The Beatles - The Beatles (1968)

Ik heb deze week in Breda Patrick V. (alias Father McKenzie) op bezoek gehad en als er iemand erg op de hoogte is van The Beatles e.o. is hij het wel. We hebben één ander uitgewisseld. Ook wat dit "White Album" betreft, merkten Father en ikzelf , dat we veel weten over The Beatles, maar dat er nog steeds "nietweetjes" opduiken. Vandaar dat we over die groep kunnen door blijven praten. Bawimeko, beschouw ik ook als één van de grote "kenners" Maar de degens kruisen over de inhoud en nummers van albums, daar doe ik net als vriend "Father' niet aan meer mee. We genieten er gewoon van. Van de muziek dus!!!

Prima keuze, Ad!
En een eer om bij de 'kenners' te horen:)
Ik mag graag over de Beatles lezen (en ook over andere muziek!) en juist dit album vind ik als prestatie 'bewonderenswaardiger' wetend wat de voorgeschiedenis en het moeizame productieproces waren. Het project hiervóór was nog erg 'de Beatles in eenheid' (Magical Mystery Tour) en het project hierná het naderende einde van de groep (Let it Be).

Alweer het negende album in 5 jaar tijd van de Beatles, en wel een dubbelalbum waar allerlei stijlen in voorkomen. Het gaat van hot naar her. Het was duidelijk dat de leden van de Beatles allemaal hun eigen ding voor ogen hadden en ook daadwerkelijk gingen doen. Natuurlijk was dat al enigszins zo, maar hiervoor klinkt het nog als band met verschillende stijlen, hier klinkt het meer alsof het losse leden zijn die toevallig bij elkaar in een band zitten.

Het album begint met Back In The U.S.S.R., een rock & roll-nummer van Paul, dat klinkt als een nieuwere versie van de muziek die ze in hun beginjaren maakten (en dan te bedenken dat het eerste album nog maar 5 jaar oud is, ongelofelijk...). Ontzettend catchy! De piano en de achtergrondkoortjes tijdens het refrein doen het hem voor me, in dit nummer. Leuke opener.

Dear Prudence is voor mij misschien wel hét hoogtepunt van het album. Prachtig liedje, prachtig gezongen. Mooi begeleid door het gitaarspel van George, maar John steelt hier vooral de show. Hij weet de melancholie van het liedje perfect over te brengen. Het heeft ook iets meeslepends. Erg, erg mooi!

Glass Onion is vooral een grappig liedje, wat inspeelt op het feit dat mensen van alles achter de teksten van The Beatles gingen zoeken. Ik vind John echt heerlijk zingen, leuk liedje verder. Niet heel bijzonder, maar ook zeker niet verkeerd. Luistert lekker weg, en ik moet altijd lachen om de tekst.

Ob-La-Di, Ob-La-Da is misschien een niemendalletje volgens velen, maar ik word er toch wel erg vrolijk van. Alleen al dat geweldige piano-intro! Ontzettend leuke meezinger, met een van de leukste intro's ooit. Niks mis mee.

Waar wel wat mis mee is, is Wild Honey Pie. Het is volledig gespeeld en gezongen door Paul die in een experimentele bui was. Nou heb ik niks tegen experiment, maar hier hoor ik helemaal niks in. De zang klinkt verschrikkelijk, en hij zit een beetje op de instrumenten te kloten. Het schijnt dat Patty Boyd het wel leuk vond, en het op het album wou. Bedankt Patty.

The Continuing Story of Bungalow Bill vind ik wel weer leuk, typische dromerige Lennon-coupletten en ook weer zo'n leuk meezingrefrein, met een grappige tekst erbij. Melig misschien, maar ik vind het wel leuk.

Velen vinden While My Guitar Gently Weeps geweldig, maar ik kan er veel minder mee. Weer een erg sterk intro, maar de rest van het nummer heeft me nooit zo weten te pakken. Ik vind het eigenlijk nogal een zeuderig nummer (hetzelfde probleem als ik ook met Strawberry Fields Forever heb). Met gitaarsolo's heb ik ook niks, dus die kan het nummer zeker niet redden.

Happiness Is A Warm Gun is wel weer een leuk nummer, maar eigenlijk pas echt vanaf het 'mother superior, jump the gun'-gedeelte. Het gedeelte ervoor heeft me nog nooit weten te boeien, wat aan de saaie kant zelfs. Het 'happiness is a warm gun'-gedeelte vind ik het leukste. Vooral dat 'bang bang, shoot shoot'-achtergrondkoortje vind ik echt ontzettend leuk, het vormt zo'n mooi contrast met John die een beetje rauw zingt.

