The Beatles - The Beatles (1968)

Ik weet haast zeker dat iedereen emoties heeft. En ze ook voelt.
Droefenis is bij mij de emotie die ik voel daar waar het de huidige hitparade betreft.
Maar dat is geenszins de emotie die ik waarneem op het moment dat ik the white album beluister.

Idem, hoor.

Alleen is bij mij de emotie bij het horen van The Beatles niet gekomen na twee luisterbeurten, neen, (idem John Lennon) ik heb er eerst, bij wijze van spreken, duizend keer naar moeten luisteren.

Bij mij kwam die emotie juist al gelijk na de eerste luisterbeurt, de eerste indruk is over het algemeen voor mij het belangrijkst.

oef neen. Ik ken niet veel albums die mij vanaf de eerste luisterbeurt kon boeien. De meeste die dat wél deden, was ik snel beu.

JA DE EERSTE INDRUK!

Ik was 15 in 1968 en kreeg hem onder de kerstboom!
wat mijn eerste indruk was van de muziek weet ik niet goed meer, maar het was wel raar: die witte hoes. Gelukkig zat er een prachtige inleghoes bij met veel mooie zwartwitfoto's van de heren. En dan was het ook nog eens een dubbele LP. Meer dan anderhalf uur bij elkaar: wat een luxe! Ik heb maandenlang niks anders gedraaid. Alhoewel ik the beatles al goed kende was dit een waarlijke ontdekkingsreis, langs zoveel stijlen, al noemde je dat nog niet zo.
De plaat is geen werkstuk met begin en einde, zoals sgt Peppers of Abbey Road.
Het is veeleer een tuin met allemaal wilde bloemen, kriskras door elkaar. Dat verklaart misschien waarom ie mij echt nooit is gaan vervelen. Ik draai hem gemiddeld misschien 4x per jaar en ik ga
vanzelf toch steeds weer echt luisteren.
Obladi Oblada en no.9 waren toendertijd de enige nummers waar ik niet van hield. Het eerste nog steeds niet, het tweede hmmm...ben er aan gewend inmiddels

Ik luisterde dit album voor het eerst toen ik 12 was. Ik had toen de cd geleend uit de bibliotheek en op cassetje gezet (nu heb ik zowel de cd als lp in bezit natuurlijk ). Ik vond het toen geen makkelijke plaat, of in ieder geval de moeilijkste beatlesplaat (volgens mij was het toen de laatste beatlesplaat die ik nog niet kende). Nummers als 'Rocky Raccoon', 'Revolution No.9' of 'Yer Blues' was ik niet gewend van The Beatles. Ik was zelfs teleurgesteld dat er zo weinig bekende nummers opstonden, ik kende aanvankelijk alleen de nummers die op ook op de blauwe LP stonden. Het koste me een paar luisterbeurten om dit album te leren waarderen maar het groeide al snel uit tot mijn favoriete beatlesplaat, wat het nog steeds is, om de vaakgenoemde reden dat dit de meest gevarieerde plaat van de Beatles is en ze zichzelf toch een beetje opnieuw uitvonden in vergelijking met Magical Mystery Tour of Sgt. Pepper. 'Honey Pie' vond ik aanvankelijk niet zo leuk maar ook dat nummer heb ik leren waarderen. Elk nummer op deze plaat vind ik fantastisch. Volledig in zijn geheel draai ik hem misschien 3x per jaar, maar ik draai nog heel vaak losse nummers van de plaat of bootlegs.

Ik vind net omdat deze plaat gevarieerder is, zoals Bertus zegt: "een tuin met allemaal wilde bloemen, kriskras door elkaar.", dat hij ... ik zal niet zeggen minder goed, want de songs zijn gewoon ongelofelijk goed,... het is gewoon minder een plaat. Dat bedoel ik ongeveer. Het is een samenraapsel van fantastische nummers. Als ik dan de favoriete plaat van The Beatles zou moeten kiezen zou het tussen Peppers en Abbey Road gaan. Als ik een favoriet nummer zou moeten kiezen, zou'ie hierop staan: de witte!

Ik kreeg deze plaat van mijn zusjes op mijn verjaardag (na een stille hint van mijzelf) en was er de koning te rijk mee. Niet alleen omdat ik er weer een Beatles LP bij had, maar ook omdat hij puntgaaf was en alles zat er nog bij (poster+foto's).

De eerste luisterbeurt was anders. Er stonden voor mij geen bekende Beatles nummers op (des tijds was ik nog beginnend Beatle luisteraar, het post-fan stadium zeg maar), dus de eerste keer luisteren ging best moeizaam. Gelukkig kan je de plaat mooi in tweeën delen, wat ik dan ook maar heb gedaan. Ik weet vooral nog goed de eerste keer Rev. 9. Verwacht je Beatles, krijg je allemaal geluidsfragmenten en wat al niet meer door elkaar heen gemixed.

