The Beatles - The Beatles (1968)

Klinkt fantastisch zelfs! En dynamiek bestond toen nog.

Misschien toch maar een gratis gehoortestje laten doen bij één of andere winkel. Bij de sterreclame zie je er maar zat. Of een goeie cdspeler en boxen of koptelefoon aanschaffen?

Wie luistert er nu naar The Beatles voor de geluidskwaliteit? Ik alvast niet.

Buiten Beatles For Sale (en wat oudere nummertjes zoals Cry For A Shadow, etc..) ga je niet veel audiofiels (is dit een woord?) vinden.

Ik ben het hier met de rest eens, het Witte Album is van goede geluidskwaliteit, al zit er verschil in met bijvoorbeeld Sgt. Pepper en Revolver, het klinkt allemaal wat losser en sneller opgenomen en daarmee wat rommeliger en soms misschien klinkt het wat afgeraffeld. Maar dat vind ik juist de charme van deze plaat.

Hier klinken de 'simpele' nummers juist best goed (Blackbird, Julia)! Je kan alleen merken dat de ''overdub''-nummers nogal overvol kunnen klinken door al die compressie (Glass Onion...).
Abbey Road en sommige nummers van Let it Be klinken tamelijk goed! Het is qua ''audiofiel'' vrij prehistorisch, maar zeker niet slecht.. En tot en met 1968 was 'mono' de standaard, dus voor de beste ''sound'' kun je dit album het best in mono beluisteren...

Een audiofiel, twee audiofielen.

drie audiofiles

bedoelde niet echt een audiofiel. ik doelde meer op het snoepgoed in sinterklaas zijn zak. een lekker snoepje.. daar zit veel lekkers in.. 3 lekkere snoepers etc etc

Eerder schreef ik al met interesse de platenverzameling van mijn ouders uit te spitten. En wederom was er een Beatles CD die sterk afweek van de rest. “The Beatles” viel op door zijn volledig witte hoes. De mysterieuze appels aan de zijkant waren natuurlijk wel aanwezig.  Als cassette kwam ik het album ook tegen als een los zwart en wit bandje. In tegenstelling tot de meeste andere CD’s kan ik ontzettend veel nummers herinneren. “Honey Pie”, “Ob-La-Di, Ob-La-Da” en “Birthday” moet ik inmiddels bijna 20 jaar kennen..

In dat prachtige muziekjaar 1968 ging er voor de bandleden een reis naar India aan vooraf. Het moet haast surrealistisch zijn geweest. De grootste muzikale genieën van dat moment werden geacht acht (!) uur per dag te mediteren. Paul hield het niet meer vol en is in zijn eentje de voormalige kolonie ontvlucht. Niet veel later volgde Ringo waarna alleen de ‘spirituelen’ John en George overbleven. Nadat John en erachter kwam dat Mahareshi niet zo’n zuiver geweten had als hij dacht was het voor hem ook klaar. Naar aanleiding hiervan schreef hij het schitterende “Sexy Sadie”

En daar bleef het niet bij. Tussen het praten en mediteren door was de gitaar namelijk nooit ver weg. Het leverde een karrenvracht aan nieuwe songs op die vanaf het voorjaar werden opgenomen. De sfeer was vaak om te snijden. Yoko Ono deed namelijk haar intrede in de studio tot afgrijzen van de groepsleden. Zodoende kwam het voor dat de Fab Four soms in drie studio’s tegelijk, maar onafhankelijk van elkaar repeteerden. Alle wetten werden doorbroken. Paul speelde nieuw songs zonder ze aan John voor te leggen, de ideeën van George kregen geen gehoor en George Martin belandde bijna op een zijspoor.

Gelukkig werden de popmuziekwetten óók overschreden. Wie haalde het nou in zijn hoofd dertig nummers op LP te zetten? Toegeven, Bob Dylan kwam in ’66 al met een dubbelelpee maar hoe de kenners er ook over mogen denken, hiermee werd mijns inziens geen nieuwe standaard gezet. Bob is een topper maar ik hoor op BoB wél voortdurend een mondharmonica en een vrij beperkte stem. Op “The White Album” lijken veel meer groepen aan het werk te zijn. Nog steeds ken ik geen enkel album met een dergelijke variatie.

