The Beatles - The Beatles (1968)

En ook eigenaardig dat je de meeste kritiek lijkt te hebben op de Lennon-nummers op dit album! Misschien je naam veranderen naar "Macca"?

Dat is nu nog eens mooi verwoord zie. Amen!

Haha, ik zal 't eens overdenken maar, uiteraard is ook Lennon niet onschendbaar en heeft best wat draakjes voortgebracht, en dat mag ook genoemd worden.

Zo is dat! Nergens is het talent van Lennon meer grillig dan hier, van flauwekul (al dan niet experimenteel) tot pareltjes als "Julia" en "Happiness Is A Warm Gun"!

De invloed die The Beatles hebben gehad in de muziekgeschiedenis is moeilijk in woorden uit te drukken. Met albums en singles die elkaar telkens weer overtroffen en het niveau opstuwde was het onvermijdelijk dat er een eind zou komen aan het voortbestaan van deze band. De toepassing van verschillende muziekstijlen is merkbaar op het gelijknamige album, ook bekend als The White Album, waar ze onder andere de invloed van het bezoek aan Maharishi Mahesh Yogi uit India in hun muziek meenamen. Het album drukte de band uit elkaar waardoor vooral persoonlijke ontwikkelingen sterk naar voren kwamen.

Het album opent met de geluiden van een vliegtuig die over komt razen. Back in the U.S.S.R. doet zijn intrede op een swingende en Beach Boys achtige sound en samenzang. Even wennen zonder Ringo Starr op de drums, maar een sterke binnenkomer van het album met snijdende gitaren. Al bij het vervolg met Dear Prudence merken we dat het album vooral losstaande nummers bevat en als geheel wat minder op elkaar aansluit. Dit doet niks af aan de kwaliteit van de nummers. Een heerlijk ontspannen song gezongen door Lennon met lichte muzikale invloeden van de flügelhorn en het handgeklap op de achtergrond. Met een prachtige tekst over Prudence Farrow die met de band meereisde naar India komen de kwaliteiten van tekstschrijver Lennon goed naar voren. Met een verwijzing naar het legendarische nummer Strawberry Fields Forever opent Glass Onion. Met prachtige strijkers en violen is het nummer kort maar krachtig. Met een rustig ritme doet Ob-La-Di, Ob-La-Da zijn intrede waar naar Desmond Dekker wordt gerefereerd. Muzikaal is er genoeg te ontdekken in het nummer met verschillende riedeltjes, bongo geluiden en trompetten.

“Happy ever after in the market place
Desmond lets the children lend a hand (Arm! Leg!)
Molly stays at home and does her pretty face
And in the evening she still sings it with the band

Yes, ob-la-di ob-la-da life goes on bra
La-la how the life goes on (Ha ha ha)
Hey, ob-la-di ob-la-da life goes on bra
La-la how the life goes on”

Op het korte Wild Honey Pie horen we de duidelijke invloeden terug van het bezoek van The Fab Four aan India. Door het multitracken horen we rare vervormingen in de gitaargeluiden die oosters doen aanvoelen. The Continuing Story of Bungalow Bill is een vrolijke binnenkomer waar de verhalen over de ware achtergrond van het verhaal nogal doen verschillen. Het is een zonnig nummer door de sterke samenzang en ondanks de wat minder vrolijke tekst. De directe overgang gaat in naar de schitterende akoestische klanken van While My Guitar Gently Weeps. Met het nummer bewees George Harrison zijn kwaliteiten als songschrijver en de sterke muzikale indeling. Met een krachtige gitaarsolo van Eric Clapton werd het beste uit de groep gehaald. De hoge krijsende gitaarklanken en eveneens hoge zang maken het nummer tot een waar juweeltje in het enorme oeuvre van The Beatles. Happiness Is a Warm Gun is een wat minder bekende song van de band maar daarom niet minder sterk. Een goed opgebouwde tekst die wordt afgewisseld met muzikale veranderingen door het nummer heen en de schreeuwende stem van Lennon. Daarna horen we opnieuw mooie pianoklanken die goed aansluiten bij de zachte stem van Paul in Martha My Dear. Het nummer krijgt een jazzy sound door de blazers en strijkers die overal prachtig samenklinken. Dan is het weer de beurt aan Lennon die tijdens het bezoek aan India de slaap niet kon vatten en zijn gedachten deden afdwalen naar Yoko Ono. De klanken geven een donkere sfeer aan het nummer, passend bij de nacht en het niet kunnen slapen. Al bij het horen van de rustgevende klanken van de akoestische gitaar wordt de sfeer van het prachtige Blackbird neergezet. Het solonummer van McCartney is een kenmerk van een groot talent door met een simpele melodielijn en een zachte stem de juiste snaar weten te raken. Het nummer roept emoties op en voert je mee door de rust van de natuur, het toevoegen van vogelgeluiden legt een extra nadruk op dit gevoel.