Al met al is dit van alle albums waarschijnlijk het grootste Beatles luisteravontuur van allen. En daarom misschien wel de beste, maar wie zal het zeggen?

"The white album" kocht ik in 1986 tot ik alle Beatles-albums op LP verzamelde (nu heb ik ze allemaal op CD). Sommige nummers kende ik al vanwege de blauwe compilatie-dubbelaar en bij de eerste luisterbeurt was wel aangenaam verrast, hoewel ik sommige nummers vreemd vond (o.a. "Revolution 9"), al verwachtte ik wel experimenten van hen. Maar hoe meer ik dit album beluisterde, hoe beter ik ze ging vinden.

Niet de beste ( = mijn inziens Revolver ) maar wel de meest boeiende & veelzijdige plaat van de Fab Four.
De plaat in 1987 op CD gekocht, de LP heb ik nooit in mijn bezit gehad.
Uit mijn vaders platencollectie had ik al met enige regelmaat de rode & blauwe dubbel LP ontvreemdt en die vond ik beiden fantastisch.
Deze witte dubbelaar beviel me direct,voornamelijk vanwege het feit det er nummers op stonden die ik nog nooit gehoord had ( Rocky Racoon, Julia, Bithday ) dat was even ander koek dan Love Me Do

Toevallig ook While my guitar gently weeps???
Dat weergaloze nummer komt met gemak in mijn top 10 beste songs aller tijden. De gitaarsolo is trouwens van Eric Clapton en niet van George Harrisson zoals ik vroeger altijd gedacht heb

De "witte Beatles". Grandios, fantastisch. Al 37 jaar mijn beste. Ken hem van voor naar achteren, van achter naar voor, van links naar rechts en v.v.. enz. Moet je bijvoorbeeld maar eens Revolution 9 draaien. Is dat niet smullen. Nee hoor, blijft bij mij een vette 5!!!

Niet geheel 'mijn ding' maar absoluut een klassieker. Favoriete nummers: While my guitar gently weeps, Revolution en Helter Skelter.

Gezellig plaatje, waarbij ik de 'lieve' nummers prefereer boven de drukke baasjes. Verder in kwaliteit verrassend constitent; bijzonder knap natuurlijk om er in no-time 30 liedjes uit te knallen. Ik mis alleen een beetje een *echte* topper...

Wel minder dan Revolver, maar eigenlijk leuker dan gedacht. 3,5*.

Mijn favorieten White Album; Dear Prudence, Happiness is a Warm Gun, Cry Baby Cry. Je ziet het al een Lennon-man dus!!!!

idem!

Ik heb dat nooit zo begrepen een "Lennonman", ik ben van McCartney en zeker ook van Harrison net zo'n grote fan als van Lennon.
En van Ringo natuurlijk, voor zijn humor!

En voor mij had die Revolution 9 niet echt gehoeven, dat is altijd weer skippen, ik heb dat ooit wel eens uitgezeten, en het was fijn omdat de band hier alweer maar eens een soort pioniers waren, maar muzikaal is Revolution 9 niet echt sterk te noemen, toch?
Leuk als experiment, maar ik denk dat George Martin dat er veel liever niet had opgehad, hij zou trouwens nog trowaway dingetjes (Why Don't We Do it in The Road e.d.) eraf gegooid hebben, mochten die drommelse Beatles niet zo'n stijfkoppen geweest zijn en hun poot stijf gehouden hebben, haha!

Natuurlijk is revolution nr9 geen muzikaal genialiteit maar het is, zoals je zegt, een factor dat aanduidt hoe belangrijk the Beatles wel niet zijn geweest. Ik vind het niet erg als er af en toe wat mindere songs tussen staan, het zijn The Beatles! Bob Dylan heeft dat op élk album.

Ik ben Lennonman. NATUURLIJK ben ik ook fan van paul, George en Ringo (niet enkel voor zijn humor wnt ik vind John minstens even goede humor hebben), maar puur qua songs vind ik John toch nét ietsjes de betere van Paul, maar da's natuurlijk puur persoonlijk. Qua cijfers hebben John en Paul ongeveer dezelfde aantal hits geschreven.

dat klopt, Lennonlover, dàt klopt. Het was altijd een strijd tussen Lennon en McCartney en dàt was precies hun sterkte, de ene wou niet onderdoen voor de andere, en dat was net de drijfveer om telkens de andere de loef af te steken en met iets unieks af te komen;
De nummers die ze echt samen hebben geschreven zijn misschien op één hand te tellen.
En die twee die hielden die arme Harrison behoorlijk onder de duim zodat die zich artistiek vaak tekort gedaan voelde.

