om eindelijk een verhaal te lezen waarin wordt verteld welke persoonlijke herinneringen iemand aan bepaalde muziek heeft. Vaak bepaalt dat de emotionele binding met die muziek en speelt dat een grote rol in de mate van waardering. Ik moet toegeven dat ik dat bij de Witte Beatlesplaat ook heb.

Mooi verhaal Hustler .
Je zegt ook dat er veel rommel op staat maar je hebt wel een soort binding met dit album vandaar die hoge waardering van jou .

Nog even teruggrijpend op de mooie recensie van Vork666:

"Folkrock"?!? Gewoon een verhalend cowboyliedje uit de stal van Big Bad John, niks meer en niks minder. Een slapstick-nummer die als begeleiding had kunnen dienen voor een Laurel en Hardy-filmpje. En voor het eerst sinds 1964 een harmonica-solo van meneer Lennon. En een lekkere rammelpiano.
Dit nummer is bij lange na niet het beste op dit album, maar net als bij veel andere Beatlenummers; als je het 'belachelijk' vind heb je waarschijnlijk te serieus geluisterd.

Ik denk niet dat het een 'simpel' nummer is; sfeer en arrangement zijn perfect, inclusief het verhalend introotje. Dit is in de lijn van When I'm 64 (en later de solotracks You Gave Me The Answer en Baby's Request van McCartney) en bevat een puntgave gitaarsolo van Lennon.

Al met al dragen dit soort nummers en somberder tracks op deze plaat als (Cry Baby Cry, Can You Take Me Back, Julia) bij aan het idee van een briljante lappendeken. Als losse tracks raakt het versnipperd, maar vooral op de LP-kanten twee (akoestische tracks, beginnend bij Martha My Dear, eindigend bij Julia) en kant vier (Revolution #1 tot en met Good Night) blijkt dat de volgorde fraai bedacht is.
Nog even hierover:

Misschien is het escapisme; het is ook een slaapliedje die John heeft geschreven voor Julian en het is wat dat betreft net zo sentimenteel als het lijkt. Het arrangement van George Martin maakt het inderdaad net iets te zoet; het klinkt een beetje als het einde van een Hollywoodfilm.

Het sterke van dit album is volgens mij dat iedereen hier (zeer hoge) hoogtepunten en (zeer lage) dieptepunten vind. Alles van zijn gading. Alleen valt het voor iedereen welke nummers dat zijn een andere kant op. Als The Beatles zelf die keuze hadden gemaakt om een album met 13 of 14 nummers te maken, dan had iedereen wel een favoriet van hem/haar gemist.

Juist dat brede spectrum maakt de plaat zo interessant. Het albums ia als een grabbelton (of als de Toy Story figuurtjes bij de Albert Heyn zo je wilt). De helft wil je niet, maar naar de andere helft kun je reikhalzend uitkijken.

Dieptepunten? Jongens, waar gaat dit heen? Ik heb me al eens aangesloten bij de gedachte dat dit album wellicht sterker was geweest als enkelaar, maar om nummers van dit album als rommel of dieptepunten te omschrijven? Kom op! Het materiaal op dit album is van zeldzame kwaliteit.

Ik heb dit album een tijd terug gekocht in geremasterde versie. Ik was vooral geinteresseerd in dit album omdat hier de meest stevige nummers op zouden staan die The Beatles ooit gemaakt hebben.

Ik kwam helaas bedrogen uit en vind het voor mijn gevoel wel een miskoop. De 2 nummers die mij echt zijn bijgebleven en wat ik erg lekker vind zijn de opener Back In The U.S.S.R en Helter Skelter.

30 euro voor slechts 2 nummers die mij zijn bijgebleven vind ik ietsje teveel van het goede. Iets later heb ik de verzamelaar 1 ook nog gekocht, leuk plaatje ook, maar niet goed genoeg om verder te gaan spitten in The Beatles discografie.

Ik weet de impact van de band wel op juiste waarde te schatten hoor, en weet dat het destijds erg goed geweest moet zijn, alleen het raakt me niet en het doet me verder niet veel. Wellicht ben ik misschien met het verkeerde album ingestapt, maar als de meest stevige en meest rockende nummers al op deze staan, dan heeft het voor mij niet veel zin om nog verder te gaan spitten in hun catalogus.

Je valt in herhaling, Ricardo. Doe eens 'zoek bericht', op 'Ricardo' . . . . . .

Klopt, weet ik, maar als het een positief bericht was geweest, mag het dan wel van jou, in herhaling vallen?

