The Beatles - The Beatles (1968)

John had regelmatig contact met leden van de Black Panthers die rally van 71 die Lennonlover hierboven aanhaalde was voor John Sinclair(een lid van de Panthers dat in de gevangenis zat voor drugsbezit) daarnaast heb ik ook ooit ene tv programma gezien waar John en Yoko een Black Panther als gast hadden meegenomen. De documantaire The US. VS John Lennon behandeld die hele periode, erg interresant.

In dat ene TV-programma was dat lid van de Black Panthers gewoon een andere gast van de show, ze kenden elkaar wel goed, maar ik denk niet dat John hem had meegenomen. En John Sinclair was een vredesactivist. Geen lid van de Black Panthers maar van de White Panthers: een anti-rasictische groepering. Hij was tevens manager van MC5 (!) en poëet. Niet bepaald geweldadig. Hij zat in de gevangenis voor drugsbezig (vrouwelijke FBI-agente was undercover en toen hij haar een joint gaf toen ze erom vroeg werd hij opgepakt.) Wél heeft John inderdaad een erg revolutionaire periode gehad waar hij zelfs aan geweld dacht. Goed mogelijk dat dit rond '70-'71 was.

De White Panters was een soort van onderdeel van de Black Panthers maar dan voor blanke mensen, ze hebben vrijwel hetzelfe 10 punten programma(met als eerste punt: Full endorsement and support of Black Panther Party's 10-Point Program) .
John Sinclair was geen crimineel of geweldadig maar net als velen een politiekactivist(net zoals de meeste leden van de Black Panther leden) net als bijv. Abie Hoffman van het bekende incident tijdens het optreden van The Who op Woodstock waar hij zijn onvrede wilde uiten over Sinclair's gevangenschap.
Ik wil niet zeggen dat John Lennon de hele tijd omging met geweldadige anarchisten maar toch.

Jah, dat Abie Hoffman incident. Heel funny spijtig dat er geen beelden van bestaan.

Troll+reacties verwijderd, user geband.

Hier moest ik wel om lachen trouwens:

Martha My Dear Ik denk dat dit nu mijn favoriet beatles-nummer is

While My Guitar Gently Weeps en Revolution (met die lekkere gitaarsound)

Mother Nature's Son, Cry Baby Cry & Dear Prudence

In november zou een ontzettend goed geremasterde versie verschijnen, ik veronderstel naar aanleiding van het 40-jarig jubileum van dit album!

En later gaat men heel de Beatles-cataloog in geremasterde versie heruitbrengen, daar gaan de spaarcentjes van de die-hard fans (ik ken er zo ééntje!)

Misschien een reden voor de oprichting van de White Album Club, met daarna elk 5 jaar een reunie met een lekkere pint erbij. En we stoppen als alle Beatles dood zijn ( of wijzelf, natuurlijk!)

Nog twee te gaan; Ringo en Paul, zal wel meevallen haha!

Een nummer-per-nummer recensie van mijn favoriete Beatles-plaat:

1. Back in the USSR: een betere opener dan dit strak nummer van Paul kan je niet indenken. Toevallig is dit nummer opgenomen op de dag Ringo de Beatles verliet. Twee weken later zou hij terug komen en zou hij zijn drumstel terugvinden volledig bedekt in bloemen.
2. Dear Prudence: is het tweede nummer dat werd opgenomen tijdens Ringo’s afwezigheid en is toevallig ook het track 2 op de plaat. Alsof de Beatles wilden zeggen: we zijn nog steeds een band! Overigens nam Paul de drums voor zijn rekening op de twee songs.
3. Glass Onion: Niet John’s sterkste nummer, maar het onderwerp over mensen die te veel verborgen boodschappen zoeken in Beatles-songs is wel leuk. Het strijkers-einde was een idee van George Martin, hoewel het oorspronkelijke einde allerlei sound effects van John bevatte.
4. Ob-La-Di Ob-La-Da: Niet alleen voor veel mensen een vervelend nummer, maar ook voor The Beatles zelf. Aan dit nummer werd lang gewerkt en veel energie in gestopt omdat Paul nooit tevreden was met het resultaat, tot frustratie van de andere Beatles. Vroege versies klinken beduidend anders. Uiteindelijk werd het nummer uitgebracht met opvallende piano van John. Desondanks had die het nummer naar het schijnt liever niet op het album gezien, omdat hij er een hekel aan had. En ook George spuwde zijn gal; in ‘Savoy Truffle’ zingt hij namelijk ‘We All Know Ob-La-Di’bla-Da/But Can You Show Me Where You Are?’. Ik vind het eigenlijk wel een heel leuk nummer moet ik bekennen
5. Wild Honey Pie: een spontaan tussendoortje van Paul McCartney dat vrij weinig voorstelt, maar omdat het zo kort is ook niet mis staat op dit album.
6. The Continuing Story of Bungalow Bill: mijn minst favoriete nummer van de plaat. Valt vooral op door de (backing)vocals van Yoko en Maureen (Ringo’s vrouw). En het einde waarin John ‘Eh Up!’ roept is een leuke intro voor het geweldige nummer dat er op volgt.
7. While My Guitar Gently Weeps: Het beste nummer van kant één van de eerste LP. Hoewel de oorspronkelijke, akoestische versie ook prachtig is, verkies ik toch de normale versie. Fantastisch piano-introotje van Paul en meesterlijke leadgitaar van Eric Clapton. Ook de eerste Beatles-opname waarbij gebruikt werd gemaakt van de 8-track opnametechniek.
8. Happiness is a Warm Gun: sterk nummer van John, die de inspiratie voor de titel haalde uit een krantenknipsel.
9. Martha My Dear: momenteel mijn favoriete Beatles-song. Prachtige arrangementen.
10. I'm So Tired: Een van John’s beste nummers, die volledig gebruik gebruikte maakte van de 8-track opnametechniek, hoewel John zijn stem bij elke take opnieuw inzong om het ‘live’ gevoel te behouden.
11. Blackbird: Prachtig nummer van Paul dat hij opnam terwijl John aan het werken was aan Revolution No.9. Van contrasten gesproken!
12. Piggies: een van mijn favorieten van de plaat. Goede vocals van George, die zijn stem een nasaal geluid wilde geven.
13. Rocky Raccoon: country & western-achtig nummer van Paul. De lyrics werden nog tijdens het opnemen afgewerkt, en desondanks werd het toch snel opgenomen (in één dag).
14. Don’t Pass Me By: Ringo’s eerste zelfgeschreven nummer. Het zou naar het schijnt al in 1963 gepend zijn maar werd vreemd genoeg vijf jaar later pas opgenomen. Niet de sterkste song van de plaat (wat wel vaker zo is met Ringo-nummers), maar toch wel leuk, vooral omwille van de viool die toch iets toevoegt.
15. Why Don't We Do It in the Road?: Ringo was de enige andere Beatle die hier op meespeelde. Fijn nummertje, vooral door Paul’s indrukwekkende vocals.
16. I Will: Mooie song, wederom van Paul. Tijdens de opname van dit nummer speelde Paul ook de improvisaties ‘Los Paranoias’, ‘Step Inside Love’ (een song voor Cilla Black) en ‘Down in Havana’. Ook ‘Can You Take Me Back’ komt uit deze sessie en zou aan het einde van ‘Cry Baby Cry’ geplakt worden, bij wijze van intro voor ‘Revolution No.9’
17. Julia: Het laatste nummer dat werd opgenomen voor The White Album, in oktober. Magnifieke afsluiter van de eerste LP. Let ook op de verwijzing naar Yoko (‘Ocean child calls me’, Yoko betekent namelijk ‘kind van de oceaan’).
18. Birthday: De laatste gitaarsnaren van ‘Julia’ zijn net afgelopen of het strakke drumritme van ‘Birthday’ wordt al ingezet. Paul schreef deze song letterlijk in de studio, de dag na de opnames van ‘I Will’. Het toont de veelzijdigheid van Paul aan. Dit is een heerlijk rock ‘n’ roll nummer en zet de toon voor de rest van de kant.
19. Yer Blues: weer een geweldig rock ‘n’ rollnummer, van Lennon die iets schreeuwt over zelfmoordneigingen. Wederom is de tekst ondergeschikt aan de muziek, maar dat vind ik absoluut niet erg. De count-in aan het begin van het nummer komt overigens van Ringo.
20. Mother Nature’s Son: een prachtig akoestisch nummer van Paul, duidelijk geïnspireerd door de ervaringen in India.
21. Everybody’s Got Something to Hide Except Me and My Monkey: ook hier is de tekst, die weinig voorstelt, ondergeschikt aan de muziek. Maar John komt er wederom mee weg Leuk einde ook, met een hysterisch schreeuwende John – die fade-out had wat mij betreft wat later mogen komen