“Blackbird singing in the dead of night
Take these broken wings and learn to fly
All your life
You were only waiting for this moment to arise.

Blackbird singing in the dead of night
Take these sunken eyes and learn to see
All your life
You were only waiting for this moment to be free.“

Harrison weet met een simpel en fijn melodietje een kunstig nummer te brengen met Piggies. De harpsichord (soort piano) geeft net dat deuntje wat past bij de eenvoud van het nummer. En dan is het tijd voor invloeden uit de country met Rocky Racoon. Beland in een western worden we meegevoerd in het verhaal van Rocky. Honky-tonk geluiden ondersteunen het verhaal en wekken de sfeer nog is op. En dan het moment van de enige echte Ringo Starr in zijn eerste solo compositie Don’t Pass Me By. Opnieuw een country nummer dat vooral door de invloed van de viool goed in het gehoor ligt. De muzikale afwisseling van het album krijgt een vervolg met het bluesnummer Why Don’t We Do It in the Road?. Een vertoning van hoe je met weinig tekst toch een aanstekelijke track kunt maken. Door de teksten op verschillende toonhoogtes en volumes te zingen en er een pianoritme onder te gooien. Met I Will keert de band terug naar de rust van het album, met opnieuw invloeden van het bezoek aan Rishikesh in India. Een simpel maar effectief liefdesliedje. Julia, gezongen voor de vroeg overleden moeder van John, geeft een vervolg met rustige akoestische klanken. De stem van John slaat de juiste tonen aan en heeft hierbij geen uithalen nodig om de impact van de tekst op je door te laten dringen.

Het is tijd voor een wat wilder feestje met Birthday dat een stevig gitaargeluid kent. De eerste kenmerken van de hardrock zijn hoorbaar in het nummer met krachtige uithalen op de elektrische gitaren. Daarna wordt een omschakeling gemaakt naar de blues met een heerlijk jammend geluid. Het ritme ligt zoals passend bij de blues erg laag. Zelfmoordneigingen vormen de basis van de tekst van het nummer geschreven in India. Mother Nature’s Son geeft pure rust waarbij natuur en gedachten één worden. Die rust wordt daarna weer ruw verstoord door het nummer met de lange titel Everybody’s Got Something to Hide Except Me and My Monkey. Knallende gitaarklanken die altijd het beste aansluiten bij de schreeuwende zang van John Lennon met een afsluiting waarbij alle instrumenten door elkaar heen gaan. En wat horen we dan, is het Karma Police van Radiohead. Nee, we horen de originele klanken van het hammond orgel bespeeld door John. Een schitterend melodieus lijntje die het begin vormt van Sexy Sadie. Het nummer kent een sterke opbouw door de tempowisselingen en de gitaarklanken die tussendoor te horen zijn.

“We gave her everything we owned just to sit at her table
Just a smile would lighten everything
Sexy Sadie she’s the latest and the greatest of them all”

En wat er dan gebeurd kan worden beschouwd als het begin van Heavy Metal. Knallende gitaren en drums die door het nummer heen dreunen. Lekker ruig en hard waarmee ze de hardste sound probeerde neer te zetten voor de periode waarin het album verscheen. Ringo Starr maakt het zelfs zo bond dat de blaren op zijn vingers verschijnen en Paul was gelijk van zijn softe imago af. Met Long, Long, Long keert de rust weder en horen we een combinatie tussen jazz, folk en psychedelica. Een nummer waarbij Harrison opnieuw zijn kwaliteiten laat zien. Dan is het tijd voor een revolutie met Revolution 1, een door de politiek beïnvloed nummer geschreven door Lennon. Een swingend en tekstueel sterk nummer die bij de ideeën van Lennon in die tijd aansluit. Het Britse entertainment van de Music hall wordt beschreven in Honey Pie dat over een beroemde actrice gaat. Een ontspannen nummer in de stijl van de jaren vijftig met klarinet en al. Savoy Truffle opent kort met een geluid dat sterk op The Doors lijkt maar vindt daarna zijn weg in muzikale afwisselingen met gitaren en saxofoons. De chocoladeverslaving van Harrison’s vriend Eric Clapton wordt aan de kaak gesteld. Het nummer gaat compleet over lekker zoetigheden en de invloed daarvan op je gezondheid.

