The Beatles - The Beatles (1968)

Inderdaad, het is juist de verzameling van de meest uiteenlopende muziekstijlen dat het album zo uniek maakt. Zoals gezegd, "Revolution 9" is interessant omdat het uitzonderlijk is in de popgeschiedenis, al kan ik (alleen voor dat nummer) begrijpen dat men dit skipt vanwege erg experimenteel en de lengte ervan.
Overigens heb ik dit album al ontelbare keren beluisterd en inderdaad ontdek ik steeds nieuwe elementen in, ook bij "Revolution 9".

Eigenlijk zou je over elk nummer hierop een discussie kunnen beginnen. Natuurlijk zijn niet alle nummers even sterk, soms hangt ervan af welk ik nummer ik liever hoor dan een andere.
Maar deze dubbelaar is hoe dan ook een bijzondere mijlpaal in de popgeschiedenis zoals the Beatles wel meer hebben uitgebracht en minder dan 5 sterren kan ik dan ook niet geven.

Volgens mij is deze plaat juist het sterkst als je ook de mindere nummers luistert, en ook "Revolution 9". Omdat deze plaat volgens mij de mensen achter de band laat zien, de echte Paul, John en George(Ringo kan je met één zelfgeschreven nummer niet meetellen).

De plaat laat de echte rocker John horen, die op een keerpunt in z'n leven is waar hij steeds verder op zoek gaat naar weet ik wat.
Je hoort Paul die prachtigste liedefsliedjes schrijft zoals alleen hij dat kan terwijl hij ook laat zien dat hij meer kan dan dat.

Precies, dat vind ik ook

Tja, als je Revolution 9 een paar keer hebt gehoord... ik kan er dan wel weer voor een jaar of tien mee verder, dus jawel, voor mij is dat ook een skipnummer.
Het staat niet voor niets haast helemaal op het einde van de plaat, destijds kon je de naald dan even opheffen en wat verder bij Goodnight terugplaatsen...

Om héél eerlijk te zijn, Revolution 9 is toch niets meer dan effectjeszoekerij, en ja ook daarin waren The Beatles misschien wel pioniers, maar zulk een "experimenteel nummer", zo'n geluidscollage is nu toch wèl door de tijd achterhaald, leuk dat Lennon er toen aan dacht... maar ik skip dit nummer wèl degelijk; ik kan daar geen minutenlang intensief naar luisteren, helaas, met echte muziek heeft dat nummer in mijn oren/ogen niet veel van doen, hoe formidabel ik dit album verder ook blijf vinden.

Ik denk dat hele volksstammen No.9 skippen en ik ben er één van. Het is in die zin interessant omdat het samen met de eerste solo-albums van Lennon (daar zou het wél op passen) toont dat zijn experimenten (bagism, bed-ins) veel minder interessant zijn dan z'n muziek. Ten tijde van "Imagine" is hij gelukkig weer geland.
De Beatles-experimenten zijn pas geslaag (wat mij betreft) als ze ondergeschikt zijn aan de muziek; de tape-loops op Revolver of Sgt. Peppers zijn veel invloedrijker en muzikaler dan het genavelstaar van No.9!

Daar heb je zeer zeker gelijk in bawimeko.

Rev. 9 is Lennon die de weg totaal kwijt is.

"Revolution 9" gaf een sfeer/geluidsbeeld van de studentenrevolte in mei '68 en moet je in die context zien. "Revolution 9" heeft meer een historische dan muzikale waarde. Eigenlijk is het zelfs geen muziek maar een geluidscollage.

Revolution 9 is een nummer wat ik eveneens steevast skip en een White Album zonder dit nummer verdiend in mijn ogen 5 sterren!!!!!!!!
Klassieker!!!

Revolution 9 is een overschat nummer. Zijn Japanse trol had duidelijk een flinke vinger in de pap.

Haha Japanse trol, de beste omschrijving die ik tot nu toe ben tegen gekomen

Zo zie ik het ook. Revolution 9 is geen nummer dat je elke dag draait, daarvoor is het te "onmuzikaal". Het is een nummer dat je laat kennismaken met de band tussen Lennon en Ono. Ook toont het mooi de historische context, bijvoorbeeld de anarchie die er heerste in '68. Dit alles maakt het nummer erg interessant om zo één keer in het jaar te beluisteren.

Ik snap echt niet wat iedereen toch tegen Yoko heeft. Alles heeft een eind, zo ook The Beatles. Omdat veel mensen er destijds kapot van waren zochten ze zondebokken, voor de fans was dat Yoko en voor de musickritischi was dat Paul. Zo iets kan je niet op één persoon afschuiven, je kan het zelfs niet op de band afschuiven. Dat John Yoko steeds meer betrok bij de band was maar een onderdeel van de ruzies. Paul's veel eisendheid was een onderdeel van de ruzies, Johns overmatig drugs gebruik was een onderdeel.

Maar het belangrijkste onderdeel was de verschillende persoonlijkheden van de vier. Ze groeiden uit elkaar omdat ze steeds meer hun eigen kant op gingen, en dat is op deze plaat het duidelijkst te merken. Zoals ik al eerder zei is dit de plaat waar je de personen achter de band hoord, en dat is wat hem voor mij zo goed maakt.

Helemaal mee akkoord, Frankieman.

En dan ook: Yoko Ono hàd er daadwerkelijk een flinke vinger in de pap te brokken. Meer zelfs, het nummer is fifty/fifty van Lennon en Yoko. Het verhaal is overbekend dat ze na de trip/soundcollage Revolution 9 voor de eerste keer met elkaar hadden gevreëen.

