The Beatles - The Beatles (1968)

Nee, ik heb dit album besteld, omdat dit mijn favoriete Beatles album is en Help! & A Hard Days Night, omdat ik die nog niet op vinyl had en omdat juist die oudere albums mij juist weer geschikt leken voor mono, waarin het toch in opgenomen is. Van jou begrijp ik nu dat die aanschaf van de oudere albums wel een aardig idee is en van de nieuwere niet. Beperk ik me daar tot de stereo albums. Hoewel? Jouw opmerking dat er duidelijke verschillen zitten tussen stereo en mono prikkelt mij wel weer...

Edit: daarom heb ik net op amazon uk er toch maar Sgt. Peppers in mono vinyl bijgekocht, op de marktplaats 'maar' 17,50 GBP thuisgestuurd.

Op Sgt. Peppers mono is She's leaving home in de originele snelheid. De stereo versie is iets trager.
De vroegere lp's knallen in mono echt de speakers uit. Er staat een goed verhaal over The Beatles mono lp's in de laatste Mojo magazine die je nu in de betere tijdschriftenwinkel kunt kopen. Kate Bush staat op de cover. Zoek dat maar eens op om een goed oordeel / inzicht te krijgen tussen stereo en mono lp's.

Ah, goede tip, bedankt. Ga ik achteraan!

Je kunt ook al wat lezen over de Beatles in mono op de website van Mojo: www.mojo4music.com.

Vanavond de White Album in mono eens een kans gegeven. Ik kwam er al snel achter dat de stereo uitvoering superieur is. Of toch niet helemaal ? Inderdaad, er zijn twee momenten waarbij de mono versie de stereo versie zijn hielen laat zien en wel in het nummer Back in the USSR. De fade in en de fade out van het nummer of beter gezegd het vliegtuig klinkt in mono geweldig. In de stereo versie klinkt het allemaal heel beroerd bij de fade in terwijl je aan het einde van het nummer ook nog het idee krijgt dat deze gaat crashen na een bar slechte landing. In de mono versie is dus heel duidelijk te horen dat het om een propliner gaat en niet zoals vaak verondersteld wordt om een vliegtuig met straalmotoren. Ik weet het niet helemaal zeker maar denk dat het een opname van een Engelse Vickers Viscount of Vickers Vanguard moet gaan. Een mooier propgeluid (Rolls-Royce) is er volgens mij nooit geproduceerd door een vliegtuig en in Back in the USSR in mono vliegt het toestel keurig het nummer in en tijdens de fade out ook prachtig verder met een bijzonder haarscherp geluid. Niets crashlanding en dat klinkt mij dan weer als muziek in de oren.

Waar de ''winst'' van mono bij Revolver en Sgt. Pepper's het grootst is lijkt bij de Witte Dubbelaar de mono/stereo-discussie een kwestie van smaak. Ik vond I'm So Tired in mono lekkerder klinken (met de meer aanwezige backing vocals) en Don't Pass Me By was sneller voorbij (winstpunt).
Je bent wel een vliegtuigfan, caravelle!

Inderdaad, ik ben een vliegtuigfan. Zeker van wat er in de jaren 60 en 70 rondvloog en in mindere maten jaren 80, 90 en nu. Inclusief geluid en kleurenschema's. De kwantiteit was minder maar de kwaliteit was beter. Dat is ook zo een beetje mijn muzieksmaak. Nostalgie kijkt dan ook een beetje om de hoek. Heb je hem. Revolver heb ik afgelopen week ook in mono een kans gegeven en die vond ik beter te waarderen.

Help! en A Hard Day's Night klinken in mono warm en vol: prachtig geluid en ook zoals die platen opgenomen zijn en bedoeld waren.

Help en A hard day's night ga ik in mono binnenkort ook weer een kans geven. Let wel, niet vanaf lp. Ik heb de mono cd remaster box om de collectie compleet te houden. Om deze ook nog een keer als lp box te kopen gaat mij wat te ver. Een box met een prachtige nieuwe mix van alle lp's/cd's is dan wel weer aan mij besteed. Of een box per lp/cd (of beide) in mono, stereo en nieuwe mix......
Tja The Beatles, die zullen mij mijn hele leven wel blijven achtervolgen. Ik ben er net trouwens achter dat het vliegtuiggeluid in Back in the USSR een Vickers Viscount is. Niet meer gezien op Schiphol sinds pak hem beet 1990. Mocht je een foto tegenkomen van The Beatles met een rond/ovale vliegtuigdeur dan weet je zeker dat het een Viscount is. Viermotorig, dus dubbel stereo.

Zo tussen Sgt. Pepper en Abbey Road vind ik dit album toch wat tegenvallen. Het probleem is niet dat The White Album niet een paar topnummers in huis heeft: nummers als Back in the USSR, While My Guitar Gently Weeps (niet in de minste plaats vanwege de bijdrage van Eric Clapton), Julia, Yer Blues, Helter Skelter, en Long, Long, Long zouden de basis kunnen vormen voor een prima LP. Daar staan helaas ook een XXX mindere nummers tegenover, zoals Glass Onion, Bungalow Bill, I’m So Tired, en Rocky Racoon. Een tussendoortje als Wild Honey Pie had van mij weggelaten mogen worden, en hetzelfde geldt voor Revolution 9, hoewel dat allesbehalve een tussendoortje is. Een overslanummer is het zeker. Wellicht was Revolution 9 een interesant experiment om te doen na inname van bepaalde stoffen, of is het spannend tijdens het mediteren, maar als ik er met mijn nuchtere hoofd probeer doorheen te komen, is het vooral saai en een lange zit.
Nu het toch over revoluties gaat: de versie van Revolution die op de blauwe best-of staat, vind ik stukken spannender dan de slappe versie die hier als Revolution 1 door het leven gaat.