“You might not feel it now
But when the pain cuts through
You’re going to know and how
The sweat is going to fill your head
When it becomes too much
You’re going to shout aloud”

Met Cry Baby Cry zingt Lennon een rustig en droevig nummer dat met ondersteuning van een vast drumritme en gitaren wordt aangevoerd. Op het eind wijzigt het nummer met een korte outro van Paul. Het vervolg van Revolution 1 komt met Revolution 9, een voor die tijd erg lang nummer. In ruim acht minuten worden we meegevoerd in een muzikaal experiment dat met geluidseffecten en loops een apart gevoel oproept. Het blijft een bijzondere vertoning op de plaat en de verwerking van vele nummers en muzikale arrangementen maken het er niet makkelijker op. De plaat sluit passend af met Good Night, een nummer in de stijl van de jaren vijftig compleet met orkest. Ringo mag opnieuw de zang voor zijn rekening nemen en weet hier op een mooie manier invulling aan te geven. Na anderhalf uur de meest uiteenlopen muzikale stijlen gehoord te hebben komt er een einde aan het indrukwekkende album van The Beatles.

Er zijn meesterwerken en albums die van ongelooflijke waarde zijn geweest voor het ontstaan van de muziek. The White Album kan in beide categorieën worden ingedeeld door de enorme muzikale invloeden en talenten van de leden van The Beatles. In een meer dan anderhalf uur durende plaat worden we meegevoerd door de blues, rock, folk, jazz en heavy metal. De nummers zijn elk van grote klasse en vormen zowel tekstueel en muzikaal een waar genot. Het enige wat als puntje van kritiek naar voren komt is dat de samenhang van het album minder aanwezig is mede door de persoonlijke ontwikkelingen en de gespannen sfeer bij het opnemen van het album. Daarbij komt wel het talent van elk bandlid sterk naar voren, waarbij we zien dat er grote sprongen werden gemaakt in het schrijven en samenstellen van de nummers. Niet voor niks mag het album worden beschouwd als één van de hoogtepunten uit de muziekgeschiedenis.

5*

Afkomstig van Platendraaier.

Mijn dank is groot.

Soms bekruipt mij de vraag.. vindt men dit geniaal, omdat dit The Beatles zijn of vindt men the Beatles geniaal, omdat ze dit geschreven hebben?

Ik hoor met de beste wil van de wereld niet wat er zo speciaal zou moeten zijn aan The White Album. Nu ben ik sowieso niet hun grootste fan, maar deze plaat vol met anderhalf uur lang grijze middelmaat (soms wat eronder, soms wat erboven) is niet aan mij besteed.

Niet de melodieuze klanken van Rubber Soul, niet de prachtige productie van Sgt. Pepper's, niet de psychedelische insteek van Magical Mystery Tour, niet de samenhang van Abbey Road en niet het rauwe van Revolver.

Toegegeven, het is een eigenzinnige plaat. Een aardig bijeenraapsel en slecht is het allerminst, maar waarom ze hier niet gewoon alleen de beste nummers van hadden gekozen, is mij een raadsel.

Ik denk dat dit album voor niet-Beatles-fans de zwaarste kluif is. De muziek of ofwel jolig ofwel loodzwaar. Het ontbreken van samenhang is dan misschien het lastigst te verteren; op één album jaren 20-jazz (Honey Pie), geluidscollage (Revolution #9), folk (Blackbird) en een soort van reggae (Ob-La-Di-Ob_la-Da), country en blues....
Aan de andere kant is dit het geluid van een briljante band die uit elkaar valt na een jaar of vijf een enorme eenheid te zijn geweest; de drie songschrijvers leggen hier alvast de basis voor hun solo-carrieres met hun beste songs. Met wat goede wil kun je met een eigen playlist een puik rock-album of juist een unplugged werkje van maken. Het nadeel is alleen dat juist het samenraapsel tekenend was voor hoe de band werkte (en deels op een mooie manier faalde); er was geen bindende factor meer, niemand hield ze tegen. Producer George Martin gaf er tijdens de sessies de brui aan en was er dus geen editor die de mannen dwong om een album met focus af te leveren.

