The Beatles - The Beatles (1968)

Nog even los van wat roem met je doet. Lennon hield zich nog vrij goed als je het vergelijkt met bijv. M. Jackson.

Met alle respect maar je bent geboren in 1968, nogal logisch dat je je er niet veel meer van herinnert. Ik kan je een paar boeken aanraden of een docu (hoewel ik je liever boeken aanraad daar er in een boek veel meer de leren valt) waar de rol van John Lennon goed wordt uitgelegd. Het is een feit dat hij het protest zeker niet in begonnen maar begin jaren zeventig was hij toch een belangrijk figuur in het protest tegen de oorlog.

John was wie hij was en die John was niet die John geworden door roem. En dit wil ik ab-so-luut benadrukken!!!

hij is heel zijn leven erg verward geweest, tot hij terug samen was met Yoko na z'n lost weekend. De 3 laatte jaren van z'n leven zou je kunnen stellen dat hij eindelijk innerlijke rust had gevonden bij zijn vrouwtje.

What the fuck? John die volwaardig Christen werd??? Waar ben je over bezig, man? John is nooit een echte gelovige Christen geweest hoor. Ben je niet bezig over Bob Dylan?

Voordat alles hier naar de artiestenpagina van John word verplaats wil ik er ook nog even op in gaan.

Zoals Lennonlover zegt was John in de jaren 70 toch echt wel één van de belangrijkste figuren uit de Amerikaanse protestbeweging, tis ook niet voor niets dat de FBI 'm als gevaarlijk persoon beschouwde. John was een rebel, een echte rocker, en in 65 werd de wereld daar voor het eerst mee geconfronteerd(Bigger than Jezus) en in de greep van drugs en Yoko werd John alleen maar radicaler en radicaler(Revolution, Working Class Hero) en kwam hij in contact met organisaties als The Black Phanters en dat heeft 'm mischien geen goed gedaan maar hij verloor nooit de boodschap van die overbekende single die hij in 67 schreef.

Dat van Dylan wist ik in elk geval. Ik had dacht ik ergens gelezen had dat John aan het einde van de jaren 70 zich weer verzoende met het christendom. Als dat niet zo is neem ik die woorden terug.

btw: Revolution is een niet-revolutionair nummer Frank.

You say you want a revolution
Well, you know
We all want to change the world
You tell me that it's evolution
Well, you know
We all want to change the world
But when you talk about destruction
Don't you know that you can count me out
Don't you know it's gonna be all right
all right, all right

You say you got a real solution
Well, you know
We'd all love to see the plan
You ask me for a contribution
Well, you know
We're doing what we can
But when you want money
for people with minds that hate
All I can tell is brother you have to wait
Don't you know it's gonna be all right
all right, all right

You say you'll change the constitution
Well, you know
We all want to change your head
You tell me it's the institution
Well, you know
You better free you mind instead
But if you go carrying pictures of chairman Mao
You ain't going to make it with anyone anyhow
Don't you know it's gonna be all right

Maar het behandeld wel een (destijds) zeer gevoelig onderwerp, de single versie zou eigenlijk de A-kant worden maar Paul vond niet dat de groep zich met dat soort dingen moest bemoeien John wilde het persé uitbrengen als single en vandaar dat het de B-kant van Hey Jude werd.

Frankieman heeft wel gelijk hoor, Chronos. Revolution is toch wel een nummer dat handelt over sociale beweging. Daarbij, op een bepaald moment begon hij met het zinnetje: "Don't you know that you can count me out" achteraan ook "in" te zingen. Zijn gekke tijd, dat wel.

Wat een geëmmer over wie John dan wel was. Voor of tegen, dattie beter wel of niet met Yoko..., Hij was en is mijn idool. En als mensen pretenderen alles over hem te weten en zelfs dingen te weten die John zelf niet eens wist, kap dan met deze discussie en laat de muziek spreken. En bezoedel de naam niet van iemand, die in die tijd zoveel probeerde mensen een lijn te krijgen. Tegen oorlog en voor liefde. Hoe naief dat misschien nu lijkt. En hoe hij uiteindelijk met zijn leven heeft moeten betalen, net op het moment dat hij eindelijk wat stabiliteit had gevonden (met zijn vrouw en kind). Zijn come back in de muziek werd wreed verstoord door die gek van een Chapman. Ons nu achterlatend met vragen, die John niet meer kan beantwoorden en wij zeker niet namens hem.

Neen Ad. Je mag toch dromen, je mag toch nadenken over bepaalde onderwerpen waar geen antwoord op is??? Je kan toch ook gewoon kijken naar wat iemand anders erover denkt? Da's niet de goede man be(ver)oordelen!

Tuurlijk mag je dromen, als je niet meer droomt is het ver afgelopen met je. En natuurlijk mag je fantaseren en je bijvoorbeeld afvragen wat hij voor muziek hij nu zou maken als..... Maar je moet ook realist zijn. Ik weet nog goed dat ik in 1980 om 7.uur 's ochtends hoorde dat John Lennon was doodgeschoten. Ik ben een paar dagen totaal van de kaart geweest en kon het maar niet geloven. Maar toch...., helaas en dat is ook realiteit. Mijn Dream was op dat moment even helemaal over. Maar alles slijt! Niet de herinnering!!!

Ik ben toch blij dat ik die verschrikkelijke dag niet heb moeten meemaken.