The White Album is voor mij een te lange verzameling liedjes van te wisselende kwaliteit en teveel variatie om een consistent en overtuigend geheel te kunnen vormen. Dat maakt dat ik het album ook weinig draai. Wellicht moet ik voor mezelf nog eens een verkorte versie van dit album maken met alleen de nummers die ik goed vind.

3,5*

De charme van de witte is juist de hoeveelheid nummers, ongein afgewisseld door hele goede, het loopt allemaal door elkaar heen, als tegenpool van het perfect uitgedachte sgt Pepper lonely hearts club band volgt er sobere chaos, die daardoor weer een geheel maakt. Dat compleet onvoorspelbare, waar gaan ze nu weer mee komen?, maakte The Beatles zo groot. Eric Clapton deed mee en Zelfs Yoko Ono, de nieuwe vriendin van John Lennon, mag meezingen op the continuing story of bangalow Bill. Het was de eerste keer dat de wereld kennis maakte met haar vocale kwaliteiten.

Doe mij dan maar het doordachte van Sgt. Pepper, de 'sobere chaos' hier vind ik te onsamenhangend.

De bijdrage van Clapton kan ik dan wel weer erg waarderen, die van Yoko Ono wat minder, om het maar zacht uit te drukken.

Ik vind die eerste 3 juist prima. Revolution 9 saai? Ik vind het nog steeds een heel creepy nummer dat ik liever niet 's-avonds laat luister.

Die XXX moet uiteraard 'aantal' zijn, had ik overheen gelezen .
Bij Glass Onion zit het hem voor mij vooral in de tekst, die referenties naar eerdere Beatlesnummers werkt niet zo goed voor mij. Het refrein van Bungalow Bill komt een beetje te cheesy/zeurderig op mij over, dus vandaar dat ik dat nummer ook als een minder nummer noemde.
Revolution 9 vind ik inderdaad saai. Number 9, Number 9, Number 9, Number 9, Number 9.

Ik kan nooit snappen waarom Abbey Road zo op een voetstuk geplaatst wordt. Dit album is zoveel echter en meeslepender dan het bij vlagen geforceerde Abbey Road.

Met de wetenschap dat de Beatles al tijdens het maken van Abbey Road wisten dat het verhaal over was, hebben ze er een geweldig slotakkoord uitgeperst.
Er schijnt voorbeeldig samengewerkt te zijn op die plaat.
De witte is natuurlijk ook een plaat die onmisbaar is.
Maar het blijft een werkje met iets teveel fillers. Terwijl Abbey Road, ondanks de afwisseling veel coherenter is.
Maar de meningen verschillen nu eenmaal over de laatste albums die zij maakten.

Ik ben dus vooral fan van Revolver en Abbey Road.

Met Bikkel eens ...zie mijn bericht van vandaag bij Abbey Road
Alleen the White Album staat bij mij dan boven Revolver

Mooie serie van Rubber soul tot en met Abbey Road. Vergeet ook niet dat daar tussendoor een aantal singles van wereldklasse tussen zaten zoals Paperback Writer/Rain, Penny Lane/Strawberry Fields Forever, Hey Jude/Revolution en Get Back/Don't let me down. Op basis van eind 1965 tot eind 1969 (4 jaar slechts) valt er op dit groepje qua kwantiteit/kwaliteit nauwelijks iets af te dingen. Eigenlijk nauwelijks te bevatten.

BEATLES WHITE ALBUM - No.0000007

22 november te koop in Utrecht.

Leuk! Maar geen eens originele inserts en dan nog 5000 pond verwachten...

En vreemd genoeg geen foto van de gehele voor en achterkant van de hoes.

Dat is dan ook precies de reden waarom er twee versies zijn. John zag 'Revolution' als de volgende single van The Beatles. Maar de anderen vonden de opname (hier als 'Revolution 1') niet echt geweldig. Dus namen ze een swingender, steviger rockende versie op. Die kwam op de single en dus ook op de blauwe verzamelaar.

Tekst en uitleg over het totstandkomen van de hoes: Beatles hoezen 11 - The Beatles : Peerke's plaatjes - peerkesplaatjes.skynetblogs.be

link werkt bij mij niet?

Lukt deze? Beatleshoezen - beatlesfanclub.nl

Indien niet, dan is hier een Engelstalige versie: Norwegian Wood The Beatles fanclub of Norway - norwegianwood.org

Het werkt! Die 'White Cliffs Of Dover"-klaphoes was een beroerde keuze geweest. De "Doll's House" hoes past beter bij de sfeer die tussen sprookjesachtig en spookachtig in hangt. Het vervelende is dat de ''witte dubbelaar'' in z'n huidige vorm al zo overbekend is dat ik me geen ander ontwerp kan voorstellen.

DE hoes, compleet wit, is uniek. Zeker na de weelderigeheid van sgt. Peppers lonely hearts club band en magical mystery tour ging men over tot kaalheid en diepe eenvoud. Een hele slimme keuze. The Beatles veranderde constant van gedaante. Muzikaal, vormgeving, imago en uiterlijk, wat ze zo uniek maakte.

Eh, een imago heb je, dat is hoe de buitenwereld je ziet. Dat kun je jezelf dus niet aanmeten en is ook zeer moeilijk te beinvloeden. Bedrijven zijn jaren en jaren bezig hun imago te veranderen, verbeteren en dat gaat meestal heeeeel langzaam.

The Beatles waren geen mulinational. Het beeld wat ze zelf opriepen, en bijna per jaar veranderde, is hoe de buitenwereld ze uiteindelijk ging zien.

Niet?

Identiteit.

Imago.