The Beatles - The Beatles (1968)

Helter Skelter Holocaust

Eerste deel van een tweeluik over Charles Manson en de inspiratie die hij uit The White Album haalde. Lees en huiver.

The Beatles - The Beatles (White Album) (1968)

Ja, ze hadden hier naar mijn idee beter een enkele cd van kunnen maken, dan was het van een nog hoger niveau geweest denk ik. Nu staan er toch wat momenten op waarvan ik denk, Waarom?. De geweldige en minder geweldige momenten wisselen elkaar hier wel redelijk af. Ik vind dat jammer. Ik bedoel wat hebben tracks als Wild Honey Pie , The Continuing Story of Bungalow Bill en Revolution IX hier nou te zoeken, ze halen wat mij betreft het gemiddelde naar beneden, met die tracks erbij is 5** voor mij al onmogelijk.

Maar er staat ook zeker nog wel genoeg te genieten op waarvan de tracks While My Guitar Gently Weeps en Blackbird de uitschieters zijn. Ik heb deze plaat nu een paar keer opgehad deze week en het luister verder ook heerlijk weg. Maar het album als geheel is naar mijn smaak te wisselvallig allemaal.

Het maken van een enkele cd was in 1968 nog toekomstmuziek! Pas een kleine 20 jaar later zou de er Beatles-muziek op cd verschijnen en nog steeds bestaat dit album uit 2 schijven, of het nou vinyl of cd is!
Het ís wisselvallig, rommelig en zelfs verwarrend, daarom is het de "White Album"; omstreden, erg mooi en onrustbarend tegelijk!

Och ja, natuurlijk. In die tijd waren er nog geen cd's. Niet bij stil gestaan. We leven nu toch in een tijd waarin we allemaal over cd's praten, vandaar. Maar goed mijn punt was eigenlijk ook dat er nummers opstaan die ik persoonlijk Beatles onwaardig vind, dus dat het in ieder geval compacter had gekund. Anderzijds laten nummers als Revolution IX weer zien hoe veelzijdig The Beatles waren.

Ik was flauw bezig...
In die tijd hadden de Beatles volledig de studio overgenomen, ze waren er heer en meester. Maar inmiddels was de sfeer onderling ook beroerd; Ringo vertrok voor een paar dagen en veel opnames werden solo of in tweetallen gedaan. Producer George Martin was de sfeer na deze sessie beu en zou een jaar wegblijven en pas weer terugkomen (op verzoek van de heren Beatles) bij de Abbey Road-sessies.
Hierdoor durfden ze elkaar ook niet aan te spreken om een songs 'ns wat in te korten of op een eigen solo-elpee te zetten. Resultaat: naast veel spul dat normaal gesnoeid zou worden bleef op de 'lijst' staan. Dus je krijgt een plaat met aparte hoogte- en dieptepunten en tracks die al heel erg 'solo' klonken; "Julia" had op "Plastic Ono Band" kunnen staan, "I Will" klinkt alvast naar de eerste soloplaat van McCartney.
Dus veel songs, inderdaad weinig quality-control, maar ik vind het resultaat prachtig!

Maar eens pleidooi houden voor het mooiste nummer van de plaat, en misschien wel het beste Beatles nummer in het algemeen: 'Long, Long, Long'.

Een schitterend, klein, 'naakt' nummer van George Harrison, dat tegelijkertijd heel dynamisch en vol klinkt. Psychedelisch orgeltje op de achtergrond, een piano die net de juiste tonen erbij pakt, zonder onnodige bombast. Alsof dat nog niet genoeg is was George hier ook nog uitgegroeid tot een geweldige zanger (leg het maar eens naast de stem van George op Revolver).

Maar als zo vaak ben ik weer één van de weinigen die er zo over denkt, gezien het aantal stemmen.

Long, Long, long is inderdaad schitterend, maar het beste Beatles nummer in het algemeen gaat iets te ver. Wel vind ik het opvallend dat George op de witte ongemerkt een eigen stijl heeft ontwikkelt. Was hij op platen als Revolver en Rubber soul nog dienstbaar aan het Beatlesgeluid en op pepper voornamelijk geïnspireerd door Ravi Shankar, op de Witte laat hij de wereld feitelijk voor het eerst kennis maken maar het karakteristieke en eigenaardige geluid dat hem later als solo artiest zal gaan kenmerken. Nummers als Long long long, While my guitar of Savoy truffle hadden niet misstaan op All Things must pass of Extra texture.