Dus eigenlijk zitten we met z'n allen naar hun voorspel te luisteren?

Haha, Japanse trol.. . helaas had Yokootje nogal véél invloed op Johnneke, ze mocht dan wel zijn "muze" zijn, muzikaal heeft ze hem zeker niets bijgebracht, helaas. En dat hij later halve albums heeft laten verkloten door haar totaal a-muzikaal pijn-aan-de-oren doende gekrijs (Double Fantasy is maar een HALF album daardoor) en dat zelf niet wou/kon horen zegt veel over de invloed die dat kleine opdondertje op hem gehad moet hebben.
Nou, ik denk dat ik als Beatlesfan niet echt blij was met de komst van Yoko Ono, ik sta daar beslist niet alleen in.
Nu dient er wel bijgezegd dat ook Linda Eastman niet bepaald een muzikaal wonder was, maar Macca liet haar tenminste in de Beatlestijd BUITEN de studio, wat erg pleit voor Macca.
Dat Linda zich later op keyboard een beetje mocht uitleven bij Wings is nog geen kwart zo erg als wat Yoko Ono "muzikaal" uitgevreten heeft.

Had Yoko het daar maar bij gelaten , haar voorspel was beter dan haar muziekspel .

Met zo'n voorspel... goede sex had dat dan moeten zijn

Ik vind wel dat Yoko John muzikaal positief beïvloedde. Ze gaf John inspiratie, dat bedoel ik. Nummers als Oh, Yoko, Jealous Guy, Woman en nog een pak anderen zijn geschreven voor Yoko.

Daar zit wel een kern van waarheid in LL , anders maak je niet een dozijn nummers over je geliefde. John was tot over zijn oren verliefd op haar , dus dan zal er wel wat aantrekkelijks aan Yoko zijn , iets wat wij allemaal niet hebben kunnen ervaren .

Alleen vind ik mevr Yoko a-muzikaal , als ik luister naar Double Fantasy dan skip ik elke keer haar nummers , dit heeft niets met John te maken want ik ben `n enorme Lennon liefhebber en zal dat altijd blijven .

Trouwens ik vond de Yoko cd speler altijd muzikaler.

Voor degenen die a) een betere versie van dit album willen mét alle outtakes en b)alle muzikale activiteiten van 1968 van dit viertal willen is er de Purple Chick versie; 11 (elf!) discs met o.a. de stereo (dr. Ebbets) en mono-versie van dit album, sessies en diverse optredens en remixen. Is het beter dan de uitgebrachte versie? Jazeker! Is het legaal? Vermoedelijk niet...

Die heb ik toevallig een paar maanden geleden gedow-euh gevonden, samen met alle andere delen van de andere albums.
Echt een aanrader...

Ik hoor 'When my guitar gently weeps' heel graag. Heel leuk hoe de gitaar echt 'gently weeps'. Dat is prachtig gedaan. Ik ben groot fan van gitaarmuziek en weinigen slagen erin de gitaar echt te doen zingen. In dit nummer is dat het geval, en de volledige feel van dit nummer zit heel goed. met prachtige vocalen. het kabbelt heel lekker. Goede sfeer die men creërt.

Het is nu iedere keer weer de twijfel, is het nou Abbey Road die ik de beste vind of toch Revolver of The White Album.
Dit is zonder twijfel het meest gevarieerde Beatles album wat ze ooit hebben uitgebracht. Van liefdes liedjes (Julia) tot een heftige blues rock (Yer Blues). Ja dit is echt een uitzonderlijk goed album dat is zeker. Alle nummers zijn dan ook van extreem hoge kwaliteit. Het is nu alleen nog de vraag welke vind ik het beste?

dit blijft mijn favoriete beatle album
elk nummer is helemaal top.
2e disc vind toch net iets beter dan de 1e (zal wel 1 van de weinigen zijn) cry baby cry vind ik zo'n geweldig nummer, das samen met long, long, long, sexy sadie, helter skelter en mother nature's son wel de uitschieters
disc 1 is natuurlijk ook hartstikke vet back in the ussr, while my guitar gently weeps, julia, ob la di-ob la da, don't pass me by vind ik die mellotron zo kicke klinken
ik kan eigenlijk geen nummer bedenken die niet goed is op deze cd.

top album zeker 5 sterren

The White album is gewoon een heerlijke registratie van datgene waar The Beatles destijds als groep en als individu toe in staat waren. Er staan gewoon prachtige, over het algemeen tijdloze, nummers op.
No. 9 moet je gewoon vergeten. Dat kan mijns inziens geen enkele andere functie vervullen dan een vomitief op een zwak moment. Zo zal het ook wel tot stand zijn gekomen. Of gooi ik nu weer oorzaak en gevolg door elkaar.

Ik vind vooral "Why don't we do it in the Road" zo'n sterke tekst hebben!

Als ze er een enkel album van hadden gemaakt was het beter gweest

En waarom was het dan beter geweest?

Ik heb even je top 10 gezien en dan snap ik wel waarom jij reageeert; het is je favorietste album en dat is je goed recht.
Ik vind hem wat rommelig, anderen vinden dat het leuke ervan.

Veel luisterplezier.

P.S. Opmerkelijke Top 10 van een 15-jarige;dat zie je volgens mij niet zo heel vaak. Mooi.

Leuk dat een 15-jarige the Beatles weet te waarderen. Dit bewijst weer eens de tijdloosheid van hun muziek.

Mijn top tientje zou er op mijn 15de ongeveer ook zo uitgezien hebben.