22. Sexy Sadie: een nummer met een sterke tekst, die, zoals de meesten wel weten, over de slechte ervaring met de Maharishi gaat. Tijdens de opnamesessies schreeuwde John zijn frustraties uit over de Maharishi. De outro van het nummer duurde oorspronkelijk langer (en vind ik persoonlijk beter).
23. Helter Skelter: Absoluut een van de beste nummers van de plaat die nogmaals de veelzijdigheid van Paul McCartney aantoont. Oorspronkelijk een akoestisch nummer, maar ik ben blij dat ze daar anders over hebben beslist. En wat ben ik benieuwd naar de 27 minuten durende versie, benieuwd of we die überhaupt ooit te horen mogen krijgen.
24. Long, Long, Long: een rustig en veilig landingspunt na Helter Skelter, en net daarom een goed nummer.
25. Revolution No.1: ‘Revolution No.1’ zou opnieuw opgenomen worden in een snellere versie om als single uitgebracht te worden. Welke versie verkies ik? Ik vind beiden evenwaardig. Al vind ik het wel jammer dat ‘Revolution’ maar een b-kantje was in plaats van een a-kant. Al was het geen slechte keuze om ‘Hey Jude’ op de a-kant te zetten, want het zou een van de best verkochte singles ooit worden.
26. Honey Pie: John noemde dit “Paul’s zwak voor oma-muziek”. Ik was aanvankelijk ook geen fan van dit Music-hall nummer, maar het is een groeiertje.
27. Savoy Truffle: persoonlijk zag ik dit nummer liever van de plaat verdwijnen om vervangen te worden door ‘Not Guilty’, al moet ik zeggen dat het zeker geen slecht nummer is.
28. Cry Baby Cry: De minst sterke John-song van de plaat, maar nog steeds erg goed. Een nummer van John dus, al zit er op het einde nog het McCartney-nummer ‘Can You Take Me Back’ aangeplakt…
29. Revolution No.9: De opnamesessies voor The White Album begonnen officiëel op 30 mei 1968 met de opnames van Revolution No.1 (toen nog ‘Revolution’ genaamd). Toch vond er elf dagen eerder al een belangrijke opnamesessie plaats, die ondanks dat het geen Beatles-sessie was, van belang was voor de komende Beatles-plaat. John nam toen samen met Yoko de avant-garde ‘Two Virgins’ LP op. Yoko zou vanaf de eerste dag aanwezig zijn bij de White Album-opnames, en haar invloed laten gelden op John. 4 juni was een dag vol experimenteerdrift. Fragmenten zijn hiervan bewaard gebleven op bootlegs; er zijn al duidelijk elementen te horen die zouden leiden naar Revolution No.9 (bv. John die ‘alriiiiiiiiiiiiiiiiiiight’ schreeuwt, het lange jammen, allerlei bizarre overdubs). De echte ‘opnames’ voor Revolution No.9 zouden twee dagen later beginnen, en alleen John en Yoko (met kleine bijdragen van George) werkten er aan. De toon voor de rest van de White Album-opnames was meteen gezet; het werd een album van vier solo-artiesten, en niet een album van een band. Tegen het einde van de maand was het ‘Revolution No.9’ volledig klaar. Jammer dat zoveel mensen het nummer skippen, want het is toch een bijzonde interessante geluidscollage vind ik. En ik kan me geen White album voorstellen zonder ‘Revolution No.9’, want het voegt iets mysterieus toe aan het album en het maakt de plaat alleen maar gevarieerder. Er is zoveel te ontdekken in dat nummer.
30. Good Night: een prima afsluiter na het bevreemdende ‘Revolution No.9’. De warme stem van Ringo is bijzonder geschikt, en de arrangementen zijn prachtig.
Not Guilty: sterk nummer van George, vind ik, alhoewel er toch iets ontbreekt, waardoor het van de plaat werd gelaten. Wat ik betreur, maar het werd wel gereleased op Anthology 3.
What’s the New Mary Jane: niet 100% een Beatles-nummer, want net als ‘Revolution No.9’ werkten alleen John, Yoko en George hier aan. Toch was dit bedoeld voor The White Album, maar het werd er af gelaten wegens te weinig ruimte. Ondanks dat het nummer erg spontaan klinkt was het geen improvisatie. Toch wel een van de meest bizarre songs uit de Beatles-catalogus. Hoewel ik al een nog vreemdere versie heb gehoord dan die op Anthology 3; met andere geluidseffecten en een schreeuwende Yoko (die doet met haar stem wat Tim Buckley twee jaar later zou doen op ‘Starsailor’) en John (of is het Mal Evans of George?). Dit had ik graag op het album gehoord! (maar in de plaats van wat? ) John zou het in 1969 nog proberen uit te brengen onder de naam van de Plastic Ono Band.
Sour Milk Sea: jammer dat dit nummer van George alleen als demo werd opgenomen, samen met andere songs van The White Album, want ik vind dit een erg goed nummer. Werd waarschijnlijk niet opgenomen omdat het bedoeld was voor Jackie Lomax.
Child of Nature: ook als demo opgenomen voor de start van de White Album-sessies. John zou dit nummer nog eens spelen tijdens de Get Back-sessies in januari 1969. Daarna verdween het nummer, later herschreef John het nummer onder de naam 'Jealous Guy'. Misschien werd dit niet opgenomen voor The White Album omdat Paul al 'Mother Nature's Son' had?
Circles: Prima George-nummer dat eveneens alleen op demo werd opgenomen. Op het internet circuleert een remix van een fan met psychedelische arrangementen (o.a. phasing). Dit had nog een leuk nummer kunnen worden.
Junk: hele mooie song van Paul dat wat mij betreft in de demo-versie op de White Album had gekund. In 1970 wel gereleased op McCartney's eerste solo album.