Eens met devel-hunt dat Long, Long, Long schitterend is maar dit het beste Beatles-nummer ooit noemen vind ik te ver gaan. George Harrison is in de loop de jaren inderdaad gegroeid en heeft steeds meer een eigen sound aangenomen. Overigens beschouw in deze dubbele witte als een album waar de Beatles-leden afzonderlijk hun ei kwijt konden en de voorbode van hun solo-albums. Abbey Road zie ik dan weer als een gezamenlijk slotakkoord.

Ook een fantastisch nummer als 'I Will' scoort gigantisch laag. Ik vraag me eerder af wat er nou zó bijzonder is aan 'Back in the USSR'. Tja, die ligt natuurlijk het makkelijkste in het gehoor.

Tja, eigenlijk geef je zelf het antwoord al hé................
Bijzonder aan Back In The USSR is natuurlijk ook dat vliegtuiggeluid wat steeds terugkeert, de geweldige (simpele) solo en de enorme energie die er vanaf spat.
43 jaar na dato nog steeds niet gedateerd, wat voor het album geld eigenlijk.

Het tijdperk van het 'zoetsappige' genre wat the Beatles in de beginjaren naar de top heeft gebracht, was over. Met zoetsappig bedoel ik dan met name: She loves you, Cant by me love e.d. Het is nu 1968: Vietnam, Hippie tijdperk. Een nummer als I Will, een typisch McCartney nummer, dat in die tijd geen hit meer zou scoren. ''Who knows how long I`ve loved you
You know I love you still. Will I wait a lonely lifetime, If you want me to--I will''. Kwa inhoud zeer matig (voor die periode). Blackbird bijvoorbeeld, waarin McCartney een ode uitbrengt aan een jonge, Afro-Amerikaanse vrouw, is tekstueel beter.
Desondanks vind ik I Will, ook een leuk melodieus nummer, maar het voldoet niet aan het niveau van de (bijna) alle overige nummers, en is daarom ook niet onderschat vind ik.

Overigens, merk ik dat je al een echte Harrison fan wordt/bent. Long, long, long verklaren tot beste nummer van The Beatles.. gedurft!

Voor mij Dear Prudence en Blackbird de favorieten.

Tekstueel is het nogal simplistisch, dat zal ik niet ontkennen, maar ik houd van de lieflijke melodie, en het is een mooi, klein, kaal en intiem liedje. Het klinkt heel spontaan. Alsof McCartney op een ochtend wakker werd met het idee in z'n hoofd, het speelde, en gedacht had ''bekijk het maar met de '3 minuut en 30 seconden regel''', en geen zin had om allerlei overdubs te gebruiken (er waren 67 takes voor nodig, maar ik hoor dat er echt niet aan af). De boodschap recht voor z'n raap, in een mooie verpakking.

Eigenlijk vanaf het eerste moment ben ik in de eerste plaats een liefhebber van George Harrison, daarna van John Lennon, en dán komen The Beatles.

Iets met vloeken in de kerk.

Fout!
Pak maar eens een oude hitlijst uit 1968, dat staat vol met zoetsappige deuntjes, daar is in 1968 een Beatles nummers als can´t buy me love nog steeds wild bij.
Zeker weten dat I will als single de eerste plaats had bereikt. Alles wat The Beatles aanraakte veranderde in goud.

Zou Revolution 9 ook de eerste plaats bereikt hebben?

Zoetsappige deuntjes hebben altijd al in de hitlijsten gestaan: in 1964 bv. Jim Reeves en Dean Martin, in 1968 was het de beurt aan o.a. Engelbert Humperdinck en Heintje, in de jaren '90 al die boysbands. The Beatles concentreerden zich na Rubber Soul veeleer op hun albumwerk maar de (losse) singles waren steeds inventief en tijdloos al waren ze tegelijk toegankelijk genoeg voor een hoge hitnotering. Revolution 9 zou niet aanslaan als single wegens te experimenteel, als albumtrack is het wel gepast.