Martha My Dear is een best lief liedje, vind ik, erg mooi gezongen door Paul, en vooral de trombone (?) erin vind ik erg sterk. Het is een ontzettend schattig melodietje, verder doet het me niet heel erg veel, zoals de meeste nummers op het album eigenlijk. Het ligt allemaal zo rond het niveau 'leuk nummer, maar meer ook niet'. De echte uitschieters zoals Dear Prudence zijn er toch te weinig.

I'm So Tired vind ik nogal slaapverwekkend eigenlijk... flauwe grap, ja, maar wel waar. Vind het nogal een niemendalletje. Snel verder naar de volgende...

Blackbird is het tweede echte hoogtepunt van het album. Prachtig liedje, mooi gezongen, geweldige gitaarbegeleiding. Blackbird is gewoon een ontzettend mooi liedje, een van de mooiste dingen die Paul ooit heeft geschreven. De vogeltjes in het nummer maken het helemaal af!

Piggies vind ik ook echt ontzettend leuk! Dat instrument dat daarin wordt gebruikt, vind ik zo leuk, ik heb echter geen idee hoe het heet...(iemand?) Verder gewoon een erg mooi melodieus nummer van George, die het echt prima zingt. In de beginjaren vond ik hem niet bepaald sterk als zanger, maar hij heeft zich in vijf jaar echt ontzettend verbeterd. Erg fijn nummer!

Rocky Raccoon vind ik vooral een erg sfeervol, beeldend nummer. Ik waan me zo in het wilde westen, in de saloons. Ik weet niet eens precies waarom. Ik vind het nummer als afwisseling leuk, als los nummer zou ik het niet zo snel opzetten. DIe honky tonk piano erin is trouwens een leuke vondst! Het nummer duurt me wel iets te lang... het verveelt me al snel.

Don't Pass Me By is het eerste nummer dat Ringo helemaal in zijn eentje heeft geschreven, en zelfs bijna helemaal in zijn eentje heeft gespeeld (op de viool en bas na). Het is wel een sympathiek nummer, maar ik hou nou niet bepaald van Ringo als zanger, en ik vind het nummer ook niet echt ijzersterk. Dus van mij had dit niet echt op het album gehoeven, al is het natuurlijk wel leuk voor de sympathieke Ringo.

Why Don't We Do It In The Road vind ik nog een stuk minder. Het hele nummer lang zingen: "why don't we do it in the road?", de zang klinkt ook nog eens voor geen meter, en ik hoor nergens een memorabele melodie of iets dergelijks. Ook de instrumentale begeleiding maakt het er niet veel beter op, het stelt allemaal weinig voor. Weer een misser van Paul.

Daarna krijgen we juist weer een erg mooi nummer van Paul. I Will is een simpel liedje maar o zo mooi. Een perfect popliedje, ingetogen, en prachtig gezongen. Wat wil je nog meer? Derde hoogtepunt van het album.

Julia is de afsluiter van de eerste helft, en gaat over John's moeder, geloof ik. Een fijn nummer, ook weer zo mooi gezongen. Maar qua "liedje" vind ik het net wat minder dan Pauls akoestische liedjes als Blackbird, I Will en Mother Nature's Son. Vooral door de zang en het meeslepende in het nummer vind ik het wel erg mooi.

Het tweede deel begint ook al met een rocker, namelijk Birthday. Een nogal schreeuwerig nummer in het begin, dat staat me niet zo heel erg aan, maar het gitaar-riffje in het begin is wel leuk, maar vanaf "yes we're going to a party party" weet het me veel meer te bekoren. Piano erbij, ook dat doet het altijd goed bij mij. Ik vind dat de piano op dit album ontzettend goed wordt gebruikt, op dit album vind ik het vrijwel altijd van ontzettend toegevoegde waarde! Ook wordt er op deze plaat vaak in de handen geklapt, het is wat subtieler, maar ook zeker een goede toevoeging.

Yer Blues heb ik niet zo heel veel mee, ik heb dan ook niet zo heel veel met blues. De tekst lijkt me een parodie... maar muzikaal gezien kan het me gestolen worden.

