The Beatles - The Beatles (1968)

Ob-La-Di Ob-La-Da vond ik echt een niemandsdalletje totdat ik een heel live concert zag van Paul Mccartney op Youtube. Dat concert was dan ook een Youtube exclusive speciaal voor derde wereld HIV patienten. Toen begon het nummer pas te leven. Ik moet eerlijk zeggen mijn 3,5 is wel een beetje gedateerd. Het cijfer valt hoger uit.

Nou aanpassen dan maar, zou ik zeggen.

Nummer 4, 5, 6, 26, 29 en 30 zou ik er direct afkieperen (hoewel ik 'Revolution 9' op zich nog wel interessant vind).

Dat maakt nog geen enkele LP. Ik zou er ook niet wakker van liggen als 'Martha My Dear', 'Don't Pass Me By' en 'Why Don't We Do It in the Road?' er niet op hadden gestaan, of desnoods 'Happiness Is a Warm Gun' (dat kinderachtige bang-bang shoot-shoot is verschrikkelijk en helpt het hele nummer om zeep).

Maar dan nog past het niet op één LP, wil je een beetje goede kwaliteit hebben.

Het is verbazingwekkend dat ik een album met zoveel mindere nummers toch met een 4,5* beoordeel, wat veel zegt over de kwaliteit van de rest.

Onzin natuurlijk, een album waarvan ik de helft of een vrij groot gedeelte van de nummers niet goed vind, zou ik echt nooit met een 4.5* beoordelen, hoe goed de goede nummers dan ook mogen zijn.

4.5* vind ik eigenlijk niet een echt eerlijke stem dan.

Of je moet de goede nummers ervanaf geript hebben en op een eigen gebrande cd gezet hebben zodat je de slechte nummers niet hoeft te horen.

Dan snap ik die 4.5* voor al die goede nummers weer wel.

Waarom heb je het ineens over de helft? Hij vindt 6 nummer niet goed. Dat is 20%. En zelfs als je die 4 nummers van de tweede alinea meeneemt, kom je op 10 nummers. Dat 33%.

Klopt, maar dan is het nog steeds niet 4.5* waard. Dan zou Stijn hooguit aan een 3* of een 3.5* komen. Vind het niet echt eerlijk stemmen op die manier.

Al moet ik zeggen dat ik maar 2 nummers echt goed vind en de rest wat minder.

Eigenlijk is mijn 2* nog aan de hoge kant dan.

Het is wel frapant dat als je een bericht plaatst bij dit album er 2 dagen later ongeveer 40 berichten bij zijn gekomen .Dat zegt wel iets over de intresse van veel users in dit album .

Ik heb deze enkel orgineel gekocht om mijn Beatles collectie compleet te maken .
Ik moet zeggen dat er natuurlijk ook een paar mooie songs op staan maar het merendeel kan je ergens in een meer in Maleisie dumpen .
Dus als ik deze draai luister ik alleen naar de goede songs , de rest skip ik gewoon .
Er zullen altijd voor en tegenstanders blijven bij deze Beatle plaat . dat geld trouwens voor elk album .

Hier staan de meest stevige Beatles nummers op, en dat was de reden dat ik geintereseerd was in dit album.

Nou, ik vind het een tegenvaller van jewelste.

Inderdaad maar snel dumpen of op marktplaats zetten.

Ach, ik kan me dat bij dit album best voorstellen. Het is een album van uitersten. Ik geef een 5, maar skip sowieso een aantal nummers. Wat ik niet skip is gewoon te goed. Kan ik geen 4,5 voor geven.

Ok dat snap ik, maar zou jij zomaar 10 nummers net zoals Stijn van dit album kunnen missen dan?

Ik heb de geremasterde versie toen gekocht toen hij net uit kwam, en die klonk beter dan de oude originele versie, maar heb toch wel enorm spijt ervan dat ik er toen maar liefst 30 euro voor betaald heb. Hij zou het in juiste handen best waard zijn hoor, maar voor mij is het echt een miskoop geweest.

Had ik Abbey Road nu maar gekocht, daar heb ik inmiddels ook een paar nummers van beluisterd, maar die ligt mij denk ik stukken beter dan deze plaat.

Dit album is meer voor de die hard liefhebbers die al wat meer thuis zijn in deze muziek denk ik.