Vraag me af wat Stijn zijn favoriet zal zijn als I Will een gigantische hit was geworden en/of het vaak op de radio gedraaid werd. Waarschijnlijk vroeg hij zich dan af wat er zo goed is aan dat nummer............
@ Stijnslayer
Valt me op dat je wel erg vaak de onbekende/geen hits liedjes als beste typeert, kan natuurlijk soms voorkomen maar het ligt er bij jou wel erg dik op.
Natuurlijk is I Will een goed nummer, maar op dit album staat ook Blackbird wat toch echt wel 3 klasse beter is. Zelfde Songwriter, zelfde kaalheid alleen de een bekend en de andere niet en dat geeft voor jou waarschijnlijk de doorslag...............

Vreemde stelling, Music4ever.

Nu haak ik vaak wel af als een nummer té toegankelijk en middle of the road wordt, dat zijn dan ook vaak de singles, maar om te suggereren dat ik expres uithaal naar de hits is onzin. Er zijn ook zat voorbeelden die het tegendeel bewijzen: 'Stairway to Heaven', 'Child in Time', 'Another Brick in the Wall', 'Eye in the Sky', 'Alive', etc. vind ik allemaal prima.

Op 1 van The Beatles, met alle nummer 1 hits, waardeer ik hooguit drie nummers niet.

Ik beoordeel muziek nog altijd aan de hand van mijn smaak, niet aan de hand van hitnoteringen. 'Back in the USSR' greep ik hier aan als voorbeeld. Ik vroeg wat er zó (let op die nadruk) bijzonder aan was. Ik heb niet gezegd dat ik dat nummer niet waardeer.

Ik heb trouwens helemaal niets tegen 'Blackbird', ik heb dat hier zelfs een topnummer genoemd. Blijkbaar houdt je dus alleen de gevallen in de gaten waarin ik afgeef op populaire nummers, tja, dan is een dergelijke stelling snel gemaakt (maar wel behoorlijk krom).

Ik had dan bovendien geen enkele Beatles cd willen hebben, want dat is de bekendste band ooit. Daar ooit over nagedacht?

Wat is het weer gezellig.

Lekker stoken Nicci?
Volgens mij is deze site vooral ook bedoeld om te discussieren met elkaar over muziek en daar is niets mis mee lijkt me.
@Stijnslayer
Wat je zegt ben ik het eigenlijk helemaal met je eens en kan ik inkomen. Ik haakte het onderwerp wat betreft jou favoriete liedjes alleen maar aan om antwoord van jou te krijgen van hoe of wat. Had de indruk dat je bekende liedjes veelal niet kan waarderen maar daar zit ik mis als ik jou zo hoor. En dat laatste wat je zegt over The Beatles kan ik alleen maar met je eens zijn, zullen we er de bekendste én de beste band ooit van maken?!

Dan is het misverstand uit de wereld, Music4ever.

Het valt natuurlijk eerder op als een hit niet, of minder, wordt gewaardeerd dan wanneer het bij een minder bekend nummer voorkomt, daar zal het wel door ontstaan zijn.

De beste band kan ik niet mee akkoord gaan helaas, maar laat ik vooropstellen dat ze in vrijwel elk toplijstje horen, en natuurlijk zeer invloedrijk waren en nog steeds zijn.

En het wil nog wel eens voorkomen dat hele goede liedjes zo vaak gedraaid worden dat je ze op slot gewoon niet meer kúnt horen, terwijl ze eigenlijk gewoon heel goed zijn.
Bij The Beatles heb ik het zelf niet echt, al mogen ze Let It Be wat mij betreft wel wat minder draaien, vooral ook omdat The Beatles zoveel meer te bieden hebben.
Back In The USSR, om daar nog op terug te komen, kan ik zo vaak horen als ik wil.

Sommige Beatles-songs zijn inderdaad te grijsgedraaid (waaronder Let it Be). Maar het blijft een feit dat het Beatles-oeuvre waaronder dit album niet snel verveelt.

