The Beatles - The Beatles (1968)

Ja, het is een heel mooi slaapliedje inderdaad. Beetje vergelijkbaar met het een-na-laatste nummer van Abbey Road, maar deze vind ik nog net wat beter. Het kwam eigenlijk door het Love-album dat ik echt ben gaan waarderen, daarvoor was het me niet eens zo opgevallen.

Ik begrijp dat veel users dit waarderen en ik vind er ook goede nummers op staan .
Ik bezit de hele Beatles collectie orgineel maar ik draai deze zelden .
Het positieve van The Beatles is dat deze band albums heeft gemaakt voor elk wat wils .
Mijn favo Beatle album is Abbey Road en iemand anders vind weer een ander beter .
Ik ben het wel eens met veel andere dat dit het meest veelzijdige Beatle album is .

Slects 3 nummers vind ik helemaal niets.
Dat zijn "Blackbird", "Julia" en hoe verassend "Revolution 9".
.
Verder staat er een heleboel onzin op maar wel hele goede aanstekelijke onzin.
Een van de weinige albums waarvan ik snap dat mensen hem tussen 2 en 5 sterren kunnen geven.

Van wat ik hier gelezen heb (en van wie ) én van wat ik ken, zet ik een 'openingsbod' van 2,5 ster in. Later vogt wat meer info waarschijnlijk.

Zijn we aan het pokeren?

Kan je stemmen door middel van berichten te lezen ipv naar het album te luisteren .

Ja, ik wel .

oh raar

Zien jullie die knipogen nu echt allemaal over het hoofd?

Als een dame knipoogt niet .

Misschien ben ik wel een dame, transgender of een ander aard mens (er staat wel Zorin). Het blijft internet, hé.

Ik heb in mijn nog redelijk jonge leven al aardig wat nummers van dit album gehoord, maar ik moet er ook nog even aan toe zijn. Overigens is mijn stem ook niet echt geregistreerd natuurlijk; niks oneerlijks aan volgens de Mume-wetten.

It's a free country. Zoveel diversiteit op het album, zoveel meningen ook. Alles is wel gezegd. Zullen we eens een ander album nemen, voordat iedereen weer "dezelfde plaat" afdraait?

Helemaal met je eens. 1102 stemmen en 56 pagina's, ik denk dat alles alles al zo'n beetje is gezegd. Het enige wat mij deugd doet, als Beatles fan van het eerste uur, is dat zij na een halve eeuw nog steeds zoveel gespreksstof opleveren.

Qua discussie heb ik het juiste Beatles album wel gekocht zeg maar, gesprekstof genoeg erover.

Qua luisterervaring kan het nog wel wat beter wat de Beatles betreft denk ik.

Zullen dan binnenkort maar eens beginnen er de cd LOVE van the Beatles, daar staan van alles op. Nummers van het begin tot nummers uit de laatste periode en de mix enz, enz, enz,
Over The Beatles raken we nooit uitgepraat, dus zullen naar een ander album overstappen? Bijvoorbeeld LOVE.(die staat pas op 306 stemmen en pas 9 pagina's)

Nog lang niet alles is gezegd:)!
Het grappige is dat dit album zo'n 42 jaar na dato nog steeds 'leeft' en de gemoederen nog steeds bezighoudt. Bij slechte albums ben je zo uitgepraat, bij absolute meesterwerken ook; je stelt collectief vast dat het een fantastisch album is. Af en toe zeilt er iemand tussendoor die vanwege een slecht humeur 2** geeft, maar dat is dan ook de enige opwinding.

Dit is juist vanwege de rommeligheid van het album enorm boeiend en de meningen over tracks als Honey Pie en Revolution #9 zullen wel altijd verdeeld blijven.
Net zoals de makers zelf; geregeld klinkt het alsof Lennon en McCartney alvast met een solo-album bezig zijn (en in veel opzichten was dat ook zo), Ringo was het gezeur zat, George was ernstig teleurgesteld in z'n bandmaatjes na het debacle met de Maharishi, John en Yoko waren een twee-eenheid geworden en Paul bleef ideetjes lanceren in de wetenschap dat als hij dat niet zou doen de band niet meer zou bestaan.
Een jaar ervoor konden de Beatles niks fout doen en nu dreigde de zaak voorgoed te ontploffen...

En dan ondertussen dit magistrale album afleveren!
Ik waardeer je 'campagne' om te kijken of er meer meningen en stemmen naar het "Love"-album kunnen gaan, maar ik ben bang dat dat album nog geen vijf procent van de impact had dan dit werkje! Vandaar al die discussies; op naar bladzijde honderd!

Over beide geen klachten - maar je zult Wild Honey Pie hebben bedoeld. Gisteren mede door discussie hier het album in één ruk nog eens beluisterd. Moet zeggen dat dat niet vaak is voorgekomen, omdat ik me vaak beperkt tot schijf 1. Moet wel zeggen dat ik die sterker vind al staan de drie minste nummers wel in dat deel.