Hoogstwaarschijnlijk zal die ook nooit meer komen. De luisteraar belandt van country (Rocky Raccoon) tot hardrock (Helter Skelter) en van mierzoete pop (I Will) tot een interpretatie van de vroege jaren ’50 (Honey Pie) Daarnaast vinden we een slaapliedje en het avant-garde achtige stuk “Revolution 9” Taaie blues en akoestische nummers mogen ook niet ontbreken. Het knappe is dat het niet geforceerd klinkt. Sterker nog, ik vindt dit hun meest rommelige album sinds “Beatles for Sale”

Een normale groep had het Sgt. Peppers concept tot in het oneindige uitgemolken. Maar The Beatles vonden het na Magical Mystery Tour alweer tijd een andere richting in te slaan. Het album klinkt vrij losjes en je hoort eigenlijk al dat de eenheid verwaterd. Maar juist dat maakt het voor mij zo bijzonder. Hier speelt een groep die volledig doet waar ze zin in hebben en wonderwel komt er een onovertroffen album uit de koker. Het speelplezier spat er gewoon van af. Elk nummer is bezield, melodieus en voegt iets toe aan het totaalplaatje.

We hebben hierna green, black en purple albums gehad. Talloze dubbelaars zijn er verschenen. Artiesten zijn buiten ‘hun’ genre gaan componeren. Maar nooit meer werd een dergelijk product overtroffen. 100/100

Ja ja geef Yoko maar weer de schuld. ;P

Geweldig geschreven weer avdj!
Jouw stukjes over The Beatles (en in het algemeen) zijn een welkome
aanvulling op de site en ik lees ze met veel plezier.

Een van de speciale cd's van The Beatles waaruit je hoort dat ze veel aandurfden met hun nummers

Ik was een beetje aan het dolen door de albums die ik heb, ik had zin om iets te luisteren maar wist niet wat... had dit al een paar maanden, nou dan voel je eigenlijk de prangende noodzaak om nieuwe muziek te gaan zoeken, altijd een beetje eng want je denkt al zoveel te kennen, maar ook leuk en spannend

Had me nooit echt gewaagd aan the beatles, was beetje vooroordelend misschien doordat the beatles door bepaalde mensen zo gehyped wordt.. als je dan net een type mens bent waar ik het niet zo op heb dan krijg ik een negatief beeld. Anyways, duidelijk een grote fout want nadat ik me aan dit album heb gewaagd was/ben ik gelijk gegrepen door elk afzonderlijk nummer.. wat een kwaliteit zeg.

Ben atm redelijk verslaafd aan het album, moet nu naar bed maar weet dat ik niet kan slapen voordat ik dit album nog een luisterbeurt heb gegeven, nummers zitten al hele dag te spoken in m'n hoofd.

Thanks voor het lezen van dit snelle/onoverzichtelijke stukje tekst, stem volgt nog!

ach ach ach.. rocky raccoon.. :' ) wat ben ik blij dat ik dat nummer ken zeg..

Berichten verplaatst naar The Beatles

Ehm, alvast sorry..... ik vind het een waardeloze plaat, en daarmee verschil ik met de meeste fans. Dit had voor mij geen dubbelaar hoeven te zijn, ik skip me een ongeluk. Ik zou ook kunnen zeggen helaas staan er een paar prachtige nummers op, dan hoefde ik 'm nooit te draaien.

Blackbird is de absolute topper. Nadat ik dit Paul zag/hoorde spelen in Liverpool '08, met een compleet Ansfield publiek woord voor woord meezingend, heeft het nog een grotere waarde gekregen. Zoveel beter dan Yesterday....

Niet erg, smaken verschillen, etc.
Het klopt dat dit de minst gefocuste plaat is uit hun oeuvre. De 'vrije hand' in de studio was volledig aanwezig en George Martin (die ook vond dat het een enkele elpee had moeten worden) werd steeds vaker opzij geschoven ten faveure van tracks als Revolution #9 en rammelkastige tunes als "Don't Pass Me By". Ikzelf vind het juist daaróm één van de boeiendste Beatlesplaten; het gezwoeg in de studio wordt alleen maar merkbaarder en het wordt alleen maar duidelijker dat dit een plaat is van een groep die uit elkaar aan het groeien is.

Dear Prudence, While my guitar gently wheeps, Hapiness is a warm gun, I'm so tired, Helter skelter, Yer Blues, Long Long Long, Back in the ussr, I Will, Julia, Revolution etc. etc..en vele andere.staan op deze plaat. Je kan bijna geen Beatlesliefhebber zijn als je de witte het etiket waardeloos geeft.
De witte lijkt chaos, maar vanuit chaos kan ook structuur ontstaan, en dat is precies wat de witte is, een gestructureerde chaos met een saus van wereldnummers. Gelukkig is het een dubbelaar geworden, want de opvullers benadrukken weer de kracht van de sterke broeders.

Op zich is het wel zo, maar ik vind die laatste opmerking een beetje krom. Je kan ook eerst een cd van de Toppers draaien en daarna een willekeurige andere. Zal stukken beter klinken.