Herhaling is nou eenmaal de kracht van de reclame.

Ook bij positieve recensies zou ik na de derde er genoeg van hebben . . . .

Alternatieve titel: 108The White Album

Dieptepunten ja, het slechtste Beatles nummer (al ken ik niet alles) staat er op. Dat mag je toch wel met recht een dieptepunt noemen. En ondanks dat het kort duurt zoals ook Vork666 memoreerde duurt het de volle lengte te lang: 'Wild Honey Pie'.

Dat is geen nummer. Dat is een 'tussendoortje'. Wat overgangsgeluid naar het volgende nummer. Aan 'Wild Honey Pie' wil ik geen tijd besteden. Kom eens met een ander dieptepunt?

Nee als je deze plaat een twee geeft en de twee 'rockende' nummertjes het beste vind zou ik heeeel snel stoppen met de beatles. Of je kan ook eerst goed luisteren naar wat je koopt, want dat heb je niet gedaan.

wild honey pie is idd een ramp

@Nicci: Maar dat nummer staat er wel op, en ben het volledig met Aquila eens. Het is welliswaar een kort nummer, maar het is er zeker wel eentje. en beslist het slechtste nummer wat ik ooit gehoord heb van de beatles.

Een hinderlijke en vervelende onderbreking vind ik het.

Tja als je geintereseerd bent geraakt in een band moet je toch ergens beginnen, en dan begin je natuurlijk met het album waar je van denkt dat die je het beste gaat bevallen.

The Beatles is bij mij zeker geen blijvertje en heb dat vrij snel gehoord allemaal. Hoe goed het algemeen gezien dan ook mag zijn.

Mij best, ik ben niet goed met genres, maar voor zover ik dat kan zeggen lijkt Rocky Raccoon me toch (een satire op) folkrock.

Dat PMC een leuk accentje kan opzetten, betekent nog niet dat hij automatisch goede (of: grappige) muziek maakt. Grappige muziek is ook goede muziek, maar Rocky Raccoon vind ik goed noch grappig. De rammelpiano is inderdaad wel leuk, maar het past niet echt tussen de muziek en dat gedoe dat Paul eroverheen zingt is gewoon vervelend.

De arrangementen zijn hier inderdaad wel erg leuk gedaan, maar al met al vind ik het misschien niet simpel maar wel te nonchalant overkomen (ook als ik eens niet "te serieus luister"). Overigens vind ik Honey Pie verre van het slechtste nummer op dit album, zo'n drama is dat dus niet.

Ik kan me daar grotendeels bij aansluiten Ricco alleen ik vind dat er meer dan 2 goede nummers op staan .
Deze dubbelaar fungeert bij mij als opvulling in mijn Beatles collectie .
Ik denk ook niet dat je met deze moet instappen .
Probeer Abbey Road eens en mocht dat ook niets zijn voor jou dan kan je de Bietels beter links laten liggen .

Een soort borrelnootje of een toastje zalm .
Ik vind 1 tussendoortje wel genoeg maar om nou 13 borrelnootjes op een album te zetten .
Na 2 tussendoortjes zit ik vol en heb geen trek meer in het hoofdgerecht.

Ik zit fronsend de laatste de laatste reakties te lezen en ik denk: ach even stoom afblazen voor de "laagstemmers"van dit album. Het gaat wel weer over en tevreden luister ik White Album verder. En zo hoort het!

Natuurlijk. Als je de tracks afzonderlijk beluistert, staan er mindere nummers op. Een aantal zijn hier al genoemd. Toch zorgen deze songs voor een natuurlijke balans; zijn ze nodig om het verschil te maken, want geen wit zonder zwart. Ze horen bij elkaar. Dat maakt White Album zo bijzonder. "While my guitar.." schittert ook vanwege het eraan voorafgaande niemandalletje "Bungalow Bill"

Zo is dat, hmaeghs. Verder hen ik daar niks aan toe te voegen. Ik heb in de loop der tijd al alles gezegd over dit album. Dus ik er niks aan meer toe te voegen. En dat na 42 jaar! Ik word oud.

