The Beatles - The Beatles (1968)

De introductie van machtspolitiek in de Beatles...
Ik denk dat George Harrison zich na India ging profileren als een 'factor van belang' binnen de band. De drang om 'pure' Indiaase muziek te maken had plaats gemaakt voor puike rocksongs die konden wedijveren met de liedjes van de Twee Bazen. Dus een noveltyliedje van John ging vóór een song van George. Geen wonder dat een half jaar erna Harrison er (even) de brui aangaf en Lennon tamelijk serieus suggereerde om maar gewoon Clapton als gitarist in te huren.....
Tot en met Abbey Road kon George op deze manier een aardige stapel songs opsparen voor z'n briljante debuut.

De bazen Lennon/McCartney hadden er moeite mee dat hun kleine broertje George plotseling volwassen was geworden en op hetzelfde niveau was gekomen. Krampachtig probeerde ze hem waarschijnlijk in de positie van kleintje te houden, en dat lukte een beetje.
waar Harrison constant bezig was nummers van Lennon/McCartney tot iets groots te maken, konden de bazen nauwelijks enige interesse opbrengen voor Harrisongs. Zo speelt Lennon niet eens mee op While my guitar gently wheeps, Here comes the sun, I me mine etc.. Door de desinteresse van Paul en John paseerde hij beide en haalde hij Clapton en Billy Preston in de band. Een hele slimme keuze. Hij stond boven hun houding en zocht andere mensen die hem wel als gelijkwaardig beschouwde.
Als de bazen wat meer werk van Harrisongs hadden gemaakt waren nummers als All things must pass, Not Quilty, circles, Let it down, Isn't it a pity, the art of dying etc. ook Beatles songs geworden.

I live for you, niet te vergeten...

Half waar: op de meest Harrison-tracks speelde McCartney heel aardige baslijnen! En Lennon had überhaupt weinig zin op te draven voor anderen, al maakte hij verrassende uitzonderingen zoals het harmonicawerk op Rocky Raccoon en de puike gitaarsolo op Honey Pie!
Het slimme van de inzet van gast-spelers was overigens dat de ándere Beatles zich wat hoffelijker gingen gedragen. Tegen die tijd was George steeds meer Beatle-tegen-wil-en-dank...

Die vind ik inderdaad beter.

Niet helemaal 1/2 waar. Harrison moest vaak eerst 10 McCartney nummers door voordat er uiteindelijk een beetje tijd was voor één Harrison nummer. George Martin die ook voornamelijk interesse had in het duo Lennon/McCartney heeft in een interview toegegeven dat ook hij Harrison als songwriter minder aandacht gaf. Hij heeft er tijdens een etentje begin 2000 met Harrison ooit zijn excuus voor aangeboden. Wat dan weer uit een interview met Martin is geciteerd, want ik was daar helaas niet bij.

Opnieuw een leuke discussie. Nu tussen bawimeko en devel-hunt .
Vanaf het White Album en zeker vanaf Abbey Road , waarvan de Harrison tracks prompt (en terecht m.i.) door een groot deel van de pers en het publiek tot het beste van het album werden gerekend , steeg hij enorm in achting als songwriter.
Ik heb geen reden om te veronderstellen dat dit bij zijn direkte collega's niet het geval zou zijn.
Al in 1968 brak McCartney trouwens een lans voor een Harrisonnummer als The Inner Light en verklaarde te pas en te onpas dat hij de melodie van het nummer zo bewonderde.
Dezelfde McCartney zorgde o.a. ook voor de zo inventieve , melodieuze baslijn in Old Brown Shoe , waarmee dit nummer enorm aan kwaliteit won.
Pas de laatste Beatles jaren werd algemeen duidelijk dat Harrison in staat was om songs te schrijven op een niveau , dat zelfs het beroemdste songschrijversduo ooit naar de kroon stak.
Harrison bevond zich in die jaren op zijn creatieve hoogtepunt. Dat niet al zijn liedjes uit die tijd op Beatles platen terecht zijn gekomen , geldt evenzeer voor werk van Lennon en McCartney. Beiden nog net zo productief als anders. Ga daar maar eens tegenaan !
Harrison kreeg zijn liedje per plaatkant toegewezen en ja , misschien hadden dat er iets meer moeten zijn die laatste jaren. Toch is verreweg het grootste deel van zijn beste , eind jaren zestig geschreven werk op een Beatles plaat te vinden.
Met het verschijnen van All Things Muss Pass in 1970 , idd zijn meesterwerk , werd dit zowel door het publiek als de pers als het ultieme bewijs gezien van de onderwaardering die Harrison ondervond van zijn ex-collega's. Om vervolgens bij de release van Dark Horse weer te verstommen.