Kortom, een plaat

Mooi geschreven en voor veel Beatlesdiehards een welkome aanvulling op allerlei achtergronggegevens. Zoals toch ook bekend is dat Lennon veel van zijn teksten redelijk autobiografisch zijn, ook al hij ontkende hij dat nog wel eens, achter veel songs zat een verhaal .Zou jij daarover ook eens uit jouw bronnen kunnen schrijven Bij een verhuizing ben ik namelijkvrij veel lektuur over Lennon kwijtgeraakt en om alles via Beatle-dagen en markten e.d. vind ik inmddelsiets te kostbaar.

Hey Toon1, mooie bespreking track-by-track! Ik kan me in 99% van je bespreking vinden, maar ik vind Savoy Truffle beter dan Sour Milk Sea (dat ik uiteraard ook ken/heb) en ben nooit echt wild geweest van Long Long Long, voor mij het enige wat mindere nummer op deze plaat met eeuwigheidswaarde;

Al word ik ooit honderd, deze plaat koester ik als geen andere.

Ik heb al enkele keren getwijfeld om deze plaat of Abbey Road op 1 in mijn top tien te zetten - ik wil hoegenaamd van geen enkele artiest méér dan 1 plaat in mijn top tien, dus is de keuze altijd ontzettend moeilijk...

Mijn verstand zegt dat Abbey Road kwalitatief iets beter is, meer uitgebalanceerd dus, maar deze White Album blijft mijn absolute favoriet, gewoon voor het effect dat het muzikaal "patchwork" op de luisteraar heeft; ontzettend gevarieerd en vol met uitersten; van stille countryliedjes, prachtige acoustische songs tot maffe nummers, tot pseude kinderliedjes, stevige rocksongs, een super-bluessong (Yer Blues), caféchantant liedjes, retrosongs...pure nonsenssongs etc;
Ik vind géén enkele plaat in heel de rockgeschiedenis zo gevarieerd en van een blijvende boeiende kracht, hoe vààk je het album in je leven ook afdraait, het blijft gewoon boeien van voor naar achter en terug. Dat is de kracht van de plaat, denk ik. Ook het feit dat door de gewilde vullertjes geen "perfect album" werd uitgegeven, nogal tegen de zin van George Martin, maar kijk, het is geworden wat het is en voor mij is het quasi perfect zo.
Om eerlijk te zijn, skip ik Revolution 9, want als je die geluidscollage enkele keren intensief beluisterd hebt, dan weet je het wel. Maar dat zijn details, natuurlijk, want deze plaat is van een grandeur die je nog nauwelijks hoort, nowadays!

Deze plaat kan ik gewoon dromen, van voor naar achter en terug, al heb ik - maar dat gebeurt me zelden - in geen màànden nog naar de plaat geluisterd, deze zit zo gebeiteld in mijn geheugen, dat is ongelooflijk.

Allez, ik heb mijn hart maar gevolgd en Abbey Road vervangen door deze in mijn top tien, gewoon een gevoelskwestie want Abbey Road moet hier uiteraard niets voor onderdoen.

Ik kan amper wachten op de geremasterde versie van dit meesterwerk, dat begrijpt een echte fan wel!