The Beatles de beste band ooit? Het hangt ervan af hoe je het bekijkt. Louter technisch zeker niet, ik kan tientallen bands opnoemen die technisch meer bedreven zijn. Als je je baseert op de veelzijdigheid, het aantal evergreens en hun impact dan weer wel.

Ik ben liefhebber van the Beatles en niet zozeer van de leden afzonderlijk. Ze hebben alle 4 hun inbreng en solo zijn ze nooit zo groot geweest als the Beatles.
Zo ben ik ook liefhebber van U2 en niet Bono.

Blackbird vind ik overigens ook erg mooi, een lief, simpel maar pakkend liedje zoals Paul McCartney kan brengen.

Technisch de beste vind ik altijd zo'n raar begrip in de discussie van de beste muzikant/band.
Voor mij is het allerbelangrijkste dat je een goede songwriter bent, en dan het liefst veelzijdig zodat het niet snel verveelt. Mccartney is waarschijnlijk in alles wat hij bespeelt (gitaar,piano,drums,blaasinstrumenten enz.) vaardig maar zeker niet geweldig. Maar in het componeren is hij meesterlijk goed en daar gaat het toch om volgens mij.
Slash, Van Halen, Eric Johnson technisch veel vaardigere muzikanten, maar qua compositie's.........................

Maar Bono heeft geen solocarrière.

All Things Must Pass, Concert for Bangladesh, John Lennon/Plastic Ono Band en Imagine waardeer ik meer dan de Beatles platen. All Things Must Pass vind ik zelfs één van de mooiste albums ooit. Zelfs het onderschatte Thirty Three 1/3 vind ik niet veel onder doen voor veel Beatles-werk, en dan zijn er nog wel een handjevol solo albums met 4* waardering die ik best in de buurt vind komen.

De bekendheid en/of kritieken die ze solo hebben gekregen staan los van 't uiteindelijke album. Anders zou elke band het afleggen tegen de Beatles.

Solo hebben John Lennon, Paul McCartney en George Harrison beslist ook enkele albums uitgebracht die kunnen wedijveren met de beste Beatles-albums, daar ben ik het wel eens. Maar deze 3 samen waren onovertroffen.

Net als Music4ever hecht ik ook meer belang aan inventiviteit en goede composities dan aan technische perfectie.

Solo platen van The Beatles waren in de periode 70/74 vaak steengoed. All things must pass, Imagine, Ram, Band on the run, Ringo, Plastic Ono Band, Walls and bridges, Living in The material world, Red rose speedway zijn allemaal goed tot zeer goed. Alle Beatles zaten in hun beginperiode van het zijn van een Ex-Beatle nog behoorlijk in hun Beatles modus en kwaliteiten. Na 1974 begonnen de solo platen toch aan glans te verliezen.
Waarschijnlijk is het dus aanneembaar, dat als The Beatles als groep door waren gegaan, er een golf van goede platen was blijven komen tot en met 1974. Daarna was ook bij The Beatles als groep de glans wat vedwenen.
Maar om weer naar The white album terug te gaan. Geen solo plaat kan tippen aan de witte, maar ook niet aan Abbey road of Revolver, of welke andere Beatles plaat dan ook. De diversiteit en het niveau is hoger dan de gemiddelde solo plaat.

Bij 'Revolver' schreef ik: "In 1987 presenteerde OOR 'de platen van de Eeuw'. De 100 beste albums aller tijden vormde de inspiratie voor mijn muzikale ontdekkingstocht die nu nog steeds voortduurt. The Beatles hadden maar liefst 4 albums in de top 13 (RS op 13, SPLHB op 12, de witte op 5 en dit 'Revolver' op 7). De top 10 platen werden voorzien van een recensie door OOR-redacteuren".