@ bawimeko, e.a. Begrijp me aub niet verkeerd. Steeds de reakties lezende, valt mij op dat mensen in herhalingen gaan vallen. Het doet mij deugd dat veel jongere muziekliefhebbers dit album aan het "ontdekken" en het aan het waarderen zijn. Dus in die zin vind ik dat prima. In mijn ogen is het ook fantastisch album, met al zijn sterke en zwakkere nummers erop. Bij mij geld ook een emotionele band met het album, dat ik "tig" pagina's geleden heb gezet. Het persoonlijke verhaal achter de lp. Voor dat verhaal kreeg ik van verschillende kanten waardering. (voor diegenen, die het "verhaal" willen lezen moeten ze maar even terugbladeren en ff zoeken). Zelf heb ik dus eigenlijk niets toe te voegen aan wat allemaal heb gezegd over dit album. E'n ding valt mij wel op. De muziekbeleving van "toen", met al zijn technische beperkingen en zijn heel ander "tijd" is wel heel erg veranderd. Maar dat zal het generatieverschil wel zijn. Kortom: Ik ben blij dat jongeren zich nog steeds met deze unieke band bezig houden, maar ik ben er een beetje over uitgepraat. Ikzelf geniet enkel nog van de muziek, denk terug en mijmer.

Ok daar gaan we dan (ik ben kort van stof en duidelijk ): matig album inderdaad. Goeie nummers wisselen zwakke nummers af en dan mag het wel een dubbelalbum zijn en diversiteit tonen, de songs moeten wel een bepaalde kwaliteit hebben en dat laat nogal eens te wensen over. Meer heb ik er niet over te zeggen en is ook al in bovenstaande berichtenreeks gezegd. Ik wens de liefhebbers er veel "draai" plezier mee.

Wat! Zwakke nummers? Op dit album? Staan er hidden tracks op dan?

Uiteraard, maar jij houdt ervan en dan hoor je het minder (snel) dan als je er wat neutraler tegenover staat; hindert niet.

Nee hoor Ad . Er is nog niet gezegd dat ik Yer Blues het beste nummer vind op De Witte.
En daarna Helter Skelter. En eigenlijk is Honey Pie ook geen verkeerd nummer en had zo gezongen kunnen worden door Caro Emerald .
Ik verhoog hem naar 3 sterren want dit album verdiend geen onvoldoende .

Ben sinds kort The Beatles een beetje aan het 'ontdekken' (kende uiteraard wel de bekende songs), maar dit album vind ik toch een beetje tegenvallen. Veel rare nummers waar ik niet zoveel mee kan. Geef toch de voorkeur aan hun meer reguliere muziek zoals op Sgt. Pepper of The MM tour. Zeker nog ruim voldoende, maar absoluut geen topper imo.

Zit tussen Lord Flashheart en rudiger in.. een aantal nummers zijn best okee, teveel nummers zijn ook crap hier.. de naam Beatles bedekt alles weer met de mantel der liefde, maar dat is voor historici, niet voor muziekliefhebbers mag ik hopen

Hangt ervan af welke nummer je 'crap' noemt.
Zo vinden velen "Don't Pass Me By" een charmant nummer, terwijl de song van Ringo al een paar jaar op de plank lag te verstoffen en in de sfeer van 'laten we alles maar op band zetten' is het opgenomen, inclusief het rommelige spel.
Er zijn een paar onomstreden fraaie liedjes (Blackbird, Julia, Back in the USSR), maar een groot deel staat ter discussie.
En tja; bij de Beatles spelen 'muziek' en 'historie' allebei een rol; nummers als Blackbird (strijd voor rassengelijkheid) en Revolution (de militante sfeer in '68 op veel plekken in de wereld) illustreren dat de Beatles niet meer over fictieve bands zongen, maar om zich heen keken en zich iets aantrokken van de wereld....

Typerend van deze dubbele witte is dat het wellicht het minst samenhangende werkstuk is van de Fab . Dat betekent echter niet dat er geen sublieme liedjes opstaan . Het doet alleen in zijn algemeenheid wat rommelig aan . Voor elk wat wils en duidelijk meer met een individuele insteek . Want als er 1 ding duidelijk wordt na nader beluistering is dat The Beatles al grotendeels aan het uiteenvallen was . McCartney en Lennon konden het uiteindelijk ook zonder elkaar , en je merkt dat hun componeerstijl steeds meer uiteenlopen .

Omdat er uiteindelijk naast heel fraai werk , ook een zooi flauwekul opstaat , zal dit nooit mijn favoriete Beatlesalbum worden . Maar dat deze dubbelaar een klassieke status heeft is logisch . Kom er maar eens op om na Sg.Peppers met een opvolger te komen die ondanks dat het een stuk meer basic is , een altijd wat wazige status heeft gehad .
Dit is namelijk een grote verzameling liedjes gemaakt in een periode dat The Beatles elkaar niet meer zo aardig vonden en individueel hun gang gingen . Verre van compact dus .

De volle mep!

Wat een album is dit geweldig...
Toppers vind ik:
Yer bleus
Helter Skelter
Honey pie
Everybody got something to hide except for me and my monkey ( hoe kom je er op! )

Ook de diversiteit in dit album toont aan dat The Beatles hoogbegaafd zijn in de muziek.
En dit is gewoon tijdloos ik ben 18 jaar... Reken maar uit!

En ik snap niet wat iedereen toch zo slecht vind aan
revolution 9... Ik vind het een schitterende geluidscollage
Ik draai het nummer altijd loei hard... Mischien een ideetje om tot een andere conclussie te komen?

Het hele White album moet loei hard worden afgespeeld. Lennon was daar sowieso voorstander van. Op de hoes van zijn solo single Cold turkey stond het ook al : Play loud! En dat geld ook zeker voor de witte. Het is geen achtergrondmuziek. No9 schiet alle kanten op van speaker naar speaker, het is ook bedoeld om de volume knop flink open te draaien.

Inderdaad de hele plaat moet hard gedraaid worden.
Ik noem dit ook weleens koptelefoon muziek