@Ad: Lol! Ja klopt dat veel van zijn songs autobiografisch zijn, al denk ik dat de Beatles-songs voor 1968 weinig autobiografisch zijn, afgezien van een paar uitzonderingen zoals "Im a Loser", of "Help!", dat gaat over zijn "dikke elvis"-periode. De songs op 'Revolver' gaan over zijn LSD ervaringen (bv. 'Dr. Robert' over de tandarts die hen LSD gaf, of 'She Said She Said' over zijn ontmoeting met Peter Fonda, ...), en "Mr.Kite" of "I Am the Walrus" of "A Day in the Life" zijn ook alles behalve autobiografisch.
Wat The White Album betreft: "Dear Prudence" gaat over Mia Farrow. "Glass Onion" gaat over beatlesfans die verborgen boodschappen zoeken in de nummers. "Julia" gaat natuurlijk over zijn moeder en over zijn nieuwe relatie met Yoko. "Yer Blues" is niets meer dan een parodie op de Britse blues-scene. "Everybodys Got Something to Hide" is gewoon een nietszeggend nummer. "Sexy Sadie" gaat over de Maharishi, "Revolution" over de algemene tijdsgeest. Misschien dat er in "Happiness is a Warm Gun", "I'm So Tired" en "Cry Baby Cry" wel verborgen autobiografische boodschappen zitten? Naarmate zijn carriere vorderde werden de songs in ieder geval steeds meer autobiografischer. Maar Ik weet niet het fijne van Lennon's prive-leven, toch zeker niet in de jaren '70. Waar is Lennonlover?

@Father McKenzie: dit is ook altijd mijn favoriete Beatlesplaat geweest, ondanks dat ik even graag luister naar 'Abbey Road' of 'Sgt. Pepper', en dat komt net zoals bij jou omwille van het amalgaam van stijlen en al die maffe nummers die de Beatles hier ten toon spreiden. Ik vind dat geen enkel nummer van deze plaat mag ontbreken, ik ben dan ook blij dat ze er geen 'superplaat' of iets dergelijks van hebben gemaakt, dat was voor mij niet nodig.

Ik vind ook niet alle songs echt fantastisch, maar hier kan ik dat door de vingers zien vanwege de ongelooflijke conglomeraat van stijlen en creativiteit. Bovendien heeft elk nummer zijn charme. Wat ik vooral leuk vind aan de Beatles-albums is dat je steeds meer elementen ontdekt en dat je de teksten op verschillende wijze kan interpreteren.
"Revolver", "Sgt. Peppers", "Abbey Road" en deze dubbele witte zijn hoe dan ook meesterwerken waarvoor ik onmogelijk minder dan 5* kan geven.

Dàt is gesproken zie!

En erg leuk dat een band die al in 1970 splitte, dus binnenkort al 40 jaar niet meer bestaat... toch nog steeds nieuwe generaties weet aan te trekken, moge dat duren tot in de eeuwigheid, amen! (of tot we zelf al 40 jaar gesplit zijn!)

toon1 , fantastische recensie man, heb enorm van je bespreking genoten, je bent een echte beatle fan , ik kan alleen maar zeggen dat ik ook dit dubbelalbum prachtig vind en de dag van vandaag ook , alleen heb ik ook last van revolution number 9 , dit nummer stoort me zelfs in de fantastische reeks die the beatles hier aan elkaar rijgen , mijn enigste stukje smet op een klassieker .

Ik vind TWA een creatief/artistiek topdubbelalbum en hoewel het mijzelf qua smaak niet helemaal bevalt, vind ik de liefdevolle berichten hier van de echte fans van dit album wel mooi en getuigen van 'genieten van muziek'.

Ik ben het met vorige reacties totaal eens. Kennen jullie the alternate albums? Ik ben een aantal maal in het Beatlemuseum geweest in Alkmaar met daar te koop per album een ' alternate....' . met alternatieve takes maar ook niet uitgebracht jamsessies of nummers. Op the alternate anthology 3 staan Circles, Sour Milk Sea en Child of Nature. Er bestaat daarnaast dus ook the alternate white album (die ik nog niet in mijn bezit heb). Erg aardig voor de die-hardbeatlefan/nerd. Voor de rest is het een aardig museum met de meeste beatle-hebbedingetjes die ik ooit bij elkaar heb gezien.

In dat Beatlesmuseum ben ik nog niet geweest...