En juist George Martin wilde dat The Beatles de discipline kon opbrengen om de beste nummers eruit te halen en er een enkele lp van te maken. Die discipline was er duidelijk niet meer. Voor de een is het een zegen dat dit album een dubbel lp is, voor de ander (voor mij) is het teveel van het goede en had ik liever een enkele lp gezien.

Mooi uitgelegd, Bawimenko. Het geeft de complexiteit van het album goed weer.

Juist die andere, rommeligere manier van werken lijkt mij de reden dat dit album zo uniek is ten opzichte van andere Beatles albums. Dit is zonder twijfel hun meest experimentele album. Hadden ze onder leiding van George Martin het album moeten reduceren tot een enkele LP dan hadden juist die experimenten, waarvan sommigen uiterst geslaagd zijn, het moeten ontgelden. Nummers als Revolution #9, Helter Skelter en Everybody's got something to hide zijn slechts enkelen van mijn favorieten op dit album en zijn unieke nummers in de rockgeschiedenis. Een enkele LP zou juist vooral de nummers bevat hebben die voor the Beatles wat meer de standaard waren zoals While my guitar gently weeps en Back in the U.S.S.R. Ook die nummers vind ik geweldig, maar de echte inpact van dit album op mij wordt veroorzaakt door het meer experimentele werk.

Interessante stukje, ik wist niet dat ze zo'n vrij spel kregen.

Hoe komt het dan dat Abbey Road en in mindere mate Let It Be dan wel een duidelijke focus hadden en niet als een samenraapsel voelen? Ondanks dat die nummers toch ook duidelijk van de verschillende handen komen.

Uiteindelijk bepaalde The Beatles natuurlijk zelf wat er ging gebeuren, niet George Martin. Die was in dienst om HUN ideeën vorm te geven, en niet andersom.
Dat Abbey Road en Let it Be heel anders waren dan The white album is typisch Beatles, iedere plaat had een eigen geluid en een eigen sfeer. Let it Be is overigens door Phil Spector geproduceerd.
George Martin hield wel van een zekere discipline. Wat hij als voorwaarde stelde om aan Abbey road te beginnen. Ondanks die discipline die Martin wilde, werd Abbey road voornamelijk s'nachts opgenomen. Of Martin dat nu wilde of niet. De tijd van Please Please me was ook voor de conservatieve Martin echt veranderd.

Eigenlijk kwam het wel goed uit dat George Martin tijdens de opname van The White Album de pijp aan Maarten (Chris Thomas) gaf. Dit is de best geproduceerde Beatlesplaat ooit. Het klinkt lekker organisch en daardoor ook beter dan het meer gelikte Abbey Road die ik ook weet te waarderen. Ik vind zelfs dat sommige nummers op Abbey Road ook beter geproduceerd hadden kunnen worden op 8 sporen. Something (gitaarwerk hier en daar), You never give me your money (rommelig stereo, drumwerk) als voorbeeld.

Zoveel samenhangender vind ik Abbey Road. Hooguit minder extreme uitstapjes naar andere genres en minder lolbroekerij, zeker in het eerste deel van Abbey Road. De productie van Abbey Road is dan misschien wel van doorslaggevend belang waardoor het meer als een geheel zou kunnen klinken. Ik hoor dat dus niet echt duidelijk.

Let it Be vind ik nauwelijks nog een Beatles album, enkele uitschieters (de classics) maar toch vooral restjesmateriaal, ook niet erg samenhangend dus.

White Album vind ik nog steeds een ongeëvenaarde luistertrip, iedere keer als ik 'm hoor. Zoveel creativiteit en originaliteit, van mij had 't een triplealbum mogen zijn.