En toch vind ik (ik reageer hier maar even op, berichten van deze strekking waren ook over mijn recensie geplaatst) Sgt. Pepper beter, juist vanwege het constantere hoge niveau op die plaat (vreemd hoor). Een nummer dat ik gewoon niet mooi vind, hoef ik niet te horen, omdat het voor mij niks toevoegt. Gebrek aan variatie moet niet worden verward met gebrek aan (subjectieve!) kwaliteit. Een album dat voor 50% geniaal is en voor 50% prutswerk heeft een perfecte balans tussen "wit en zwart", echter hoef ik slechts de geniale helft te horen.
Wat het woord "niemendalletje" betekent, vraag ik mij al af sinds ik de discussie bij dit album aan het volgen ben. Als het slaat op een nummer dat de sfeer luchtig houdt, kan ik je volgen, als je ermee bedoelt dat Bungalow Bill een minder goed nummer is (wat in mijn geval dus geldt voor bijvoorbeeld Rocky Raccoon), zou dat nummer in mijn belevingswereld afbreuk doen aan het album als geheel.

De perfekte titel voor dit album is dan ook Fifty Fifty ipv White Album .

Side 1: Back in the ussr-Dear prudence-While my guitar gently wheeps-Blackbird-Julia- Happiness is a warm gun

Side 2: Yer blues-Don't pass me by-I Will-I'm so tired-Long long long-Helter skelter

Als dit de line-up van de witte was geweest was het misschien nog genialer maar had ik toch te veel nummers gemist

In de belevingswereld van vele anderen (dit is het best verkochte Beatles-album) maakt dat niet zoveel uit.
Bij de Beatles gingen "serieus" en "grappig" hand in hand; dat is op bijna al hun albums hoorbaar. Ook 'flanswerk' (Wild Honey Pie) en fraaie productie (Good Night), rock (Helter Skelter) en ballades (Long, Long, Long). Het verschil van dit album met Sgt. Peppers is dat de samenwerking uit elkaar gevallen is en dat George Martin niet meer de invloed heeft om tegen de mannen te zeggen: "Dat waren dertig fraaie songs mannen; als we de helft schrappen hebben we een album!"
Dus we krijgen als luisteraar het Ruwe Materiaal voorgeschoteld, hier en daar rammelt het (Don't Pass Me By) of had het op de eerste Lennon-solo-plaat gekund qua experiment (Revolution #9).
Ik denk dat hier het verschil ligt tussen de echte fans van de plaat en de 'passanten' (en gezien je lijstje schaar ik jou daar ook onder , Vork 666); voor de ene groep is dit een Meesterwerk inclusief (en juist dóór) de rammelmomenten en voor de andere groep heb je cd-branders en de mogelijkheid om zelf een lijst te maken met 'hoogtepunten' van dit album.

@Devel Hunt
Toch wel grappig. Er zijn hier vaak discussie over het feit dat Harrison 'kort' werd gehouden door de andere heren. Jij laat Savoy Truffle weg. Zo zie je maar hoe gemakkelijk er meesterwerkjes kunnen sneuvelen als er keuze's gemaakt moeten worden.

Veel nummers, eigenwijze muzikanten, 4 kantjes vinyl met de witte als resultaat. Niets mis mee.
Nou ja een beetje dan. Ik mis What's the New Mary Jane op deze plaat. Voor de rest vind ik het wel allemaal best zelfs dat gekloot op Revolution 9 of dat George weer te weinig plek krijgt.
Als ik echt wil zeiken kan ik nog wel wat dingen bedenken. Maar als geheel : wat een plaat man!!!

@ Nicci en Devel Hunt, en wat dacht je van het niet minder briljante Piggies...

Daarom probeer ik aan te tonen dat er op de witte helemaal niet zoveel rotzooi staat als wordt beweert. Nummers als Piggies, Savoy truffle, cry baby cry, sexy sady, Martha my dear, obladi-oblada, everybody got something to hide exept for me and my monkey, glass onion etc etc hadden vermoedelijk gesneuveld als de witte een enkele plaat was geworden. Gelukkig zijn The Beatles zo slim geweest om er een dubbel LP van te maken, dat feit is juist de kracht van deze plaat. Samen met de vier foto's en de poster en de enorme hoeveelheid nummers en de diversiteit ervan maakt deze plaat tot een mijlpaal in de muziekgeschiedenis. Bewust als tegenhanger van Pepper is de productie heel sober en de hoes helemaal leeg gelaten.

Of ik het slim vind weet ik niet. Eerlijk gezegd denk ik dat hij als enkel album sterker zou zijn geweest. Niet omdat er veel slecht materiaal op staat, maar dubbelaars hebben de neiging (en deze zeker) om onsamenhangend te worden. Vaak zijn dubbelaars te lang. Hoe vaak luister je dit album in z'n geheel in één ruk? Ik nooit. Dubbelaars vallen nogal eens in herhaling (één melig nummer had ik wel voldoende gevonden).