Alfred Bos schreef toen over 'The Beatles' het volgende verhaal:

" 'The Beatles', beter bekend als 'White Album' of de 'witte dubbelelpee', was de achtste elpee van de Fab Four en bedoeld als een nieuwe start, een schone lei. De dubelelpee, uitgebracht op 22 november 1968, volgde op een chaotisch jaar voor de groep. Op 27 augustus 1967, enkele maanden na de release van de triomfantelijk ontvangen 'Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band', overleed hun manager Brian Epstein. Zonder zakelijk leider leek de groep ook artistiek in verwarring. Tot dat moment werd ieder inval van het viertal ontvangen als een nieuwe bewijs van hun onfeilbare genialiteit, maar de op 2e Kerstdag door de BBC vertoonde film 'Magical Mystery Tour' werd algemeen beschouwd als hun eerste flop: warrige onzin, te hoog gegrepen.
Ook hun flirt met de Oosterse mystiek van Maharishi Mahesh Yogi bleek een vergissing toe de geestelijke leermeester wat al te openlijke interesse toonde voor het fysieke schoon van zijn vrouwelijke volgelingen. In februari 1968 vlogen The Beatles terug uit India naar Londen, een illusie armer en verschillende liedjes rijker. Ze vonden hun plaats op 'The Beatles'.
Hun meest eclectische album was aanvankelijk bedoeld als de soundtrack van een niet-bestaande musical: 'Doll's House'. Dat idee, van Paul McCartney, ook verantwoordelijk voor de 'concepten' van 'Sgt. Pepper' en 'Magical Mystery Tour', werd verlaten toen de titel reeds gebruikt bleek. Meer was het niet, een idee en een titel.
Zo werd 'The Beatles' de eerste en enige Beatles-elpee na 'Revolver' die als een doodgewone verzameling liedjes werd gepresenteerd. In 1968 begon het 'jammen', het informeel samenspelen van bevriende muzikanten, populair geworden. Hendrix' 'Electric Ladyland' was de eerste plaat waarop gastmuzikanten waren te horen en The Beatles nodigden eveneens vrienden naar de studio: Eric Clapton (Cream), Dave Mason (Traffic) en Nicky Hopkins (sessiemuzikant van The Rolling Stones).
De aanwezigheid van Yoko Ono was controversiëler: Lennon doorbrak de groepscode 'geen vrouwen of vriendinnen in de studio'. Ze is te horen op 'Birthday' en 'Bungalow Bill' en inspireerde Lennon tot de 'artistieke' geluidscollage 'Revolution 9' die eerder thuishoort op de eerste Lennon & Ono-elpee 'Two Virgins' (bijna gelijktijdig verschenen).
Als groep bestonden The Beatles in 1968 eigenlijk niet meer, het in een opvallende witte hoes zonder groepsnaam of titel gepresenteerde album is een losse verzameling liedjes, opgenomen door vier songschrijvers (Ringo Starr debuteerde als componist met 'Don't Pass Me By') die de overige groepsleden als sessiemuzikant gebruikten. Het dubbelalbum toont de groei van vier muzikale persoonlijkheden, zonder dat het individualisme de groep verscheurt - dat zou anderhalf jaar later gebeuren. Het is hun rijkste plaat, die bijna kantelt onder de invloed van invallen en fragmenten, vaak op het laatste moment en onder hoorbare spanning tot een geheel voltooid. 'The Beatles' ontlokte aan de Engelse criticus Tony Palmer de hilarische uitroep dat Lennon en McCartney 'de grootste componisten zijn sinds Schubert'. Het is Lennon's favoriete Beatles-elpee - en de mijne."

Persoonlijk is het niet mijn favoriete album, maar wel 1 van mijn3 5*****-albums van de mannen. Prachtige songs, vaak zonder opsmuk, terug naar het 'klassieke' liedje. Geweldige plaat die echt nooit verveelt.

Voor een deel heb je gelijk en het blijft speculeren, maar als Lennon, Macartney en Harrison hun beste nummers bij elkaar hadden gevoegd, zouden ze denk ik nog lang na 1974 een hoog niveau hebben gehaald.

Net als bij het Revolver-stuk moet ik opmerken dat de OOR-journalisten liever lyrische vrijheid aanhangen dan echt de feiten op een rijtje hebben. Het verhaal van de reis en terugtocht naar de Maharishi is veel gecompliceerder en boeiender dan deze 'samenvatting'...

Het werd alleen als albumtitel bedacht en zelfs inclusief hoesontwerp gepresenteerd. De band was inmiddels teveel in scherven om nog na te denken over wat voor musical dan ook...