Je vindt onder Beatle fans soms aanhangers van vooral 1 groepslid. Zo blijkt uit veel , volgens mij dan , dat een bawimeko vooral een McCartney fan is en vaak met gretigheid Lennon als het kwade genius ten tonele voert , zoals devel hunt een zwak heeft voor Harrison.
Het staat hen gelukkig vrij.
Ik bezit voor de groep als geheel een zwak. Voor alle 4 dus.

Ik durf je haast niet te verbeteren George, maar het is George Harrison zelf die de baslijn van 'Old Brown Shoe' speelt. McCartney neemt de pianopartij voor zijn rekening.

Stijn , er bestaat idd onenigheid over de baspartij in Old Brown Shoe. Opgeworpen , en opnieuw , door de 'Beatles Bible ' en overgenomen door wiki ,gebaseerd op een interview met Monty Python Harrison.

De officiele Abbey Road studiogegevens vermelden McCartney als bassist. Mijn oren vertellen me dat ook.
Maar ik word een dagje ouder dus wie weet blijkt er tenslotte dat Ringo de bas in Old Brown Shoe bespeelde.
"The highly distinctive and impressive bass sound was actually a fine combination of matching lead and bass guitar notes played by George and Paul ".
Dit is o.a. uit de officiele Old Brown Shoe sessie notities opgetekend , woensdag 16 april 1969 2.30- 5.00pm , en ik zie nogmaals geen redenen om dit in twijfel te trekken.

Alle 4 beschikten ze overigens over een gezonde dosis Engelse humor. Interviews met de heren zijn daarom niet altijd serieus te nemen.
Ze mochten trouwens ook vaak en graag plaagstootjes aan elkaar uitdelen via de pers.

Ik heb het inderdaad uit dat CREEM interview uit 1969. Ook gezien de toon van dat interview heb ik eigenlijk weinig reden om Harrison niet zo kort na de release van 'Old Brown Shoe' te geloven, hij zal zich dan vast niet vergissen. George liep vaak te geinen inderdaad, maar hij was toch geen leugenaar? Ik heb veel interviews met hem gelezen en het enige dat me zo snel te binnen schiet waarbij hij zichzelf tegenspreekt is dat 'Something' wel/niet over Boyd ging, maar daar zaten dan ook jaren tussen (in 1969 zei hij van wel, in 1991 van niet).

Zo verbitterd dat hij Paul de credits niet gunde zou hij toch ook niet zijn geweest? Hij heeft bijv. ook gewoon gezegd dat Paul de solo op 'Taxman' speelde.

Wat betreft die studiogegevens, hoe nauwkeurig werden die bijgehouden? Is dat niet in de haast opgeschreven, of een beetje random (Harrison = gitaar, Macca = bas, etc.). Of wellicht gaat het om een andere take?

Geven de Abbey Road studiogegevens trouwens ook aan dat George bas speelt op 'She Said She Said' en 'Taxman'? Dat zou al wat meer inzicht bieden in de betrouwbaarheid van die gegevens.

Nu wil ik het zeker weten ook.

Omdat jij het bent Stijn....
Het Creem interview stamt uit 1988 en niet uit 1969.
Verder kan ik je aanraden het hele interview te lezen , waaruit hierna de volgende passage wordt geciteerd. devel-hunt zal zeker de humor van mijn naamgenoot herkennen.

You also told me you played bass on "Old Brown Shoe."
-It’s like a lunatic playing. -

It sounds like McCartney was going nuts again.
-That was me going nuts. I’m doing exactly what I do on the guitar. -

Did you play bass on "For You Blue," too?
-I don’t even remember that song. No, wait a minute—"For You Blue" was Paul, Paul was on that. Unless you’re talking about the live version which nobody’s heard, but that’s Willie Weeks.-

Hoe betrouwbaar is betrouwbaar :

The Beatles - Recording Sessions "The Official Abbey Road Studio Session Notes" » MagesY / Most advanced music community

Je hebt gelijk. Ik dacht dat 'ie in 1969 was afgenomen, en pas in '88 uitgegeven, maar dat is inderdaad niet zo. Had 'm in mijn gedachte verward met een ander interview, want in '69 kon hij het natuurlijk niet over Cloud Nine hebben.