Mother Nature's Son vind ik erg mooi, het vierde hoogtepunt, en eigenlijk vind ik het nog nét wat mooier dan Dear Prudence, besef ik nu. Dit nummer weet me namelijk echt te raken. Het is helaas veel te snel voorbij. Wat een prachtige melodie. Wat kan Paul toch mooie liedjes schrijven! Deze is zelfs nog een stuk mooier dan Blackbird, als je het mij vraagt.

Everybody's Got To Hide Something Except for Me and My Monkey (wat een titel, zeg) is wat mij betreft gewoon een lekkere rocker, niets meer, niets minder.

Sexy Sadie vind ik een prima song, dat gewoon helemaal uitstraalt dat het van Lennon is. Komt vast ook door zijn zang natuurlijk, maar zijn nummers hebben vaak iets dromerigs, meeslepends, en lichtelijk zeurderigs. Zolang het niet te veel doorslaat naar dat zeurderige zoals de aarbeivelden, kan ik dat ontzettend waarderen. Fijn nummer dus.

Helter Skelter is het hardste nummer van The Beatles, hardrock avant la lettre. Paul heeft er de perfecte stem voor, wat ik wel bijzonder vind, want hij heeft ook de perfecte stem voor mooie ingetogen ballads. Veelzijdige stem dus. Helter Skelter is heerlijk om even flink bij te rocken (meebleren en meebewegen op de muziek ). Het einde maakt het toch wel helemaal af, dat Ringo roept: "I GOT BLISTERS ON MY FINGERS!"

En weer een mooi ingetogen liedje waar ik zo van hou, maar deze keer van George. Het is een mooi liedje, maar het mist voor mij toch net wat. Het heeft dat dromerige waar ik wel van hou, maar toch... op een of andere manier schiet het voor mij net wat te kort om echt een topper te zijn. Ik kan het niet goed uitleggen.

Revolution 1 is gewoon een ontzettend sterk popnummer, een nummer waarvan je verwacht dat het een grote hit wordt. Prachtige instrumentatie met die blazers, prima gezongen, en melodieus gezien is het ontzettend catchy. Volgens mij is het echter nooit als single uitgebracht. Past wat mij betreft zo in het rijtje van hun hits. In ieder geval wat mij betreft The Beatles in topvorm!

Honey Pie is stukken beter dan Wild Honey Pie, maar wat mij betreft eigenlijk niet meer dan een grappig tussendoortje. Hoort wel bij het album, maar als los nummer vind ik niet dat het echt overeind blijft staan eigenlijk... eigenlijk geldt datzelfde voor Savoy Truffle. Sterker nog, het nummer blijft nooit hangen bij mij. En telkens als ik dan weer de titel zie, denk ik: hoe klinkt dat nummer ook al weer? En de volgende keer ben ik het weer vergeten. De instrumentatie is wel sterk, maar verder nogal een niemendalletje.

Cry Baby Cry is dan wel weer fijn Lennon-liedje. Ik vind dat de instrumenten de zang nogal overstemmen, maar verder een mooi nummer. Niet echt opzienbarend, maar absoluut niks mis mee!

En dan het veelbesproken Revolution 9, veel verguisd ook, velen vinden het geen muziek. Ja, het is een soort collage van geluiden, maar ik vind het zeker wel muziek, en ik skip het nooit, want ik vind het helemaal niet verkeerd om naar te luisteren. Er zit ook zeker wel een structuur in, en ik kan niet uitleggen wat ik er nou zo goed aan vind, maar ik vind het een prima nummer. Het is niet dat ik het regelmatig opzet, maar elke keer als ik dit album luister, kan ik er weer met plezier naar luisteren.

Good Night is een slaapliedje dat John voor zijn zoontje Julian had geschreven, als ik me niet vergis. Ringo zingt het, en hier kan ik zijn zang eigenlijk wel goed hebben, samen met het orkest klinkt het nog best goed. Mooi liedje om het album mee af te sluiten. Klinkt eigenlijk echt totaal niet als de Beatles, ik vind het ook een beetje een buitenbeentje in hun oeuvre, maar het is wel een mooi nummer. Het orkest, de achtergrondzangers, en Ringo's zang passen perfect bij elkaar. Het gefluister maakt het helemaal af, wauw!