Maar die bootlegs ken ik natuurlijk Van de White Album demo's heb je bijvoorbeeld de 'Unsurpassed Demo's' bootleg en van de sessies heb je de 'White Sessions' platen... Al heb ik zelf sinds kort de Deluxe uitgaves van alle Beatles-albums van het Purple Chick label. Zo is er een deluxe uitgave van The White Album die maar liefst 12 (!) cd's bevat, met alle alternatieve versies en outtakes (of bijna alles...) die beschikbaar zijn op bootleg. Hoewel ik het meeste al kende van andere bootlegs, stonden er toch nog dingen op die ik nog nooit had gehoord, en alles in uitstekende kwaliteit natuurlijk. Ik moet Bawimeko trouwens nog bedanken om deze uitgaves te tippen, want het nieuws was anders aan me voorbijgegaan

Even als aanvulling. Ik heb jaren geleden toen ik nog bootlegs, boekenen ander verzamelmatriaal kocht zelfs een BLACK ALBUM gehad, met daarop alternatieve versies, onafgemaakt matriaal en ook een hoop rommel, waarvan de kwaliteit ronduit slecht was. Grappig was dat in die black album, 3 platen zaten en ook zo evengroot blad met daarop allerlei foto's ( zoals bij de witte).Buiten nogal wat bootlegs had ik ook nogal unieke boeken uit de VS (prachtige 2-delige biografie van John Lennon) en een prachtig fotoboek van John en Yoko: Family Album Unieke foto's uit Japan. Die is tussen een stapel ouwe panorama,s en revu,s terechtgekomen. Krijg het er nog koud van als ik er aan denk. Met het kopen van bootlegs al lang gestopt. Ik kocht me straatarm.Maar als er nu nog iets reguliers uitkomt heb ik het al voor ik één noot gehoord heb. Ik ben nu nog net zo opgewonden als er weer iets te koop, als ik was toen ik nog jong was

kenners....ik heb dit prachtige staaltje muzikantschap op vinyl.
Nu staat er re. onderaan op de hoes bij mij een nummer (0129807)..wat betekent dit?

Het nummer van de pressing. Dus jij hebt het 129807e exemplaar van The White Album...

Toon, jij almachtige Beatleskenner (;)), wat weet jij eigenlijk meer over die Helter Skelterversie van 27 minuten? Volgens mij ligt er nog veel degelijk tot geweldig materiaal van de Fab Four op de planken bij EMI.

Ik weet er helaas niet veel over, behalve dat de eerste versies van Helter Skelter zeer lang waren, van 10 minuten tot zoals gezegd 27 minuten. Die versie is de langste en is waarschijnlijk een lange jam waarop de Beatles compleet uit hun dak gingen, en het nummer bevatte toen ook nog een paar andere lyrics dacht ik. Veel is er niet over bekend... de enige personen die deze versie gehoord hebben zijn de Beatles zelf en de andere personen die toen in de studio waren. Maar ze bestaat wel degelijk. Alleen was het nummer veel te lang om op plaat te zetten, dus hebben ze een nieuwe, kortere versie opgenomen, die wel de plaat haalde. Maar de 27-minuten durende versie is wat mij betreft samen met het ook nog steeds onuitgegeven 'Carnival of Light' de heilige graal in de Beatles-archieven van EMI . Al weet ik natuurlijk niet of beide nummers écht zoveel voorstellen, want na veertig jaar zijn de verwachtingen zo hoog...

Edit: Oh ja, één van die allereerste versies van 'Helter Skelter' (take 2) staat op Anthology 3 (op de cd ingekort tot 5 minuten i.p.v. 12) ... Geen idee in hoeverre hij lijkt of verschilt van de 27 minuten durende versie (take 3). Vanaf take 4 zou Helter Skelter ongeveer de lengte aannemen zoals wij die kennen...

Ik blijf in sprookjes geloven, in het sprookje "carnival of light"!! Maar ik hoop wel dat ze het dan niet te lang op de plank laten liggen. Ik zie me al met een Ipod achter mijn rollater lopen te swingen.

Paul wilde 'Carnival of Light' uitbrengen op de Anthology 2-cd, maar George hield het tegen. In de plaats kregen we een instrumentale versie van 'Within You Without You' en een weinig van het origineel afwijkende in-elkaar-geknutselde versie van 'Only a Northern Song'

Toon, heb jij enig idee waarom de kerstnummers die op van die flexi disc's aan leden van de fanclub werden gegeven(!) nooit op elpee of later op cd zijn verschenen? Zelf heb ik een hele goeie bootleg, maar ik denk dat veel mensen er blij mee zouden zijn, zeker jongere fans die ze nog niet kennen.