Ik ken het interview helemaal, maar ik heb toch het gevoel dat George over 'Old Brown Shoe' niet loopt te geinen. Uit de stelling van de interviewer leid ik af dat George voordat hij grapjes ging maken al zei dat hij bas speelde op dat nummer.

Ik heb ondertussen zitten googlen, en veel boeken lijken elkaar tegen te spreken wat betreft de credits.

Edit: eens even die recording sessions downloaden en dan kom ik er op terug.

Ik blijf het heel moeilijk vinden. Het boek is duidelijk inzake 'Old Brown Shoe', maar zodra je er dieper induikt staan er ook dubieuze stukken in.

Dit boek vermeld niets over de baspartij van Harrison op 'She Said She Said', ook al hebben McCartney en Harrison dit bevestigd. Online vond ik hier al een vurige discussie over. Bij deze zou ik ze eventueel nog het voordeel van de twijfel willen geven.

Het probleem is dat het boek bijv. ook niet aangeeft dat Harrison op 'Birthday' en 'Golden Slumbers' bast. De ene keer wordt netjes vermeld wie alles bespeelt, en de volgende keer wordt er niets over gezegd, wat bij mij wel de indruk wekt dat de schrijvers van het boek het zelf ook niet weten en er dus maar geen uitspraak over doen.

Ik vind ook niets over de solo (Paul) en baspartij (George) uit 'Taxman', en dat is er toch eentje die we wel met zekerheid kunnen zeggen.

'Honey Pie' en 'Good Morning Good Morning' kloppen dan wel weer.

En zo kan ik nog wel meer nummers aflopen, maar het idee lijkt me duidelijk. Bij twijfelachtige gevallen lees ik vaak geen informatie over de credits, dat valt echt heel erg op. Het is meer een boek dat de data netjes ordent en een beschrijving biedt van de belangrijkste gebeurtenissen van die dag, maar een lijst met credits is het niet.

Wat betreft 'Old Brown Shoe' ben ik toch geneigd om bij mijn bovenstaande bericht te blijven, al is er een lichte twijfel aanwezig. Interessant is het boek trouwens best wel. Ik zal 'm eens volledig doornemen, al zal ik wel alles dubbel moeten checken.

Vervelend genoeg zijn de Beatles zelf niet de beste bronvermeldingen als het gaat over wie-schreef-of-componeerde wát. Harrison blijkt op de Anthology-DVD eigenlijk niet te weten of Tomorrow Never Knows nou op Revolver op Pepper staat.
Beste boek tot nu toe is "Revolution in the Head" van Ian MacDonald. En overigens is de bas op Taxman gewoon van McCartney
(En: op Old Brown Shoe 'dubbelt' George Paul's baslijn op z'n gitaar a la "Drive My Car"!)
Wel grappig, zo'n muzikale stoelendans: op dit album staan nogal wat solotracks van McCartney (Blackbird, I Will, Wild Honey Pie), speelt Lennon tenor sax (!) op Helter Skelter en deelt de solo-gitaar met Harrison op Yer Blues, McCartney speelt flügelhorn op Dear Prudence en orgel (inclusief rammelende wijnfles!) op Long Long Long!

Dank je wel , Bawimeko. Vergeten er op na te slaan , dat uitstekende boek van Ian McDonald.
Nou vertrouw ik ook meestal op mijn oren : ik ben met The Beatles opgegroeid.
Maar met Stijn in de buurt moet je eigenlijk die boeken paraat hebben liggen.
Ik check trouwens ook altijd dubbel. Eerst met mijn rechter en dan met mijn linkeroor.

Je was me net voor Bawimeko. Had het boek even niet bij de hand maar kon mij herinneren dat er iets over in stond. Ik blijf het een ondergewaardeerd nummer vinden en ook de onderproductie (net als bij Long Long Long) vind ik persoonlijk erg fijn.

Maar Harrison draaide volgens mij ook bijna geen Beatlesmuziek, althans dat beweerde hij. Elk interview werd aangegrepen om te stellen dat The Beatles verleden tijd waren en dat hij nu gelukkiger was. Ik verdenk hem er zelfs van dat hij er soms een kleine act van maakte, en dat hij bijv. best wel wist waar 'Tomorrow Never Knows' op stond.