Als instap is deze niet echt geschikt lijkt me.

Abbey Road moet je echt in zn geheel horen .
Vooral die geniale medley die erin zit .
En Deze White one is inderdaad geen goede keus om in te stappen.

@ricardo
Ja hoor. Een aantal nummers is prima, maar inwisselbaar voor een ander. Het zegt echter niet zoveel over de kwaliteit van de nummers. Julia, Blackbird of Dear Prudence, het zijn allemaal gevoelige intieme nummers. Een beetje producer kiest er één of hooguit twee, maar het zijn alle drie prima nummers.

Een kleurrijk, gevarieerd album met maar liefst 30 nummers mag je best op zijn pluspunten beoordelen. Nummers als Birthday en I Will zou je misschien niet missen als ze er niet op hadden gestaan, maar dat wil niet zeggen dat ze slecht zijn of het gemiddelde niveau drastisch naar beneden halen. Jouw 2* zou volgens jouw redenering betekenen dat je 12 van de 30 nummers goed vindt. Dus als alleen die 12 op The White Album hadden gestaan had je 5* gegeven? Nee toch? Bij een album als dit werkt het niet zo.

Ik denk inderdaad The White Album geen goede instap is, en ook dat Abbey Road, met name I Want You (She's So Heavy) en het treintje Mean Mr Mustard t/m The End meer in jouw straatje ligt.

Vind het overigens opvallend dat zowel Stijn_Slayer als Devel-hunt Martha My Dear aanstippen als nummer dat opgeofferd had mogen worden. Voor mij toch één van de hoogtepunten. Zo zie je maar weer...

Van mij mag geen enkel nummer geofferd worden, zeker Martha my dear niet. De klasse van the white album zit hem juist in het feit dat de plaat zo basic en organisch is, heel puur en bijna live gespeeld. Terwijl op de plaat Blues, country, avant-garde, kinderliedjes, hardrock, pop, jaren 40 muziek, psychedelica, protestsongs en banale wegwerpliedjes tot één lang geheel is gesmeed. Van mij had The white album een tripple album mogen worden, er zijn nog minstens 10 nummers op de plank blijven liggen. En dat er alleen in amerika al 8 miljoen over de toonbank gingen is een leuke bijkomstigheid

Zo is dat. Van mij ook niet. Bekijk het zo eens: Neem een mooi oud klassiek schaakspel en je haald er een paar pionnen, een loper en een paard weg. Dan kun je met héél dat spel toch niks meer. Neen, Ik ben opgegroeid met "de witte van de Beatles". Laat dat nou maar zo. Al dat, als dit en als dat, doet niet ter zake. Gewoon laten zoals ie is. En blijf je er moeite mee hebben? Gewoon een compilatiecd er vanmaken of op de I-Pod of whatever. Op deze manier kun je oeverloos door blijven zeveren en wordt je het toch met elkaar nooit eens. En als je niet van schaken houdt, koop je een leuk damspel.

Bekijk het zo eens: iemand dacht creatief te zijn en zelf (een producer hebben we niet nodig)een schaakbord inclusief stukken te maken. Sterker nog: hij nodigt z'n vrienden uit en ze gaan (elk in een andere kamer) mooie schaakstukken snijden. Het zijn stuk voor stuk ambachtslieden dus dat wordt kwalitatief hoogstaand houtwerk.
Als ze allemaal het resultaat presenteren blijkt echter dat ze 3 paarden, 5 lopers, 22 pionnen, 3 koningen, 8 torens en 6 koninginnen te hebben. "Geeft niks" roepen ze in koor, "we donderen het in een mooie witte doos en ze kijken maar wat ze er mee doen".

Uiteindelijk is ieder het erover eens dat hier sterke en minder sterke songs op staan .
Zo kan je de hele discussie kort samenvatten.

Dan heb je een prachtige doos creatieve "huisvlijt". Leuk toch!

Een aantal nummers hier zijn zó sterk dat de minder goede hier daardoor als zwak overkomen. Zet de mindere nummers op een album van bv. Rihanna, dan worden ze als hoogtepunten bestempeld.
De kracht van dit album is juist de enorme diversiteit en contrasten, ik ken geen album dat meer variatie biedt en zelfs na herhaaldelijk beluisteren blijft ze boeien.
En welk nummer zou er dan geschrapt moeten worden? Er werden reeds een aantal nummers geschrapt die op dit album niet hadden misstaan. Het vernoemde Martha My Dear vind ik net een van de beste nummers op dit album. Er staan wel enkele korte niemendalletjes tussen (#5, #15) maar die vormen het bindwerk op dit album.