De muziek van Lennon wat rauwer, ietsje minder commercieel en zelfs de gevoelige nummers klinken niet zoetjes. Paul verviel nogal eens in mierzoete melodieën (My Love bijv.) De stem van Lennon sprak mij wat meer aan en last but not least John Lennon hield zijn mond nooit en stond ergens voor terwijl bij McCartney de commercie belangrijker was. Give Peace A Chance, Make Love Not War,The Luck Of The Irish. Dit zullen mensen tot in lengte der dagen blijven herkennen en herinneren. Bij Paul, ehhh, Mary Had a Little Lamb ofzo.Geintje!!!!!!

Het is inderdaad zo dat zowel de zang als muziek van John Lennon rauwer zijn dan die van Paul McCartney en John Lennon nam inderdaad geen blad voor de mond. Voor hem stond de boodschap centraal, waar dat voor Paul McCartney het meer om de muziek zelf te doen was, McCartney was een perfectionist en meester in het componeren van aanstekelijke, radiovriendelijke en toegankelijke songs. Het is de combinatie van die twee, samen met de vernieuwingsdrang van George Harrison en de humor van Ringo Starr dat the Beatles groot hebben gemaakt.

Je hebt helemaal gelijk, LucM. Maar dit hoeft niet iedereen te weten want dan valt er niks meer te discussiëren. Niemand, die zich meer ergert aan van alles en iedereen die het met elkaar eens is. Wat een enge gedachte! Er zou per ongeluk eens vrede kunnen uitbreken, oei!

ik vind dit onterechte constateringen. waar jij de muziek van lennon 'rauwer' noemt, noem ik het simpeler. niet te verwarren met minder goed/mooi. Make love not war vind ik net zo nietszeggend als Mary had a Little Lamb. Big deal: Lennon is tegen oorlog! De halve wereld demonstreerde tegen oorlog. Lennon was eerder in de war. Wist niet wat hij met zichzelf aan moest. McCartney wist wat hij wilde: muziek maken. En daar was hij toevallig erg goed in.
Sommige mensen lijken steeds te vergeten dat de beste albums van de Beatles (op Rubber Soul en Revolver na) vooral tot stand zijn gekomen door het doorzettingsvermogen en inventiviteit van McCartney en George Martin.

Nou ok dan jij wint. Ieder zijn mening. Jij de jouwe, ik de mijne. Laten we blij zijn, dat we het ergens over eens zijn. De Beatles waren goed! Alright? Of.....

The Beatles waren zeker goed, ennuh, het gaat niet om winnen hoor.

Lennon was wel een voortrekker in het protest tegen de oorlog in Viet Nam. Hij was dus niet zomaar een artiest die meeging met "the flow".

Jullie vergeten het geniale "Bring on The Lucy", "Crippled Inside" en de wereldsong "Working Class Hero". Allen gewéldige protestsongs die één der talenten van Lennon blootleggen.

Lennon een voortrekker? Ik ben benieuwd hoe je daar bij komt. In Amerika was van alles gaande, maar de naam Lennon herinner ik me niet. Ik wil helemaal niet negatief over John L. zijn, maar we moeten hem geen zaken toedichten, waar hij weinig tot niets mee van doen heeft.

Ad, je vond blijkbaar Paul toch nog in die mate memorabel dat je 4 albums van hem met een 4.5 wilde beoordelen. Precies, mening is mening maar ik denk inderdaad dat zonder Sir Paul het album tot een grote teleurstelling zou zijn verworden. Hij was degene die nog meer dan Lennon de kwaliteit en daarmee de identiteit van the white album wilde waarborgen met zijn onvoorwaardelijke perfectionisme. Ik zou bijvoorbeeld Blackbird en Helter Skelter nu niet tot de commerciële hoogtepunten van the White Album willen rekenen terwijl ze bij velen wel tot de favoriete nummers behoren.

En over het feit dat John ergens voor stond......uhm. ja maar dat veranderde ook van tijd tot tijd. Eerst was hij vredesactivist en anti-mao, hij verwerd tot maoist waarna hij weer volwaardig christen werd. Ideologie lijkt voor John Lennon een soort levensstijl te zijn geweest en niet een constante overtuiging.
En: over the luck of the Irish. Paul McCartney nam eerder (nog voor luck of the irish) zijn nummer 'Give Ireland back to the irish' op als reactie op de Bloody Sunday in Belfast.

Over stemmen van zangers/muziekstijlen valt natuurlijk te twisten. Ik denk dat ze voornamelijk samen (vergeet niet: met George was het ook een stukje minder geweest) heel wat aardige nummers gemaakt hebben.

Lennon was een bij tijd en wijle verwarde man. Toevallig was hij wereldberoemd en dat gaf hem een podium om af en toe iets te zeggen. Hij was zeker geen Martin Luther King. Lennon was eerder een provocateur dan iemand met een overtuiging.

Wat wil je ook als je een die hard LSD, Marijuana en Heroïneverslaafde bent. Ik ben het niet, ook nooit geweest trouwens, maar als ik het wel zou zijn zou ik wellicht ook dit soort levensbeschouwingen aannemen.....