Ik heb het boek van Ian McDonald zelf niet, maar op wiki wordt hij wel als bron gebruikt bij 'Taxman':

George Harrison – double-tracked lead vocal,bass guitar
John Lennon – backing vocal and rhythm guitar
Paul McCartney – backing vocal and lead guitar
Ringo Starr – drums and tambourine
George Martin – producer
Geoff Emerick – engineer



Niet om vervelend te doen, maar ik ben graag kritisch op dit soort weetjes.

Ik snap je laatste zin niet helemaal, Stijn. Waar ben je graag kritisch op? Wat klopt er volgens jou niet?

Nou, aangezien er zoveel verhalen rondgaan over The Beatles en allerlei bronnen (dvd's, boeken, online) elkaar tegenspreken (ook over de meest miniscule dingetjes) neem ik niet zomaar alles voor waar aan. Het is inzake The Beatles soms heel moeilijk om te kunnen bepalen wat waar is en wat niet.

Daar heb je een punt, maar over Taxman zijn de geleerden het geloof ik wel eens.

Hoewel dat niet de eerste keer was dat McCartney de 'lead' nam. Dit was als ik me niet vergis op Ticket To Ride.

Over de gitaarsolo is iedereen het wel eens inderdaad, maar nu stuiten we dus weer op de baslijn. Zou George op zijn eigen nummer alleen maar gezongen hebben? Waarom heeft 'ie zelf dan geen ritmegitaar gespeeld? Ik vind dat op zijn minst opmerkelijk.

Oh wacht even, dat had ik over het hoofd gezien. Volgens MacDonald neemt Macca de innovatieve baslijn voor zijn rekening. George heeft ook een leadgitaar, die te onderscheiden valt tijdens de solo van Macca (althans die invulling geef ik er aan, want aan het begin hoor ik 'm niet echt).

McCartney is een hele goede gitarist, hij offerde zich binnen de groep op om Bass gitaar te gaan spelen, wat hij ook zeer behoorlijk deed. Zijn bass spel is prominent aanwezig op veel Beatles platen.

Ja, wat op zich wel verwonderlijk is aangezien de bas bespelen in zijn algemeenheid makkelijker is dan leadgitaar, en Macca in een vroeg stadium zich al profileerde als de beste technicus van het stel. Wat dan wel weer moeilijk is om een eigen, effectieve stijl te ontwikkelen als basgitarist, iets wat hem volledig is gelukt. Wat dacht je van de baslijn op Dear Prudence...

Hoe hadden de Beatles geklonken als Paul alle leads had gespeeld..

Mccartney speelde de baslijn vaak pas in als het nummer voor de rest al ' af' was.
Zo wilde hij melodieuze baslijnen creëren, nou dat is dubbel en dwars gelukt!

Wat een plaat, wat een plaat! In mijn optiek de op één na beste plaat van The Beatles (de hoogste trede zal wel altijd in bezit van 'Abbey Road' blijven, heb ik het gevoel ). Een karrevracht aan prachtige songs, sommige zelfs werkelijk verbluffend ('While My Guitar Gently Weeps'; 'Happiness Is A Warm Gun'; 'Rocky Raccoon'; e.a.), en ook nog eens, ondanks de 30 nummers, een treffende samenhang. We schrijven 1968; doe het maar eens! The Beatles, pioniers van de popmuziek.

Ik had deze plaat ooit op 5 sterren staan, heb op een bepaalde moment een hele resem stemmen verwijderd, maar de kans is niet gering dat deze binnenkort weer op 5 sterren komt te staan.

Lange tijd de groep niet kunnen waarderen, met name vanwege de harde, schreeuwerige, scherpe, weinig dynamische typische sixty sound. Deze plaat op vinyl.. maar helaas doet het niet meer dan de laagste kwaliteit mp3 zou doen. De composities daarentegen.. ja dat zou ik nou graag eens beter horen, My Guitar Gently Weeps bijvoorbeeld, prachtig nummer, ook met het gekraak. Ik vraag me af of iemand het beter hoort dan ik..? Of is het alleen met flinke filters op te lossen om toch een gave sound te krijgen zoals dat op de radio regelmatig te horen is?

Ik weet niet wat je wilt oplossen. Ik heb zo'n vermoeden dat jouw smaak van wat goed en slecht geluid is nogal is aangetast door iPods, surroundinstallaties en wat niet meer. The White Album klinkt prima.