The Beatles - The Beatles (1968)

Ik heb The White Album vandaag weer in zijn volle glorie beluisterd en ik blijf bij mijn 5 sterren.

Het is echt knap hoe The Beatles al die verschillende stijlen beheersen, er komt echt van alles en nog wat langs. Sommige nummers hebben gewoon weg van kinderliedjes, bijvoorbeeld Ob-La-Di, Ob-La-Da en The Continuing Story of Bungalow Bill. Zoveel verschillende stijlen kan zorgen voor een rommeltje maar het album heeft een geweldige structuur. De verrassing van dit album is natuurlijk Revolution 9, een nummer (experiment) wat ik lang niks heb gevonden maar nu erg gaaf vind. Het heeft iets intrigerends en het is ook een beetje beangstigend. The White Album is een meesterwerk en laat alle aspecten van de band zien.

In de jaren ´90 kreeg je een band die wat mij betreft The White Album van die tijd maakte. Mellon Collie And The Infinite Sadness was een dubbelalbum van The Smashing Pumpkins die ook alle aspecten lieten zien en een meesterwerk maakten.

Eerstdaags nog maar eens beluisteren, dit werkje. Het meesterwerk van The Beatles is naar mijn smaak 'Abbey Road', maar deze is ook niet min! Samen met 'Abbey Road' en 'Revolver' het sterkste wat The Beatles hebben gemaakt qua albums.

In de jaren 80 vergeleek men Sign o the times van Prince wel eens met deze dubbelaar. Een ratjetoe, tikje onevenwichtig, maar knettersterk.

En daar houdt de vergelijking dan ook gelijk mee op.

En dat Prince net als The Beatles zeer toonaangevend is geweest

YouTube - The greatest guitar solo ever in High Quality

Prince speelt op deze versie een solo op while my guitar gently wheeps die waanzinnig mooi is.

Vind er zelf geen flikker aan, die solo... Mja, iedereen zijn eigen ding natuurlijk .

Is toch een behoorlijke solo die hij even achteloos weggeeft. Die knakker met die zwarte pet kan er overigens ook wat van. Geweldig geluid haalt hij uit die strat.

Goeie spelert hoor, die Prince. De clip doet me overigens bijna schrikken hoeveel zoon Dahni op papa George anno 1966 lijkt!
Overigens grappig dat de Beatles er in 1968 veel aan deden om de gitaarsolo door E. Clapton niet al te 'virtuoos' te laten lijken door het geluid na te bewerken...en dan gaat alsnog Prince mee aan de haal!

Heel knappe solo van Prince, echt te gek, maar wel een vette egotrip natuurlijk.
Onder het motto van '' ik ben de beste en ben geniaal.'' Dat straalt er wel heel duidelijk vanaf.

Dat straalt Prince altijd uit. Je moet dat boek bij 21 Nights eens zien.

Buiten deze (super) solo zie ik echt geen verband tussen prince en the Beatles. En dus zeker niet tussen The White Album en Sign The Times. En hoe groot mijn Beatle liefde dan ook is, vind ik laatst genoemde een meesterwerk, en de album waar het hier in deze topic over gaat een rommeltje. Bij Prince een redelijk experimentele plaat maar zeker een geheel, en de Beatles een experiment wat bij elkaar geraapt is.

En hoewel the Beatles de eerste waren met een dubbel lp, was Prince in 1987 de eerste met een dubbel lp in een enkele hoes ? (ik weet nog dat ik het nog nooit gezien had)

The Beatles waren niet de eersten met een dubbel lp.
Overigens ben ik en met mij vele anderen het niet met je eens. Net als the white album is sott wat rommelig. Ik zit er niet mee. Beide platen krijgen van mij 5 sterren, maar één geheel? Dat kan ik er niet van maken.

wie was volgens jou dan de eerste met een dubbel lp ?

Binnen de popmuziek was dat volgens mij:

Freak Out!

En had Bob Dylan ook al niet een dubbelaar voor 1968?

PS: Kennelijk was Bob eerder:

Dubbelalbum

dan ben ik altijd verkeerd geinformeerd geweest. Maar goed, mijn mening over dit album word door de meesten anders gezien, ook geen probleem. Ik ga mijn mening niet aanpassen omdat het over de beatles gaat. Ik hou van vele artiesten, maar geen enkele is heilig. En goed is goed, en slecht is slecht zover ik het naar mijn smaak kan beoordelen. Ik maak mezelf ook nog wel eens wijs er verstand van te hebben......

Eerste dubbel lp Bennie Goodman, Live At Carnegie Hall.
Eerste studio dubbel lp, Leo Ferré en eerste rock (pop) lp Blonde On Blonde van Bob Dylan, nipt voor voor Freak Out uitgebracht.
Bron: Wikipedia. Een kwestie van ff zoeke!