Al met al had dit een veel beter album geweest als ze een aantal nummers hadden geschrapt. Nu staan er relatief net wat te weinig hoogtepunten en net wat te veel niemendallen op. Natuurlijk mooi als tijdsdocument enzo, maar daar beoordeel ik albums niet op. Ik beoordeel het op wat het met mij doet. De voorgeschiedenis vind ik daarbij altijd interessant, maar verandert zelden mijn mening over een album (tenzij het emotionele lading aan nummers geeft).
Daarom kom ik uit op 3,5* met als hoogtepunten Dear Prudence, Mother Nature's Son, Blackbird, I Will, en Revolution 1.

Als je dit album per nummer wil behandelen ben je wel even bezig ja
Ik lees het morgen even door, aangezien ik zo wel op bed wil

@Arrie
Het intro van Piggies wordt gespeeld op een klavecimbel.
Bedoel je in Martha my dear de lage blazer? Die de baslijn speelt? Zou een tuba kunnen zijn.

En ja, ik bedoelde die lage blazer.

Bedankt, ik ben nooit zo sterk in instrumentherkenning.

nooit geweten dat Slowhand meespeelde op "While My Guitar Gently Weeps," had hij grote inbreng?

DIt zegt WIkipedia erover:

"The band recorded the song several times, including a version with a backward guitar solo (as Harrison had done for "I'm Only Sleeping" on Revolver), but Harrison was not satisfied. On 6 September 1968, during a ride from Surrey into London, Harrison asked Eric Clapton to add a lead guitar solo to the song. Clapton was reluctant—he said, "Nobody ever plays on the Beatles' records"—but Harrison convinced him and Clapton's solo was recorded that evening. Harrison later said that in addition to his solo, Clapton's presence had another effect on the band: "It made them all try a bit harder; they were all on their best behaviour.""

Ik vraag me altijd wel af waarom de solo zo is "behandeld" met allerlei tape-effecten ("ADT") waardoor hij wat onvast klinkt. Was Clapton's solo te 'goed'?

Om een indruk te krijgen van z'n inbreng moet je deze geweldige live versie maar eens bekijken.

YouTube - George Harrison - The Concert For Bangladesh - While My Guitar Gently Weeps [HD]

De review van Arrie komt geheel overeen met mijn mening over het album.Er staan prachtige songsop zoals 'Blackbird', 'Mother Nature's Son' en 'Helter Skelter', maar ook veel filler. De beste liedjes behoren gelijk ook toe aan het beste wat de Beatles hebben uitgebracht. Het lijkt het syndroom van 1968 te zijn; geslaagde muziek op iets minder geslaagde albums.

Ha, dat laatste valt toch behoorlijk te betwisten:

The Byrds - The Notorious Byrd Brothers (1968)
Van Morrison - Astral Weeks (1968)
The Zombies - Odessey & Oracle (1968)
The Kinks - The Kinks Are the Village Green Preservation Society (1968)
The Band - Music from Big Pink (1968)
The Doors - Waiting for the Sun (1968)
The Velvet Underground - White Light / White Heat (1968)
The Jimi Hendrix Experience - Electric Ladyland (1968)
The Rolling Stones - Beggars Banquet (1968)
Johnny Cash - At Folsom Prison (1968)

Ik zou bijna zeggen au contraire...

En dan sla je er nog een boel over: Soft Machine, Mothers, ...

Ik bedoel maar:
The United States of America - The United States of America (1968)
Simon & Garfunkel - Bookends (1968)
The Pretty Things - S.F. Sorrow (1968)
Big Brother & The Holding Company - Cheap Thrills (1968)
Jeff Beck Group - Truth (1968)
Free - Tons of Sobs (1968)

Ja ja, we begrijpen het.
De nummers die tot filler worden uitgeroepen verschillen trouwens per luisteraar, zie de laatste 20 pagina's van deze discussie Zo heel eenduidig gedefiniëerd is dat syndroom van 1968 voor dit album dus toch al niet.

Tsja, 4 top 250 noteringen voor 1 jaar (43 jaar geleden welteverstaan), zegt ook al genoeg eigenlijk...

Precies! (En ik zie mezelf als één van de muggenzifters! )
Zonder 'filler' was dit niet de White Album. Er is een mooi afwisselende 'enkel' album van te maken, misschien wel met een akoestische en elektrische kant o.i.d., maar het zou ten koste gaan van de fragmentarische en wat desolate sfeer van het album. Hier en daar wordt er een feestneus opgezet (Bungalow Bill, Ob-la-di-ob-la-da, Birthday), maar Julia, Happiness Is A Warm Gun, Cry Baby Cry en Revolution #9 zetten er een heel andere sfeer tegenover.
En tegenover de hoge kwaliteit van Dear Prudence staat het rammelige Don't Pass Me By...