Geweldige plaat is dit toch. Op een aantal mindere na. De nummers zijn zo verfijnd, en de geluidskwaliteit van de remasters is echt om te smullen

6 nummers vind ik verschrikkelijk, waarvan ik er één nog wel kan waarderen, omdat ik het een interessant experiment vind.

20 nummers vind ik bijzonder sterk, en vier nummers vind ik prima, al kan ik er door de overvloed aan sterke nummers mee leven als ze er niet op zouden staan.

Om verder te gaan op wat Nicci zei: 6 uit 30 staat gelijk aan 2 uit 10. Kan een album van 10 nummers met 2 skippers ook geen 4,5* halen? Zo'n album zou volgens jou dan hooguit aan 3* of 3,5* komen. Ik denk dat volgens deze redering van jou ongeveer 65 à 70% van de albums omlaag moet naar 3* of 3,5*.

Ik snap dat niet eerlijk stemmen ook niet zo. Ik geef niet alles van de Beatles 4,5*, en mijn stemgemiddelde is toch ook niet gigantisch hoog of laag? Er staat gewoon veel kwaliteit op, en maar weinig werk van mindere kwaliteit.

Niet teveel gaan posten bij dit album hoor, zo komt hij steeds weer bij mijn updates langs en ga ik hem toch weer draaien.

Straks ga ik het nog een goed album vinden ook.

Ja dat krijg je als je elke keer dat een plaat in je updates voorbij komt hem moet draaien
Dit is echt denkelijk de plaat die het meest in mijn updates verschijnt. Ook meer dan de andere Beatleplaten. Ik maak daaruit op dat het de interessantste is. De beste weet ik niet zeker, maar er is blijkbaar iets met de witte dubbel LP wat sterk reacties oproept.

The White Album is een geheel en niet 30 losse nummers, zo keek ik eerst naar dit album: Als 30 losse nummers, maar dat moet je niet doen.

Ik zie dat Wild Honey Pie toch nog 14 stemmen heeft weten te bemachtigen. Wie stemt er in godsnaam op dit hinderlijk stukje geschreeuw ?

While My Guitar Gently Weeps is de koploper, maar ik vind deze versie toch niet echt geweldig. De kalere versie op Anthology 3 is pas echt mooi en ook de cover van Jeff Healey vind ik een stuk beter.

Verder zit ik eens te kijken naar mijn aangevinkte nummers en kom tot de conclusie dat ik er geeneen zou wisselen. 1 keer George (Long, Long, Long), 1 keer Paul (Blackbird) en 4 keer John (Dear Prudence, Happiness is a Warm Gun, I'm so Tired, Julia). Deze steken er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit.

Hoe kan iemand met droge ogen zeggen dat de versie van jeff Healey´While my guitar gently wheeps beter is als het origineel, daar begrijp ik geen r..t van, maar ja...smaken verschillen zal ik het maar op houden. Wat mij betreft is het origineel nooit overtroffen, hoewel de versie van Tom Petty samen met Prince helemaal niet verkeerd is.

YouTube - While My Guitar Gently Weeps - Prince Solo

Wat is het een genot om Prince zo bezig te zien met z'n gitaar. Staat Harrisons zoon er niet tussen?

Gekkigheid natuurlijk ook getuige de smileys die ik erbij geplaatst heb.

Dit album heeft de meeste variatie van alle Beatles albums waarschijnlijk. Het is een beetje een soort van veredelde verzamelaar maar dan op de markt gebracht als regulier album. In dat oogpunt bezien zou het wel weer een goede instap kunnen zijn, want alle gebruikte stijlen van de bietels komen er zowat wel in voor.

Voor mij een album om als luisterervaring snel te vergeten, de verhalen en meningen van users hier en de leuke verhalen erover vind ik stukken leuker dan de meeste nummers van dit album.

Ongelooflijk dat mensen het slotnummer willen schrappen. Misschien wel het mooiste kleine liedje dat de Beatles hebben gemaakt.

Gezien het tijdstip van jouw bericht .
Goodnight Herman .