Ik heb een iets andere visie dan devel-hunt hierover (gebeurt vaker ).
de "White Album" was echt een kwestie van de 'lunatics taking over the asylum"; niet alleen George Martin, maar ook engineer Geoff Emerick namen de wijk. Verder zette charlatan Magic Alex steeds meer z'n stempel op de sfeer in de studio door halfbakken uitvindingen en waren John en Yoko steeds meer met elkaar vervlochten en verzeilden steeds meer in een heroine-verslaving. Chaos alom, Starr vertrok en kwam weer terug, dagenlang prutsen aan Ob La Di Ob La Da, enzovoorts. Na de goede sfeer bij de opnames van Hey Jude werd besloten tot het Get Back-project, en de sfeer was weer vergald; George nam de wijk, Lennon stelde Clapton als vervanger voor, enzovoorts, enzovoorts..
Dat The Beatles niet blij waren met deze gebeurtenissen is duidelijk; voor de Abbey Road-sessies (waarvan ze toen al wisten dat het hun voorlopige zwanenzang zou worden) werd Martin zeer vriendelijk verzocht weer Beatles-producer te worden. Resultaat is het veel samenhangender en
mooier klinkende Abbey Road.
Overigens is "Let it Be" als album samenhangend geworden door het werk van Spector die van de vele uren aan geklooi en gerommel een album heeft weten te brouwen. Onomstreden was het niet (de Fischer Chöre die meezingt met The Long & Winding Road!), maar knap werk was het wel!

De laatste fase van The Beatles bracht in ieder geval wel verrassingen. Na Sg, Peppers stonden de neuzen niet meer dezelfde kant op, dat moge duidelijk zijn.
Deze witte bevat erg sterk materiaal, maar de samenhang is veel minder. Die lijkt wat meer terug op Let It Be, waar de groep op enkele songs na, echt weer als een bandje opereert.
Terug naar de rock 'n roll, meer de livefeel benaderen.
Abbey Road vind ik in zijn geheel hun meest geslaagde werkstuk. Treffend genoeg hun laatste trucje, maar ondanks de meligheid van Maxwell's Silver Hammer en Ringo's momentje in Octopus Garden, is de plaat een parel. De 2e plaatkant behoort nog altijd tot mijn all-time favo's. Tamelijk briliant.

Ik weet niet of jij zozeer een andere visie hebt, ja gaat meer in op hoe the white album tot stand is gekomen.
Als één ding duidelijk werd is dat er niet genoeg ruimte meer was voor alle talenten op één plaat. Zeker als je nagaat hoeveel nummers op de planken zijn blijven liggen. The Beatles gedragen zich hier niet meer als een eenheid maar als elkaars sessie muzikanten. McCartney klinkt soms al als Wings, ik hoor het geluid van Plastic Ono band in veel nummers en de typische eigen solo stijl van George steekt ook al de kop op. Zelfs Don't pass me by van Ringo kan zo op een solo plaat van Ringo.
Toen ze Abbey road gingen maken, en iedereen voelde wel aan dat het de laatste zal kunnen zijn, is beslist het individuele ego aan de kant te schuiven en The Beatles als collectief te laten klinken. Daar hield iedereen zich aan. De verschillen zijn duidelijk.

Simpel, een dubbelalbum telde voor 2 platen onder hun platencontract, en ze wilden er komaf mee maken.
Het soort opmerkingen werd ook wel gemaakt in de fase voorafgaand aan het uitbrengen van het album.

Tja, dat kan natuurlijk ook. Weet niet of het waar is, maar het is een heerlijk nuchtere en verfrissende invalshoek.

Hoewel dit album gespeend is van prachtsongs, ben ik het toch met menigeen in dit topic eens: het had ook een enkele plaat mogen zijn met alleen de beste nummers.
Als ze dat gedaan hadden kreeg deze plaat misschien wel 4 of 5 sterren. Nu zijn er toch wat nummers die dit aantal wat omlaag trekken, daarom: 3...

Misschien eerst maar eens naar de tandarts dan?

"Gespeend (zijn) van betekent 'in het geheel niet bezitten', 'zonder, ontbloot van'. Deze uitdrukking bevat dus al een verborgen ontkenning. Als daar nog eens een ontkenning bij wordt gezet (niet gespeend van) wordt de betekenis: 'iets wél hebben', 'beschikkend over'."

(niet) gespeend van gevoel voor humor | Genootschap Onze Taal - onzetaal.nl

Ik snap wel een beetje waar onze boer vandaan komt. Dit album werkt het beste als zij in delen geconsumeerd wordt. Dat gezegd hebbende: er staan hier een aantal van de beste nummers van de beatles op. Eigenlijk is enkele het john en yoko-experiment Revolution 9 een echte filler. Hoe wel ik het album ook niet zonder dat nummer kan voorstellen.