Misschien moet ik het album nog maar eens als geheel beluisteren. Met het syndroom van 1968 doelde ik op releases van artiesten die in 1967 of 1969 een gebalanceerde plaat uitbrachten, maar in 1968 een husselpot op tafel hebben gezet. Voorbeelden? The Velvet Underground & Nico -> White Light, White Heat, Kinks - Village -> Arthur, Jefferson Airplane - Crown Of Creation - Volunteers en misschien ook wel Electric Ladyland (daar staat een veel te lang bluesnummer op dat een hele kant op slokt). Meest geslaagde album van 1968 is wat mij betreft 'The Notorious Byrd Brothers'.

Ik zie niet zo in wat er wisselvallig is aan die platen, maar ieder z'n mening.

Marjet ik ben fan van je. Drop wat vaker berichten aub...

Ik snap wel wat je bedoelt, denk ik; de 'fall-out' van 1967 waren de excessen; even waren de grenzen totaal weg. Als je Revolver en zelfs Pepper's beluistert is de standaard pop-song de 'norm'; maar inmiddels waren er bands die van jamsessies en freakouts hun handelsmerk maakten (Pink Floyd!). Zelfs de Beatles lieten even hun hoge standaarden varen en maakten het roemruchte Carnival of Light en er zijn meer navelstaarderige momenten vanaf juni '67 geweest. Deels is the Magical Mystery Tour ook zo'n soort project; de sky was the limit en elk half idee werd uitgevoerd! Soms leverde het rotzooi op, soms magnifieke muziek (Village Green!).
In 68/69 ontstond juist een 'tegenbeweging' onder leiding van een groep als The Band, die weer terugggingen naar blues- en countryschema's, orkesten en lange bandnamen werden aan de kant geschoven en het was terug naar de roots (The Beatles waren erg gecharmeerd van de eerste twee Band-albums en vooral George was er een fan van!).

De Witte Dubbelaar valt er precies tussenin; nog wat restjes psychedelica komen langs (Piggies, Glass Onion), maar ook de stapel songs die bij elkaar geschreven was in India (meestal de folksy deuntjes op deze platen) staan erop. In ieder geval was de 'focus' die er nog was op Pepper's (toen Paul dus nog de baas was en John met z'n hoofd in LSD-sferen verkeerde) totaal weg!
George was teleurgesteld in z'n bandmaats die eerder waren vertrokken (Ringo, Paul) of die maar songs bleven schrijven ondanks de meditatie-voorschriften (Paul, John). Het hoofdstuk Yoko was begonnen met alle spanningen van dien. John dook een heroine-verslaving in (bijna publiekelijk, getuige Happiness is a Warm Gun) en George Martin nam een jaar vrijaf van zijn veeleisende en ruziënde klanten.

@ Dungeon: doe ik!

Volgens mij zou je de 'Witte dubbelaar' inderdaad als overgangsalbum kunnen typeren. Voor alle duidelijkheid wil ik de muziek uit 68 en op het album niet 'slecht' noemen. Sterker nog, er is in dat jaar prachtige muziek uitgebracht. Wel is er sprake van minder stabiliteit en samenhang op de toenmalige lp's. Als 1967 het jaar van de psychdelia is, dan is de periode 69-72 aan te wijzen als 'teruggaan naar de roots'. De ontnuchtering omdat de idealen niet meer te realiseren zijn en weg-ebben. De emotie is dan goed te horen en eigenlijk ook al een beetje, zoals bawimenko beschrijft, op the White Album.