Het is hier van alles wat , vrij onevenwichtig ,maar daar door heen luisterend staan er wel weer geweldige dingen op .
Als enkele Lp met de sterkste songs erop zou dit met gemak tot 1 van hun beste behoren .
Maar dat is het nu eenmaal niet geworden .
The Beatles brachten enorm veel tijd door in de studio en ik kan mij wel voorstellen dat de meligheid er in sloop .
Het is hun keuze geweest om de nonsens en de experimentjes er ook op te zetten .
Daarmee is het geen 5 sterren plaat wat mij betreft .

Of ik een echte Beatlesliefhebber ben, geen twijfel mogelijk, echt een grote fan, maar wel een kritische. Ik wil hiermee niet zeggen dat jij dat niet of wel bent, maar er zijn ongeloofelijk veel mensen die het allemaal geweldig vinden omdat het wel even The Beatles zijn. Ik in ieder geval niet.

Van jou rijtje, While My Guitar Gently Weeps hoor ik liever de Anthology versie, I'm So Tired en Back In The USSR zijn geweldig en de rest ben ik niet zo over te spreken. En dat zal veel aan smaak liggen, maar ik weet dat ze zoveel beters gemaakt hebben, en dit niet hun standaard haalt. Zo'n Helter Skelter is ook maar gemaakt om te laten zien dat ze dat kunnen maken, ik word er niet ontroerd door. Maar zoals ik al zei, slecht wil ik het niet noemen.

De versie die op het Love Album staat is in mijn ogen ook beter dan de oorspronkelijk versie zoals hij hier op staat. De versie op Love weet veel meer emotie op te roepen vind ik.

Nu je het Love album erbij haalt..... als de White Album oorspronkelijk in Love-style was uitgebracht... dat had wat geweest. Dan had het zomaar een paar sterren meer geweest. Ik vraag me af of de mensen dat toen hadden kunnen waarderen.

Dat zal duidelijk aan smaak liggen. Hapiness is a warm gun ( ze is niet het meisje dat zich als een dame gedraagd ) en Dear prudence zijn twee van mijn favoriete Beatles tracks. While My guitar gently wheeps hoor ik juist het liefst in de orginele versie, incl. guitar van Clapton en een jankende Harrison. Prachtig in al zijn eenvoud zijn Julia, Blackbird en I will. Yer Blues een voorbode van The plastic Ono band en Obladioblada een voorbode van Wings, maar wel bijzonder in al zijn naiviteit. Zo kan ik nog wel even door gaan. Maar zoals je zelf schrijft, het heeft duidelijk met smaak te maken, en daar valt eigenlijk niet over te twisten. Hoe graag we dat ook doen op MuMe.

Jammer genoeg ben ik het er mee eens. Paul McCartney hint er zelf ook naar in, ik meen, de Anthology dvd's. Hij zei dat ze achteraf misschien wat nummers van de plaat af hadden moeten halen. En dan zegt hij lachend: ''what are you talking about, it's The Beatles' White Album.''

Ik heb een keer een forum gezien. Dat was meen ik in Engeland. Daar waren Beatles fans in discussie over 'de witte'. De opdracht was om van de dubbel LP één LP met 12 nummers samen te stellen. Dus er moesten er 18 afvallen. Ze kwamen er niet uit welke 18 nummers dat dan moesten zijn. , ze maakte elkaar bijna af op die site, wat natuurlijk belachelijk is maar dat is een ander verhaal . Uiteindelijk werd er over het algemeen toch gevonden dat het karakter van de witte juiste de hoeveelheid aan nummers en de diversiteit is, daarin snijden haalt het karakter van de witte weg. En daar kan ik me wel in vinden.

Met een slimme programmering maak je er een rustige, akoestisch getint album van:
1) Martha My Dear
2) Blackbird
3) Julia
4) Cry Baby Cry
5) I Will
6) Rocky Raccoon
7) Piggies
8 ) Dear Prudence
9) Bungaluw Bill
10) Long, Long, Long
11) Mother Nature's Son
12) Good Night
(eventueel aangevuld met de akoestische versie van While My Guitar Gently Weeps)
Idem voor een rock/blues-album
1) Back in the USSR
2) Yer Blues
3) Every's Got Something to Hide...
4) Why Don't We Do It....
5 Revolution #1
6) Birthday
7) Happiness is a Warm Gun
8 ) Helter Skelter

The White album is als geheel bijna perfect. Alleen de laatste 2 nummers vind ik niet zo.

Deze hadden wat mij betreft vervangen mogen worden door What's the New Mary Jane, Not Guilty en de singel Hey Jude.

Wat mij betreft hadden ze er een driedubbel lp van mogen maken. Nummers als Hey Jude, Revolution, child of nature, Not Guilty, Circles, Whats the new mary jane, Goodbye, While my guitar gently wheeps ( acoustisch), Step Inside Love / Los Paranoras, junk en Across the universe hadden er wat mij betreft nog bij gemogen. De witte had niet kleiner en enkel gemoeten naar nog groter en nog rommeliger.

Vind ik een prima idee!