Once upon a time leende ik achter elkaar bij de platenbieb de grote 3 van the Beatles: Abbey Road, Sgt. Pepper & the White Album en zette ze op cassettebandjes. Zo hoor je nog eens wat... Tot dan draaide ik vaak hun 30 grootste hits, die wij thuis hadden. Die losse hits bleken toch even wat anders, dan de albums.
Ik was vanaf het begin zeer gecharmeerd van dit album. Belangrijkste reden was dat hier veel van mijn favoriete Beatles nummers op staan. En dat zijn ook niet toevallig hun beste rocksongs als Back in the USSR en Helter Skelter, maar zeker ook dat briljante prachtnummer While My Guitar Gently Weeps.

Hoewel de individuele inbreng van de bandleden veel groter is, blijft het voor mij toch echt een afwisselende Beatles plaat, met die typische kenmerken en sound. Luister bijvoorbeeld eens naar de ijzersterke side A van het album. Wat Lennon en McCartney later solo maakten is echt weer wat anders.
De eerste nummers van side B zijn ook gelijk weer zo goed: achter elkaar Martha My Dear, I'm So Tired & het fraaie Blackbird. Hoezo past dit niet bij elkaar? Heel goed zelfs.

Side C bevat voornamelijk sterke tracks, zoals opener Birthday. Maar bovenal 1 van mijn favoriete Beatles nummers: Helter Skelter. Paul laat zien wat 'ie ook in huis heeft: geweldige hardrock! Maar laten we de rest niet vergeten: dit is 1 van mijn favoriete LP kanten van the Beatles.
Side D steekt wat flets af, tegenover die andere LP sides. Dit komt met name door het vreemde en vooral veel te lange geluidsexperiment Revolution 9 van John en... Yoko. Revolution 1 is heel anders en veel beter.

Toch heb ik dit album altijd 5 sterren gegeven. Daarvoor zit het het grootste deel te goed in elkaar. Daarvoor staat er te veel bijzonders op en past het ondanks de verschillen toch juist weer goed bij elkaar. Dit is immers het White Album van the Beatles.

Off-topic berichten verwijderd. Een topic promoten is prima, spammen is een ander verhaal.

Hey West. Goed beschreven. Helemaal mee eens.

Ik kon deze plaat nooit zo waarderen als Rubber Soul, Revolver en Sgt Pepper maar ik ben langzaam verliefd geworden. Waar ik eerst helemaal wild van Abbey Road was is White daar nu als vierde album voorbij gestoken. Ik snap het album nog steeds niet en ook slaan de heren de plank een aantal keer mis. Ik noem bijvoorbeeld Ob-la-Di Ob-la-da en Piggies. Deze plaat maakt The Beatles menselijk las ik ergens en ik kan me er wel in vinden. Hiervoor waren de geperfectioneerde albums hun ding en nu komen ze met dit allegaartje. Het vliegt alle kanten op.

Maar toch klopt het, alleen op een andere manier. Er staan zoveel memorabele nummers op de plaat dat ik niks anders kan zeggen dan: het is weer een meesterwerk. Ik kan zo vijftien meesterlijke nummers op noemen om die paar missertjes te counteren.

Ik zet Long Long Long weer op en droom weg.....

Obladi is nou typisch zo'n feelgood hitje voor het grote publiek. Je mag het misschien niet leuk vinden, maar het zit stiekem wel goed in elkaar. Typisch Beatles: ze proberen iedere doelgroep te bedienen. Wat met dit album heel aardig lukt.

Hoorde trouwens net Sexy Sadie weer. Ook al zo'n nummer wat niet al te bekend is, maar wel gewoon ontzettend goed in elkaar zit.

Deze plaat had ik op gewoon stero & geremastered stereo vinyl, maar ik vind 'm zo goed dat ik 'm nu ook op 180 gram vinyl mono besteld (af en toe mag je een beetje overdrijven, toch?). Ben benieuwd hoe dat klinkt! Heeft iemand al ervaring hiermee?

Beste West, Heb jij de gehele The Beatles Mono LP box besteld ? Zelf luister ik liever naar de stereo platen.
Je zult hier en daar duidelijk verschillen horen tussen stereo en mono.
Voornamelijk toen de heren de studio gingen gebruiken op platen als Revolver ( Tomorrow never knows), SGT. Peppers ( vooral in LSD en SGT peppers reprise), Magical mystery tour (I am the walrus) als opvallende nummers. Ook op een single als Paperback writer/Rain. Let maar op de bass van McCartney
Op The White Album geen terugkerende fade out met Ringo ( I've got blisters on my fingers) .
Tja, de collectie moet wel compleet blijven toch. Ik heb de cd Mono box maar luister er bijna nooit naar.