Leuke discussie !
je kunt van alles over het White Album zeggen , maar idd niet dat het een samenhangend geheel vormt. Voor sommigen een bezwaar voor anderen een muzikaal avontuur.
Zelf beoordeel ik de dubbelaar als onvergelijkelijk meesterwerk. Ondanks het feit dat ik niet elke track meesterlijk vind. De staalkaart aan stijlen en de creativiteit is echter dermate hoog dat het m.i. zijn vrij algemeen erkende meesterstatus meer dan toekomt.
Leuke bijkomstigheid is dat er zelfs onder de fervente liefhebbers zo divers word geoordeeld over de tracks op het album.
Zo heb ik ook een lijstje met kwalitatief mindere 'White ' tracks , maar prompt kun je hier teruglezen dat juist die tot de favorieten van andere Mume'ers behoren haha.
Des te meer een bewijs over de klasse van The Beatles ?
Behalve 'omstreden ' White nummers zijn er ook een aantal die door vrijwel iedereen in de armen worden gesloten. Zoals Blackbird bijvoorbeeld. Zelf vind ik dit door Bach geinspireerde lied ook een van de absolute hoogtepunten. Gelukkig wel.
Long , Long , Long lijkt de laatste jaren wereldwijd aan populariteit te winnen.Niet massaal , maar toch. Sommigen wijten de jarenlange 'onderschatting' van het lied aan de zachte opname na het geweld van Helter Skelter , waardoor de kwaliteit van het Harrison nummer niet geheel uit de verf zou komen.
Weer anderen vinden die overgang juist geniaal gevonden.
Zelf heb ik nooit echt iets met het nummer gehad. Mij stoort zo wie zo het leentjebuur bij Dylan ( hoewel juist hij de grootste jatter uit de popgeschiedenis is haha) en ik vind dat het niet eens in de schaduw kan staan van While my guitar gently weeps.
Mocht ik vroeger denken dat dit laatste een onomstreden Harrison meesterwerk betrof , sinds enige tijd weet ik dat er zelfs Beatle liefhebbers bestaan die weinig met dit nummer ophebben.
Van McCartney's Honey Pie ( een van mijn favoriete liedjes) kan ik me het enigszins indenken , maar het miskennen van de klasse van While my guitar gaat mijn muzikaal verstand te boven.
Maar alles is wel typisch ' White ' en tekent evenzeer de bijzondere plaats van het album in de popgeschiedenis.
Misschien niet als het beste album aller tijden , maar wel eentje dat in de hoogste regionen thuishoort.

Het is niet zozeer dat ik de klasse van While My Guitar Gently Weeps misken, het is vooral dat ik er persoonlijk erg weinig mee heb. Gitaarsolo's zijn niet mijn ding. De rest van het nummer vind ik wel aardig, maar het weet me eerlijk gezegd weinig te boeien. Dan geloof ik best dat het goed in elkaar zit, maar alleen de intro vind ik erg goed, en verder laat het me volledig koud. Slecht vind ik het zeker niet, ik kan er prima naar luisteren, maar toch mist het iets.

Daarom Arrie , is er speciaal voor jou een alternatieve versie van while my guitar gently weeps opgenomen. Wie weet bevalt die jou beter ! ( ik doelde trouwens niet specifiek op jou hoor als 'miskenner' ).

YouTube - THE BEATLES - LOVE ALBUM -- WHILE MY GUITAR GENTLY WEEPS

Ik vind het eens in de zoveel tijd ook leuk om de bijbehorende Anthology erbij te pakken, met een soort 'White Album Unplugged' erop. Doet niet eens zo gek veel onder voor de uiteindelijke plaat. De akoestische versie van 'While My Guitar' vind ik misschien zelfs mooier, en 'What's the New Mary Jane' is een sterker experiment dan 'Revolution #9'.

Stijn, ken je de 'Alternative...' reeks met bootlegs en alternatieve versies van nummers? Ik wil nog steeds The White Album daarvan hebben, kost helaas wel een duitje (euro of 40). De Alternative Anthology 3 is overigens erg goed...

Waar je bijv. ook 'The Alternative Sgt. Pepper' van hebt? Die serie ken ik wel, maar ik geloof niet dat ik The White Album er van heb. Bootlegs koop ik trouwens nooit, die download ik gewoon. Zal 'm eens opzoeken, bedankt voor de tip.

Juist, die dus. Ik vind ze erg fijn vanuit verzameloogpunt maar ook omdat het een goed overzicht geeft van de bootlegs per album, en deze ook op goede kwaliteit uitbrengt (bootlegs+goede kwaliteit is in dit geval een paradox). Ik weet niet of je de 'Beatle'-versies van Sour Milk Sea, Child of Nature (later Jealous Guy) en Circles kent. Deze staan o.a. op de Alternative Anthology en hadden, mits enigszins bewerkt, ook op The White Album kunnen staan. Ze geven imo aan dat ondanks de diversiteit van het album, wat dat betreft nog niet eens het onderste uit de kan is gehaald.

Ken ik inderdaad. Ja, er zijn toch wat vreemde keuzes gemaakt. Waarom 'Bungalow Bill' en niet bijv. 'Not Guilty'?