Maar, Ad, "The Dream" was al sinds 1970 voorbij, nietwaar

Dat moment was inderdaad onbeschrijfelijk. Je mag rustig weten dat het aanvoelde alsof er een stuk van me was weggenomen. Er werd op dat moment een stuk jeugd van me geamputeerd. Zo voelde dat. En ik heb echt zitten janken. Ik was toen al 26. Maar ik bewonderde de muziek van hem erg, maar ook de persoon Lennon. Achter elke artiest schuilt een mens met zijn achtergrond. En op 9 december 80 werd ruw weggerukt. Ik heb mijn leven lang, vanaf heel jong hem proberen en willen begrijpen. Ook waarom hij welk nummer schreef. Bijna elk nummer is autobiografisch, wist je dat. En dat stopte toen. Maar de herinnring blijft springlevend!!!

Ik krijg nu soms zelf de krop in de keel wanneer ik een filmpje of een clip of een musicvideo (lennonlegend DVD) van hem bekijk. En dan steeds die vraag: "Waarom???"

enfin, net om dat elk nummer iets betekent, dat zijn teksten zo goed geschreven zijn, dat is net een van de redenen waarom ik zo'n Lennonfan ben.

Daarom heb ik zo de pest aan mensen die het op Yoko gemunt hebben. Zij was een essentieel iemand zijn leven vorm en zin gaf, nadat zijn eigen moeder al vroeg in zijn leven was weggerukt. Een soort iemand die zijn "onrustige ego" rust gaf. En dat hebben we allemaal respecteren.

Voilà! Eindelijk iemand die het met me eens is!

Yoko maakte John gelukkig. Punt Uit!

Ik moet ook nog steeds slikken aan het eind van de ImagineDVD, Ik denk dat we elkaar begrijpen

ik denk het ook

LENNON FOR EVER!!!

Maar lennonlover, doe iets aan die avatar! misschien kan ik een foto van Lennon suggereren uit begin jaren 60 met een stoere R&R coupe? die man ziet er daar niet uit!

ach, fantastisch toch

Lennonlover met een nieuwe avatar, en kijk alweer een foto van Ferre Grignard, duidelijk in de tijd van de Muze!

Maar om nu even On Topic te blijven... ja, zo erg, die moord op John; We hebben er het raden naar welk soort muziek hij tegenwoordig zou maken. Als je ziet dat George Harrison na zijn spectaculaire comeback uit 1987 (Cloud Nine) daarna niets meer wist te verzinnen... tot men postuurm nog dat gewèldige Brainwashed uitbracht...
Misschien was Lennon's verbeeldingskracht of muzikale muze met de jaren ook wat opgedroogd, we zullen het helaas NOOIT weten. Feit is, hoe erg ook, dat met zo'n plotse dood ook vermeden werd dat Lennon erg matige platen zou gemaakt hebben nà 1980. Waarmee ik die vreselijke laffe moord van MDC niet goedkeur, het is er alleen een logisch gevolg van, begrijp me dus niet verkeerd, aub!
Enne... hoe gelukkig Yoko Ono de man ook maakte, muzikaal vrees ik dat ze hem erg weinig heeft bijgebracht...

Hmm ja dat geloof ik ook wel. Ik zie het nummer als een soort overgangsnummer, aan de ene kant nog die All you need is love-mentaliteit, aan de andere kant al een verregaande interesse voor een radicale revolutie.

De tekst:
You say you'll change the constitution
Well, you know
We all want to change your head

beschrijft het idee van een revolutie toch met een grote dosis cynisme.

Ook de bed-in op 20 maart 1969 getuigt van nog een sterke toewijding aan de vredesbeweging.
Het is allemaal een beetje diffuus, daar ben ik in elk geval van overtuigd.

En zijn fameuze woorden op een rally in 1971: "Ok, so flower power didn't work out? So what, we start again!"

Precies, het einde van the Beatles betekende voor John ook een einde aan een periode van levensovertuiging (op het nummer Imagine na dan).

ja maar zijn idealen bleef hij wel behouden (peace, love & understanding). Na The Beatles sloot er een belangrijk hoofdstuk uit z'n leven, inderdaad (luister naar "God").

Hoewel hij dan misschien niet begreep dat de Black Panthers niet helemaal die idealen vertegenwoordigden met hun acties (hoogstens door een "doel heiligt de middelen"-mentaliteit) en dat ook Mao met zijn keiharde terreur niet helemaal love-peace-and-understanding uitstraalde.

In de Mojo van deze maand staat een fraai artikel over dit album (en volgende maand weer!). Daarin wordt mooi het tijdsbeeld geschetst van dat grimmige jaar...de moord op Robert Kennedy, onlusten in Parijs, inval in Hongarije...
"Revolution" is daarvan wel een aardige afspiegeling; het verschil tussen de single ("Count me out") en de albumtrack (Count me in) is veelzeggend. Eigenlijk was de Beatles als geheel a-politiek; John verloor zich later in wat teveel actietjes en pamfletten (Sometime in New York City).

Ik wil jou wel geloven, Chronos, maar ik betwijfel serieus of John écht wel banden had met The Black Panthers. Dit was een stelling van de FBI. Onder andere voor deze verdachtmakingen begonnen zij John de schaduwen maar dat hij echt regelmatig met The Black Panthers in aanraking kwam, dat zou mij ten zeerste verbazen. Ook zie ik John Mao niet verafgoden hoor.