Weet iemand het wat, waar, wanneer en waarom van die live-uitvoering van "Gently Weeps" met Prince? Halve band van het "concert for George" concert staat op dat podium.

Dat weet ik dan weer wel, dit waren opnames van de introductie van George (als solo artiest) in de R&R Hall Of Fame. Ik dacht in 2004, ze speelde dit nummer en het Wilbury nummer Handle With Care. Jeff en Tom hielde ook nog een korte speech.

Tom was gevraagd de introductie te doen, en moest Jeff overhalen mee te doen, met Jeff kwam ook Marc Mann mee, en Dhani zelf natuurlijk. Dat Prince deze solo speelde was geheel zijn idee en werd net voor aanvang van het nummer besloten.

Gaat het heel slecht momenteel (afdanking op werk, ex-vriendin dat met een andere maat van mij is, etc) maakt Ob-La-Di, Ob-La-Da mij toch nog vrolijk.
Voor de rest een legendarische plaat natuurlijk.

De meningen over de witte zijn altijd verdeeld geweest. De één vind het prima hoe het is de ander vind dat één lp beter was geweest. Ik pleit dat een driedubbel LP het best was geweest. Er zijn heel veel goede nummers afgevallen en het had de gecontroleerde chaos nog groter gemaakt.

Nummers als Sour milk sea, not quilty, goodbye etc hadden er zo op gekund. Er zijn er ongeveer 12 op de plank blijven liggen

YouTube - Sour Milk Sea (Remastered)
YouTube - Paul Mccartney-Goodbye

Sour Milk Sea was mij onbekend, het had inderdaad op dit album gekund. Goodbye heeft Paul McCartney nadien door Mary Hopkin laten opnemen. Sommige nummers kwamen op latere solo-albums terecht (vooral George Harrison had er een aantal op de plank).

Dit zou ik weleens het beste album van the Beatles kunnen vinden. Inderaad, allerlei stijlen passeren de revue, maar dan wel allemaal even goed behapbaar: dit luistert als een trein weg, ik luister dit allemaal moeiteloos achter elkaar door. Uiteraard zijn er wel duidelijke favorieten en nummers die je wat minder raken, toch is dit album behoorlijk constant (al is Mellon Collie and the Infinite Sadness nog altijd constanter, als het gaat om dubbelalbums ). Echt zwakke nummers heb ik namelijk nog niet kunnen ontdekken. Zo vind ik nummers als Ob-La-Di, Ob-La-Da en The Continuing Story of Bungalow Bill juist erg leuk. Ook Revolution 9, toch een veelbesproken nummer, vind ik prima. Wat mij betreft voegt het namelijk echt iets toe: het past op de één of andere manier echt bij het idee van dit album. Daarnaast vind ik het ook gewoon prima om te beluisteren, met name de strijkers zijn heerlijk (kippenvel zelfs!). Roept een fijne sfeer op. Daarnaast heb ik wel vreemdere muziek gehoord. Dit album is toch wel een zeer sterk staaltje werk van the Beatles, die hier misschien wel op hun hoogtepunt zijn. Het is afwisselend, zit vol interessante ideeën en is gewoon heerlijk om te beluisteren.

Verder is het altijd leuk als je een sample tegenkomt: klik

Grappig genoeg bevinden The Beatles (als band) zich hier zo'n beetje op hun dieptepunt. Misschien dat de sfeer tijdens Let it be nog slechter was . . . . .

Het was volgens mij meer een kwestie van uitersten. Het ene moment zaten ze samen te spelen en te chillen. Op andere momenten ergerden ze zich dood aan elkaar.

Op het walgelijke, kotsreflexkietelende, vernederende en pijnlijke Obla-di Obla-da na, is en blijft dit een geweldig album. Flinke collectie aan tracks uit de tijd dat de beatles van elkander weg liepen, waardoor het aanbod aan tracks erg eclectisch is. Daarnaast heeft het een soort magische, culturele waarde, die het nog in kan vullen ondanks de tanden van de tijd.

Het blijft een strijd binnen de Beatles-gelederen of de af en toe opkomende McCartney-ongein (op het statige Abbey Road met Maxwells Silver Hammer). Het hoort er gewoon bij. "Vernederend en pijnljk' is ietwat een overreactie dunkt me en "Bungalow Bill", "Rocky Raccoon" en "Wild Honey Pie" hebben zo'n beetje dezelfde melige inslag.

Ob-la-di ob-la-da life goes on, bra lala how the life goes on

Ja, ondanks dat het niet mijn allerfavorietste kant is van de band, vind ik deze nummers ook prima. Wat te denken van All Together Now. Geweldige onzin maar heerlijk om zo af en toe onder de douche volop uit te brullen.

All Together Now, op welk album staat die?

Op de Yellow Submarine natuurlijk!